II SA/Wa 1605/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung Olga Żurawska - Matusiak Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego - oddala skargę - S. D. wnioskiem z 3 kwietnia 2012 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o przyznanie mu, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. nr 205 poz.1203), statusu weterana poszkodowanego. Do wniosku dołączył zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego, protokół powypadkowy Nr [...] sporządzony przez Jednostkę Wojskową Nr [...] z [...] stycznia 2010 r., orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] Nr [...], decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o przyznaniu świadczeń odszkodowawczych, zaświadczenie potwierdzające udział w działaniach poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jednocześnie S.D. poinformował, że w wyniku "pogorszenia stanu" zdrowia, ponownie, [...] marca 2012 r., poddany został zabiegowi [...] - pozostającego w związku z wypadkiem w [...]. Minister Obrony Narodowej, decyzją z [...] maja 2012 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 3 w związku z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1 i art. 8 oraz art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. nr 205 poz. 1203) oraz upoważnienia Nr 22/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 kwietnia 2012 r. dla Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej (Dz. Urz. MON poz. 134), odmówił przyznania S.D. statusu weterana poszkodowanego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że S.D. uczestniczył w składzie Polskiego Kontyngentu Wojskowego wydzielonego do misji specjalnej Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa w [...] w okresie od [...] października 2009 r. do [...] maja 2010 r. na stanowisku [...]. W trakcie pełnienia tej służby, [...] grudnia 2009 r., uległ wypadkowi i w związku z tym wystąpił o przyznanie statusu weterana poszkodowanego. Organ na podstawie przedstawionych do wniosku dokumentów, ustalił, że S.D. [...] grudnia 2009 r. przemieszczał się pomiędzy budynkami w [...] w godzinach wieczornych. Usunięcie się kamienia spod nogi spowodowało nietypowe, nagłe i bolesne jej ułożenie się i w konsekwencji uraz kolana. Wypadek ten spowodował deficyt zgięcia 40 stopni stawu kolanowego prawego z deficytem masy mięśniowej uda prawego 1,5 cm, po przebytym urazie tego stawu, leczone operacyjnie z usunięciem łąkotki przyśrodkowej rekonstrukcją wiązadła ACL. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem stwierdziła, że uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem z [...] grudnia 2009 r. wynosi 12%., a decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] uznano, że wypadek jest wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył teść art. 3, art. 4 ust. 15, art. 5 ust. 1 i 2, art. 8 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa i podniósł, że weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. Natomiast wypadkiem pozostającym w związku z działaniami poza granicami państwa jest zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uszczerbek na zdrowiu, które zaistniało podczas lub w związku z działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa, innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem organu wypadek, którego doznał S.D. nie mieści się w definicji "wypadku" ponieważ nie ma bezpośredniego związku z działaniami prowadzonymi w celu wykonywania zadań, dla których powołano i wysłano PKW. Organ podkreślił, że celem ustawodawcy było bowiem przyznawanie statusu weterana poszkodowanego osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w związku z wykonywaniem działań stricte bojowych. W związku z tym organ stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie S.D. statusu weterana poszkodowanego, gdyż wypadek, który miał miejsce w dniu [...] grudnia 2009 r. nie jest wypadkiem określonym w art. 4 ust. 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Od decyzji tej S.D. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w który nie zgodził się z decyzją Ministra z [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wypadek któremu uległ wydarzył się na terenie [...] , podczas zmierzania do siedziby sztabu, w którym wykonywał czynności służbowe. Wskazał, że w jego przypadku nie stwierdzono, zarówno w protokole powypadkowym, jak i innych dokumentach zgromadzonych w postępowaniu, że wypadek spowodowany został przez fakt niezachowania zasad BHP. Wobec powyższego stanowisko, że zdarzenie z [...] grudnia 2009 r. nie mieści się w definicji jest nieuzasadnione i winno zostać skorygowane. Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...] , wydana na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 3 w związku z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1 i art. 8 oraz art. 12 pkt 1 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] o odmowie przyznania statusu weterana poszkodowanego. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wniosek S.D. o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie mu statusu weterana poszkodowanego nie może być uwzględniony ponieważ przepisy ustawy o weteranach działań poza granicami państwa odnoszą się do uprawnień nadanych osobom poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa. Przepisy te nie wchodzą w kolizję prawną z przepisami ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz.U. nr 83, poz. 760 ze zm.), na podstawie których S.D. otrzymał jednorazowe odszkodowanie pieniężne w związku z uszczerbkiem na zdrowiu pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej. Organ ponownie przytoczył treść art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa i zwrócił uwagę, że opisany w protokole powypadkowym wypadek nie mieści się w definicji "wypadku" określonej w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, a jest "zwykłym" wypadkiem, który nie ma bezpośredniego związku z działaniami prowadzonymi w celu wykonywania zadań, dla których powołano i wysłano PKW. Organ podniósł, że definicja "wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa" została wprowadzona w celu odróżnienia wypadku określonego w ustawie o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową od wypadku związanego z działaniami poza granicami państwa podejmowanymi bezpośrednio w realizacji celów dla których została powołana misja. Minister podkreślił, że nie można każdego wypadku zakwalifikować jako wypadku związanego z działaniami poza granicami państwa, wyłączając tylko te zdarzenia, w których poszkodowany nie zachował przepisów bhp. Zwrócił uwagę, że ustawa o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających ze służbą wojskową odnosi się do opisanego przez S.D. wypadku i została w tym celu stworzona. Reasumując, Minister Obrony Narodowej stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie S.D. statusu weterana poszkodowanego, gdyż wypadek, który miał miejsce [...] grudnia 2009 r. nie jest wypadkiem określonym w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2012 r. stała się przedmiotem skargi S.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2012 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji S.D. zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa przez zastosowanie wykładni zawężającej polegającej na przyjęciu, że definicja wypadku ujęta w tym przepisie dotyczy jedynie wypadków odniesionych w warunkach stricte bojowych. Zdaniem skarżącego, interpretacja przepisu dotycząca pojęcia "wypadku" dokonana przez Ministra Obrony Narodowej jest błędna. Gdyby istotnie celem ustawodawcy było przyznawanie statusu weterana poszkodowanego jedynie osobom poszkodowanym wyłącznie w warunkach bojowych, wówczas ustawodawca nie zamieściłby w definicji wypadku pozostającym w związku z działaniami poza granicami państwa podpunktu c) mówiącego m.in. o "innych działaniach pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań". Podniósł, że trudno przyjmować, że żołnierz wykonujący zadania "stricte bojowe", znajdujący się w sytuacji zagrożenia, miałby zwracać szczególną uwagę na przestrzeganie zasad bhp. Ponadto zdaniem skarżącego, nic nie stoi na przeszkodzie, by ustawodawca użył w uchwalanej przez siebie ustawie określeń typu "innymi działaniami bojowymi" lub "w związku z wykonywanie zadań bojowych" albo "skierowaniu do wykonywania zadań bojowych" czy też "wypadkiem pozostającym w związku z działaniami bojowymi poza granicami państwa jest...". Skoro jednak ustawodawca nie posłużył się takimi sformułowaniami, to w ocenie skarżącego, Minister Obrony Narodowej nie jest kompetentny do poprawiania ustawodawcy przez dokonywanie wykładni zmieniającej treść przepisu ustawy. Skarżący podniósł, że Minister Obrony Narodowej, dokonując interpretacji przepisów ustawy o weteranach działań poza granicami państwa posłużył się wykładnia celowościową, nie dokonując wykładni językowej, podczas gdy wykładnia celowościowa ma charakter uzupełniający w stosunku do wykładni językowej. W związku z powyższym zastosowanie wykładni zawężającej krąg osób uprawnionych do przyznania im statusu weterana poszkodowanego wydaje się być sprzeczne z podstawowymi zasadami demokratycznego państwa prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podniósł, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii w zakresie interpretacji obowiązujących przepisów - czy osobie, która przemieszczając się pomiędzy budynkami w godzinach wieczornych potknęła się o kamień, w konsekwencji tego nastąpiło nietypowe, nagłe i bolesne ułożenie się nogi, prowadzące do urazu kolana, z tego tytułu doznała uszczerbku na zdrowiu przyznać tożsame prawa, jakie otrzyma osoba, która dozna podobnego uszczerbku na zdrowiu w warunkach alarmu bojowego, uderzenia lub odparcia ataku, zamachu lub innego bezprawnego działania wymierzonego przeciwko tej osobie. Zdaniem organu, samo zaistnienie wypadku podczas pobytu poza granicami państwa, do którego doszło z jakichkolwiek przyczyn, nie może skutkować przyznaniem statusu weterana poszkodowanego. Wypadek, aby był uznany za stanowiący przesłankę do przyznania statusu weterana poszkodowanego, musi spełniać określone warunki ustawowe. W przeciwnym razie, każde zdarzenie zaistniałe podczas pobytu osób wymienionych w art. 2 ustawy skutkujące uszczerbkiem na zdrowiu i przyznaniem świadczeń odszkodowawczych stanowiłoby przesłankę do przyznania takiej osobie statusu weterana poszkodowanego, co byłoby sprzeczne z celem ustawy. Odnosząc się do zarzutu braku interpretacji językowej organ zwrócił uwagę, że koniecznym jest dokonanie systemowej i celowościowej wykładni przepisów tego względu, że w doktrynie zwraca się uwagę, iż w odniesieniu do przepisów prawa administracyjnego - ze względu na ich specyfikę - organy stosujące prawo nie powinny ograniczać się tylko do wykładni językowej przepisu lecz także uwzględniać sens wydania aktu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga S.D. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań wojennych poza granicami państwa (Dz.U. nr 205, poz. 1203 ) weteranem działań poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem", może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach: 1) misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni; 2) grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni. Natomiast stosownie do art. 3 cytowanej ustawy weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem poszkodowanym", może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że S.D. uczestniczył w składzie Polskiego Kontyngentu Wojskowego wydzielonego do misji specjalnej w Międzynarodowych Siłach Wspierania Bezpieczeństwa w [...] w okresie od [...] października 2009 r. do [...] maja 2010 r. na stanowisku [...]. Niesporny jest też fakt, że [...] grudnia 2009 r. skarżący w trakcie pełnienia tej służby uległ wypadkowi, tj. w trakcie przemieszczania się pomiędzy budynkami w [...] w godzinach wieczornych, usunięcie się kamienia spod nogi spowodowało uraz kolana i w związku z tym skarżący wystąpił o przyznanie statusu weterana poszkodowanego w wyniku którego doznał uszczerbku na zdrowiu z tytułu którego przyznano mu świadczenie odszkodowawcze. Sporna jest natomiast kwalifikacja tego wypadku i określenie, czy mieści się on w definicji wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa. Ustalenie bowiem tej okoliczności będzie miało wpływ na uzyskanie bądź też nie przez skarżącego statusu weterana poszkodowanego. Zgodnie z art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy przez wypadek pozostający w związku z działaniami poza granicami państwa, należy rozumieć zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uszczerbek na zdrowiu, które zaistniało podczas lub w związku z: a) działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, b) zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa, c) innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań: – przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, – określonych w akcie utworzenia kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, w skierowaniu do wykonywania zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub w skierowaniu do wykonywania zadań mających na celu zapewnianie bezpieczeństwa państwa. Przepis ten wskazuje zatem, że wypadek pozostający w związku z działaniami poza granicami państwa to takie zdarzenie nagłe i zewnętrzne, powodujące uszczerbek na zdrowiu, jeżeli zaistniało ono w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Strony niniejszego postępowania różnią się co do rozumienia zwrotu "innych działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza". Zatem dla zrozumienia tego pojęcia należy dokonać jego wykładni, aby zrozumieć je zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. M. Zieliński "Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki". Warszawa 2008, Wydawnictwo LexisNexis, str. 61 i nast.). Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł i kryteriów. Jakkolwiek przyjęło się dawać pierwszeństwo wykładni językowej, to coraz częściej stosuje się także pozostałe sposoby interpretacji lub wspólny wynik kilku spośród nich. W praktyce dominuje wykładnia stanowiąca kompilację różnych sposobów, niesprzecznych ze sobą, wśród których wykładnia językowa jest wzmacniana pozostałymi, szczególnie gdy reguły językowe nie doprowadziły do uzyskania jednoznaczności interpretacyjnej danego zwrotu (tamże). Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1685/11 podkreślił, że prymat wykładni gramatycznej można zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka oraz tylko wówczas, gdy ten sposób wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod. Zatem tylko wówczas poprzestanie na językowym ich wyłożeniu byłoby uzasadnione, bo wtedy znaczenie przepisów na gruncie językowym byłoby dla wszystkich jednoznaczne. W niniejszej sprawie stan taki jednak nie zachodzi, ponieważ pojawiły się w niej różne wersje rozumienia omawianego zwrotu. Dlatego też dla ustalenia jego sensu i znaczenia należy odwołać się do innych metod wykładni, w tym wykładni celowościowej cytowanego przepisu. Wskazówką przy dokonywaniu tego procesu może być uzasadnienie projektu ustawy o weteranach działań wojennych poza granicami państwa, w którym wskazano, że projekt szanuje normę wynikająca z art. 19 Konstytucji, nakazującą zagwarantowanie stosownych uprawnień weteranom walk o niepodległość. Stąd też zakłada przyznanie uprawnień dla weteranów poszkodowanych w wyniku działań bojowych, bądź działań skierowanych przeciwko tym weteranom. Weterani ci z narażeniem zdrowia, a bardzo często również życia, wypełniali i wypełniają nadal postawione przed nimi zadania poza granicami państwa, tak aby pomóc w utrzymaniu pokoju na świecie, którego stabilność jest gwarantem pokoju dla Rzeczypospolitej Polskiej. Przewidziane w projekcie uprawnienia choć częściowo różne z uprawnieniami przysługującymi weteranom walk o niepodległość nie podważają konstytucyjnej zasady ich szczególnego traktowania. Odnosząc się natomiast do art. 3 ustawy w projekcie wyjaśniono, że o status weterana poszkodowanego będzie mogła ubiegać się osoba, która brała udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa i doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadania lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których osoba została poszkodowana w wyniku np. wybuchu miny pułapki lub zachorowała na chorobę występującą tylko w rejonie działania misji, czy kontyngentu (np. choroby tropikalne). Nie przewiduje się możliwości nadania statusu weterana poszkodowanego osobie ewakuowanej do kraju z innych powodów medycznych nie związanych z wypadkiem lub chorobą nabytą w rejonie działania poza granicami państwa (por. uzasadnienie projektu ustawy o weteranach działań wojennych poza granicami państwa, Sejm RP VI kadencji, nr druku 3754). Z powyższego wynika, że wolą ustawodawcy było przyznanie statusu weterana poszkodowanego osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w związku z wykonywaniem działań stricte bojowych lub sytuacji związanych bezpośrednio z pobytem poza granicami państwa, jako realizację konstytucyjnej normy nakazującej zagwarantowanie stosownych uprawnień określonemu kręgowi osób. Na takie określenie kręgu podmiotów uprawnionych wskazuje też wprost wyliczone w pkt a i b art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy działania podejmowane w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, oraz zamach lub inne bezprawne działania wymierzone przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa. Ustawodawca dąży zatem do pewnego wyróżnienia i docenienia osób, które narażają swoje życie i zdrowie, mają bezpośredni kontakt z wydarzeniami i sytuacjami, do których nie dochodzi w warunkach pokojowych. Dlatego też szersze, zaproponowane przez skarżącego, określenie podmiotów uprawnionych do przyznania przedmiotowego statusu, doprowadziłoby do zmiany charakteru tego uprawnienia - na równi traktowałoby osoby podejmujące działania bojowe, czy np. chorujące na choroby występujące tylko w rejonie działania misji, czy kontyngentu, które znalazły się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, i osoby które, co prawda biorą udział w działaniach poza granicami państwa, jednak wykonują prace np. biurowe, bez bezpośredniego narażenia życia i zdrowia. Należy dodatkowo zaznaczyć, że ustawodawca zagwarantował też odpowiednią ochronę osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku, który nie mieści się w definicji z art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy, ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz.U. nr 83, poz. 760 ze zm.). Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że wypadek któremu uległ skarżący podczas przemieszczania się między budynkami, nie mieści się w definicji wypadku z art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy. Skarżący nie działał bowiem sytuacji bezpośredniego zagrożenia, stąd też, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że status weterana poszkodowanego mu nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji.