II SA/Sz 888/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2012r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.B. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr [...]. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek A.B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na ww. inwestycję. Organ pierwszej instancji swoją decyzję uzasadnił niezgodnością planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XV/212/03 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Gryfino obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od Elektrowni Dolna Odra do Chlebowa (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2004 r. Nr 1, poz. 4), który zakazuje lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi w obszarze przeznaczonym pod budowę dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 110 kV Dolna Odra do Chlebowa. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie ustawowym wniósł inwestor A.B. Zdaniem odwołującego się skarżona decyzja narusza art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione ograniczenie odwołującego się w prawie do korzystania z własności gruntu przeznaczonego na inwestycję objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że zamiarem inwestora była nadbudowa budynku mieszkalnego. W myśl art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) przez budowę - należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Obszar, na którym położony jest budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XV/212/03 Rady Miasta Gryfino z dnia 04.12.2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Gryfino obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od Elektrowni Dolna Odra do Chlebowa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi podstawę planowania przestrzennego w gminie. Działka nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...]. Zgodnie z § 2 pkt 7 planu miejscowego tereny oznaczone w planie symbolem [...] przeznacza się pod budowę napowietrznej linii energetycznej 110 kV. Natomiast zgodnie z § 4 planu w granicach terenów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku zmiany w planie symbolami [...] obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Powyższe oznacza, że na terenie działki nr [...] objętej wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę, obowiązuje zakaz zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Ze względu na kategorycznie sformułowany w § 4 planu miejscowego zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi na terenie oznaczonym symbolem [...], organ pierwszej instancji odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami planu miejscowego. Nie jest bowiem możliwe dokonanie takich zmian w przedstawionym projekcie budowlanym, które umożliwiałyby nadbudowę budynku mieszkalnego na działce [...] w zgodzie z ww. ustaleniami planu miejscowego. Odstąpienie od wezwania inwestora do przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w takiej sytuacji, jest uzasadnione z punktu widzenia zasady ekonomiki postępowania wyrażonej w art. 12 Kpa. Artykuł 12 Kpa stanowi bowiem, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W kontekście rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Z kolei § 314 ww. rozporządzenia stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określa Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Przepis art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) stanowi, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznym o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV,(...) są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku:(...).". Niewątpliwe zaprojektowana linia o napięciu 110 kV powoduje objęcie obszarem oddziaływania działkę nr [...]. Z uwagi na powyższe w planie miejscowym wprowadzono stosowne ograniczenia w postaci zakazu zabudowy mieszkaniowej na terenach przebiegu zaprojektowanej dwutorowej linii energetycznej 110 kV [...] do [...]. Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadniony jest zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Artykuł 21 Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne. Z kolei zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przepisem takim jest na przykład art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 647), który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa. Kształtowanie ładu przestrzennego i sposobu zagospodarowania terenu w gminie należy do organu stanowiącego (przedstawicielskiego) tej gminy. Ustalenia sposobu zagospodarowania terenu w gminie, podjęte odpowiednią uchwałą, która jest aktem prawa miejscowego, są wiążące dla organów stosujących prawo. Organy administracji publicznej nie mogą kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy. Jak wyżej wskazano zgodnie z przyjętym przez Radę Miejską planem miejscowym obszar oznaczony symbolem [...], na którym znajduje się działka nr [...] przeznaczony jest jako teren przebiegu dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 110 kV. W związku z tym w planie miejscowym dokonano stosownych ograniczeń w swobodzie zabudowy nieruchomości położonych na ww. obszarze oznaczonym symbolem [...]. Należy przy tym zaznaczyć, że z informacji organu pierwszej instancji wynika, iż na wniosek [...] wszczęto postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę ww. linii energetycznej o napięciu 110 kV, która przebiegać ma przez działkę inwestora nr [...]. Nie znajduje uzasadnienia zarzut odwołującego się, który twierdzi, iż nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego nie powoduje, że ww. ograniczenia wynikające z zapisów planu miejscowego mogą stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wyżej wskazano, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Oznacza to, że projekt obejmujący nadbudowę jest oceniany w świetle przepisów, które mają zastosowanie przy udzielaniu pozwolenia na budowę. Zatem projekt nadbudowy powinien być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu drugiej instancji, brak również podstaw do stwierdzenia, że decyzja będąca przedmiotem postępowania odwoławczego narusza art. 107 § 3 Kpa. Artykuł 107 § 3 Kpa stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja organu pierwszej instancji posiada prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. W decyzji tej dokonano stosownej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawnych. Tym samym organ powiatowy nie uchybił wyrażonej w art. 11 Kpa zasadzie przekonywania stron. Wobec powyższe odpada zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa w postępowaniu przed organem powiatowym. Organ pierwszej instancji w swoim postępowaniu nie naruszył również innych przepisów Kpa. Pismem z dnia [...] r. A.B., reprezentowany przez radcę prawnego K.B., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej opisaną decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie: art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego, § 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego na podstawie uchwały nr XV/212/03 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 4 grudnia 2003 r., art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 11 ust. 2 oraz § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez odmowę wydania pozwolenia na nadbudowę budynku pomimo spełnienia przez skarżącego warunków przewidzianych w przepisach prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nie istnieją żadne przyczyny, dla których organy odmawiają wydania pozwolenia na nadbudowę budynku, w sytuacji gdy w tym samym stanie faktycznym i prawnym te same organy nie stwierdziły niezgodności z prawem inwestycji polegającej na budowie tego budynku. Skoro budowa budynku mieszkalnego dokonana przed budową linii nie była sprzeczna z planem, dlatego również rozbudowa jest z nim zgodna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c"). Stosownie do uregulowania art. 151 w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr [...]. Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XV/212/03 Rady Miasta Gryfino z dnia 4 grudnia 2003 r., obowiązującego na terenie nieruchomości objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści wyżej wymienionego przepisu jednoznacznie wynika, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc, z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Zdaniem sądu, organy orzekające w przedmiotowej sprawie wywiązały się należycie z obowiązku nałożonego przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, co do zakresu i rodzaju planowanego przez skarżącego zamierzenia, jak i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym wnioskiem, jednoznacznie wskazuje na prawidłową ocenę zgodności planowanej inwestycji, a właściwie jej braku, z postanowieniami planu miejscowego, wywiedzioną zarówno w kwestionowanym rozstrzygnięciu, jak i w poprzedzającej je decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z ww. dokumentów, inwestycja, w stosunku do której organy orzekły o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dotyczy nadbudowy budynku mieszkalnego. Stosownie do treści art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W rozpatrywanej sprawie obszar, na którym położony jest budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę (działka nr [...]) objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego ww. uchwałą Nr XV/212/03 Rady Miasta Gryfino z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Gryfino obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od Elektrowni Dolna Odra do Chlebowa. Działka nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...]. Zgodnie z § 2 pkt 7 planu miejscowego tereny oznaczone w planie symbolem [...] przeznacza się pod budowę napowietrznej linii energetycznej 110 kV. Natomiast zgodnie z § 4 planu w granicach terenów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku zmiany w planie symbolami [...] obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Powyższe oznacza, że na terenie działki nr [...], objętej wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę, obowiązuje zakaz zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi. Ze względu na tak kategorycznie sformułowany w § 4 planu miejscowego zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi na terenie oznaczonym symbolem [...], organ pierwszej instancji zasadnie odstąpił od nałożenia na skarżącego obowiązku sformułowanego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dotyczącego przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami planu miejscowego. Nie jest bowiem możliwe dokonanie takich zmian w przedstawionym projekcie budowlanym, które umożliwiałyby nadbudowę budynku mieszkalnego na działce [...] w zgodzie z ww. ustaleniami planu miejscowego. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, w ocenie Sądu, należy uznać je za chybione. Artykuł 21 Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne. Z kolei zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przepisem ograniczającym ww. prawo jest na przykład art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 647), który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, że ustalenia sposobu zagospodarowania terenu w gminie, podjęte odpowiednią uchwałą, która jest aktem prawa miejscowego, są wiążące dla organów stosujących prawo. Organy administracji publicznej nie mogą kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy. Mając na uwadze powyższe, okoliczność, na którą powołał się skarżący, tak w odwołaniu, jak i w skardze, a mianowicie, że w tym samym stanie faktycznym i prawnym te same organy nie stwierdziły niezgodności z prawem inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego budynku, a zatem skoro budowa budynku mieszkalnego dokonana przed budową linii nie była sprzeczna z planem, to również rozbudowa jest z nim zgodna, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd, jak już wyżej wskazano, bada w ramach sprawy legalność zaskarżonego aktu, a nie – zgodność z prawem rozstrzygnięć dotyczących innego przedmiotu i zapadłych w innych postępowaniach. Innymi słowy, ewentualna niezgodność z prawem decyzji zapadłych w odrębnych postępowaniach a wydanych na podstawie przepisów mających zastosowanie w sprawie, w której zapadła decyzja będąca przedmiotem rozpatrywanej skargi, nie może mieć wpływu na ocenę jej legalności. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 1 oraz § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Treść wyżej wymienionych regulacji nie stanowi sama w sobie podstawy prawnej wydanych w sprawie decyzji, lecz, jak wynika z treści odpowiedzi nas skargę, została przywołana w celu wskazania źródeł stosowania ograniczeń w obszarze przebiegu linii energetycznych wysokiego napięcia. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że zaprojektowana linia o napięciu 110 kV powoduje objęcie obszarem oddziaływania działkę nr [...]. Stąd, w planie miejscowym wprowadzono stosowne ograniczenia w postaci zakazu zabudowy mieszkaniowej na terenach przebiegu zaprojektowanej dwutorowej linii energetycznej 110 kV [...] do [...]. Zdaniem Sądu, brak również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 Kpa. Konkludując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że działanie organów administracji w sprawie było zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.