I SA/Wa 956/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Przemysław Żmich (spr.) WSA Marek Leszczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku C. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w B. przy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] października 1998 r., nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w B. przy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność C. S. i T. S. Decyzją z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 428/99 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [,,,] lutego 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., w części dotyczącej ustalenia wartości nieruchomości i odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, natomiast w pozostałej części skargę oddalił. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...] Prezydent Miasta B. ustalił odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Decyzją z dnia [...] września 2000 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2000 r. Następnie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt SA/Bk 1249/00 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w B. oddalił skargę na decyzję z dnia [...] września 2000 r. C. S. wnioskiem z dnia 1 września 2003 r. wystąpił o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił zwrotu tej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania C. S., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].02.2004 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 26 września 2004 r., sygn. akt Il SA/Bk 103/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę C. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]. C. S. wnioskiem z dnia 14 grudnia 2006 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmawiającej zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...]. W wyniku rozpoznania wniosku C. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 391/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. C. S. pismem z dnia 29 listopada 2011 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury z ponownym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmawiającej zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmawiającej zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. C. S. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], kwestionując rozstrzygnięcie organu i podnosząc, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] są wydane z rażącym naruszeniem prawa. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę prawną kwestionowanego postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowił art. 61a § 1 Kpa, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania tej instytucji procesowej. W ocenie Ministra sprawa z wniosku C. S. z dnia 29 listopada 2011r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], jak również sprawa zakończona decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] pozostają tożsame zarówno w sferze podmiotu sprawy, przedmiotu postępowania jak i stanu prawnego i faktycznego. W sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Minister wskazał, że wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności nowej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa), a zatem wydanie ponownej decyzji nie jest możliwe, gdy występuje tożsamość sprawy, co do przedmiotu i podmiotu. Organ wskazał, że przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli organu w trybie stwierdzenia nieważności. Ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej powoduje, że sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie powyższej zasady wypełniałoby bowiem przesłankę nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Odnosząc się zaś do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy Minister wskazał, że w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Od postanowienia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] C. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w sprawie wystąpiła nowa okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, mogąca mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący uważa, że tą nową okolicznością, jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], jest fakt odmowy zwrotu przedmiotowej, bez przytoczenia przepisu prawa materialnego – art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co naruszało art. 107 § 3 Kpa. Jego zdaniem osoby podpisujące decyzje uzależniały zwrot nieruchomości od tego, czy otrzymają od skarżącego kwotę [...] zł. Zdaniem skarżącego Minister w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie ustosunkował się do tych okoliczności, które stworzyły nową sprawę. W ocenie skarżącego organy orzekając w 2003 r. i 2004 r. w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości naruszyły art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn, art. 7-9 i art. 11, art. 24 § 1 pkt 1 Kpa i art. 107 § 3 Kpa. Skarżący zarzucił Ministrowi, że ten naruszył art. 8 i art. 11 Kpa, ponieważ w postanowieniu nie ustosunkował się do twierdzeń podnoszonych w pismach skarżącego z dnia 29 listopada 2011 r. i 16 stycznia 2012 r. C. S. uważa, że Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie udowodnił, że decyzje wydane w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości z 2003 r. i 2004 r. nie są dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ani którym aktem zostały usunięte z obrotu prawnego. Skarżący powołując się na poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że odmowa stwierdzenia nieważności pomimo istnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący stwierdził, że prawa nabyte na podstawie decyzji dotkniętej wadą nieważności nie mogą podlegać ochronie. Skarżący wskazał, że wady decyzji niewymienione w pkt 1, 3 i 7 § 1 art. 156 Kpa w każdym czasie mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na ochronę porządku prawnego i interesów jednostki. Zdaniem skarżącego, żadne instytucje publiczne – organy sądy prokuratura nie podważyły zarzutu skarżącego dotyczącego nabycia nieruchomości przy [...] za jedną szóstą jej wartości, a więc wyrządzenia rodzinie skarżącego znacznej szkody majątkowej (ok. [...] mln. zł). W odpowiedzi na skargę Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Poza sporem jest to, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmawiająca zwrotu nieruchomości położonej w B. przy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha były już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 26 września 2004 r., sygn. akt Il SA/Bk 103/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę C. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]. Nie budzi też wątpliwości Sądu to, że Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], a Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Następnie wyrokiem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 391/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], a skarga kasacyjna od tego wyroku – co Sądowi jest wiadomym z urzędu – została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I OSK 87/09. Dla oceny prawidłowości zajętego przez Ministra w zaskarżonym postanowieniu stanowiska, co do tego, że organ nadzoru związany jest wskazanymi wyżej wyrokami Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, ponieważ stan faktyczny i prawny sprawy nie zmienił się istotne znaczenie ma treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (ONSAiWSA 2010/2/18), która – mimo uchylenia § 3 art. 157 Kpa i wprowadzenia art. 61a Kpa – zdaniem Sądu, zachowała aktualność. W uchwale tej NSA wskazał, że organ w sytuacji złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji po prawomocnym wyroku oddalającym skargę na tę decyzję ma obowiązek zbadać, co było przedmiotem rozstrzygnięcia sądu. Istotne jest to, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 Kpa), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. NSA wskazał, że jeśli tak jest, to wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd). NSA stwierdził w uchwale, że uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej może znaleźć się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji. Wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, stwarza - w świetle przedstawionych wywodów - konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania, łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 Kpa.). NSA wszakże zwrócił uwagę, że dopełnienie przez właściwy organ administracji publicznej tak rozumianej, wstępnej kwalifikacji złożonego żądania może napotykać zasadnicze trudności wówczas, gdy nie dojdzie do sporządzenia uzasadnienia wyroku. Wówczas przeprowadzenie badania, o którym mowa, będzie musiało z konieczności ograniczyć się do analizy informacji dostępnych organowi administracji publicznej oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie. Uwzględniająca ogół okoliczności konkretnego przypadku ocena w przedmiocie dopuszczalności przeprowadzenia postępowania co do przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji znajdzie tym samym formalny wyraz w postaci decyzji o odmowie wszczęcia tego postępowania bądź też stworzy podstawę dla dokonania czynności wewnętrznego urzędowania, otwierającej drogę do rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej w formie decyzji o zasadności wniesionego żądania. Mając na uwadze stanowisko zaprezentowane w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów NSA Sąd podziela stanowisko Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, co do tego, że w niniejszej sprawie były podstawy do wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 61a ust. 1 Kpa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2004 r., sygn. akt Il SA/Bk 103/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalającego skargę C. S. nie zostało sporządzone uzasadnienie, a zatem to w jakim zakresie wyrok ten ma powagę rzeczy osądzonej należało ocenić na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Z akt sprawy nie wynikają informacje, które posiada organ na ten temat. Wiadomo jedynie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odroczył ogłoszenie tego orzeczenia. Ze treści wniosku skarżącego o zwrot nieruchomości z dnia 1 września 2003 r. oraz pisma C. S. z dnia 2 stycznia 2004 r. złożonego w postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości z [...] grudnia 2003 r. wynika, że zarzutem skarżącego było to, że decyzje wydane w sprawie zwrotu naruszały przepis art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn, ponieważ – zdaniem skarżącego – utraciła ważność decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania tereny z dnia [...] grudnia 2002 r. przewidująca budowę drogi – ul. [...] na przedmiotowej nieruchomości. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], należało uznać, że zarzutu tego sąd administracyjny nie podzielił. W tym zatem zakresie powołany wyżej wyrok WSA w Białymstoku korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Sąd zwraca uwagę, że z treści wniosku C. S. z dnia 14 grudnia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w sprawie o zwrot w 2003 r i 2004 r., treści jego wniosku z dnia 29 listopada 2011 r. zawierającego to samo żądanie nie wynikają inne istotne okoliczności, które wykraczają poza to, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 26 września 2004 r., sygn. akt Il SA/Bk 103/04. W swoich pismach skarżący dalej podnosi, że Wojewoda [...] i Prezydent Miasta B. w decyzjach wydanych w sprawie o zwrot przedmiotowej nieruchomości rażąco naruszyli art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn. Wbrew temu co twierdzi skarżący argumentami przemawiającymi za koniecznością ponownego badania przez organ nadzoru legalności decyzji wydanych w sprawie o zwrot przedmiotowych nieruchomości z lat 2003 r. i 2004 r. nie mogły być takie okoliczności jak uzależnianie pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia od przyjęcia przez osoby zajmujące stanowiska kierownicze w [...] Urzędzie Wojewódzkim korzyści majątkowej. Dla oceny legalności decyzji wydanych w sprawie o zwrot w trybie stwierdzenia nieważności nie miały też znaczenia podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania (wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu od załatwienia sprawy, popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 i art. 296 p 1 K.k. przez osoby zajmujące stanowiska dyrektorów komórek organizacyjnych [...] Urzędu Wojewódzkiego). Dla sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z lat 2003 r. i 2004 r. wydanych w sprawie o zwrot nie miało też żadnego znaczenia to, czy kwota odszkodowania jaką otrzymał skarżący za wywłaszczenie nieruchomości przy [...] odpowiadała rzeczywistej wartości mienia, z którego skarżący czerpał swoje dochody i czy skarżący poniósł szkodę majątkową na skutek takiej, a nie innej wyceny nieruchomości. Te bowiem kwestie nie odnoszą się do sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Wobec powyższego Sąd uznał, że Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2004 r., sygn. akt Il SA/Bk 103/04 stanowił w rozumieniu art. 61a ust. 1 Kpa uzasadnioną przyczynę - przeszkodę do ponownej oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...]. W tej sytuacji ponowne postępowanie nadzorcze w tym przedmiocie nie mogło być wszczęte, ponieważ wniosek skarżącego z dnia 29 listopada 2011 r. był niedopuszczalny. Biorąc powyższe pod uwagę i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł, jak w sentencji.