II FSK 1435/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 19/12 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz "A." sp. z o. o. z siedzibą w G. kwotę 397 (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 19/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. sp. z o.o. w G. - zwanej dalej "Spółką", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 grudnia 2011 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia 28 kwietnia 2010 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia 8 października 2010 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy. Decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki radcy prawnemu L. M. w dniu 13 października 2010 r. Pismem z dnia 8 września 2011 r. Spółka, za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2010 r., wywodząc, że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, iż powyższa decyzja została doręczona osobie nieuprawnionej, gdyż A. O. udzielając w dniu 18 listopada 2004 r. pełnomocnictwa U. O. działał w imieniu własnym, nie zaś w imieniu Spółki. Pełnomocnictwo to nie zawiera oświadczenia o działaniu w imieniu Spółki. Zatem U. O. nie była umocowana do działania w imieniu Spółki, lecz w sprawach mocodawcy, wobec czego nie mogła udzielić w imieniu Spółki pełnomocnictwa do działania przed Dyrektorem Izby Skarbowej ww. radcy prawnemu. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia 7 października 2011 r. odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia 8 października 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki decyzją z dnia 8 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, wniosek Spółki z dnia 8 września 2011 r. o wznowienie postępowania został złożony po upływie ustawowego terminu. Organ ten podkreślił, że wznowienie postępowania podatkowego w przypadku, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, następuje w sytuacji, gdy wystąpią łącznie dwie przesłanki: żądanie wznowienia postępowania składa strona oraz żądanie to zostanie złożone w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie: – art. 145 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) poprzez przyjęcie skuteczności doręczenia decyzji objętej skargą o wznowienie postępowania, choć radca prawny L. M. nie była skutecznie umocowana do reprezentowania Spółki w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2010 r., – art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że Spółka nie została bez własnej winy pozbawiona możliwości działania w sprawie, – art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne określenie dnia, w którym rozpoczął bieg miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2010 r., – z ostrożności procesowej także art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, że pierwsze żądanie wznowienia postępowania zgłoszone zostało w istocie pismem z dnia 21 lipca 2011 r. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ustalił, iż Spółka nie dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Sąd zauważył, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2010 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki radcy prawnemu L. M. w dniu 13 października 2010 r. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości ustanowienia ww. radcy prawnego pełnomocnikiem Spółki w sprawie dotyczącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy podatkowej znajduje się złożony w dniu 22 lipca 2010 r. dokument pełnomocnictwa datowany na dzień 18 listopada 2004 r. zatytułowany "Upoważnienie" o udzieleniu przez A. O. - Prezesa Zarządu Spółki pełnomocnictwa ogólnego żonie U. O. oraz pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez U. O. radcy prawnemu L. M. W świetle powyższego przyjąć należało, że Spółka w sprawie podatkowej od dnia 22 lipca 2010 r. działała przez swego pełnomocnika – U. O., która ustanowiła pełnomocnikiem radcę prawnego – L. M. Według Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw do przyjęcia, że A. O. udzielając upoważnienia żonie w dniu 18 listopada 2004 r. działał w imieniu własnym a nie w imieniu Spółki. W treści upoważnienia wyraźnie jest wskazane, że mocodawca pełni funkcję Prezesa Zarządu Spółki, a zatem zasadnie organ podatkowy przyjął, że dotyczy ono umocowania do reprezentowania Spółki. Zdaniem Sądu, bez znaczenia jest fakt, iż w dacie wskazanej w upoważnieniu, w Spółce ustanowiony był zarząd dwuosobowy z reprezentacją łączną. Dokument pełnomocnictwa został złożony do akt sprawy podatkowej w dniu 22 lipca 2010 r., a zatem w okresie, kiedy w Spółce istniał zarząd jednoosobowy, zaś prezesem zarządu był właśnie A. O. W związku z powyższym Sąd doszedł do wniosku, iż skoro na dzień złożenia dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy, Spółka mogła być reprezentowana przez A. O. jednoosobowo, udzielone jego żonie upoważnienie było skuteczne i wywierało skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, czyli Spółki. Następnie Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej do rąk pełnomocnika substytucyjnego a nie pełnomocnika zwykłego, podkreślił, że Spółka wśród ustanowionych pełnomocników nie wskazała pełnomocnika do doręczeń, a zatem organ podatkowy miał prawo wyboru, któremu z pełnomocników doręczy decyzję podatkową. Ponadto Sąd stwierdził, że Spółka błędnie wywodzi, iż powzięła wiadomość o wydaniu decyzji dopiero w dniu 31 sierpnia 2011 r., czyli w dniu osobistego zapoznania się Prezesa Zarządu Spółki z treścią decyzji w siedzibie organu podatkowego. Sąd zauważył, że w dniu 7 lipca 2011 r., stawił się w organie podatkowym aplikant radcowski, z upoważnienia pełnomocnika Spółki, który zapoznał się aktami sprawy oraz sporządził z nich fotografie. Dalej Sąd podniósł, że w dniu 21 lipca 2011 r. pełnomocnik Spółki wystąpił z wnioskiem o doręczenie decyzji z dnia 8 października 2010 r., zatem Spółka już w dniu 21 lipca 2011 r. posiadała informację nie tylko o wydaniu decyzji, ale także o jej przedmiocie i treści. Zdaniem Sądu, pojęcia "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie można utożsamiać z osobistym zapoznaniem się z jej treścią i jej pełnym uzasadnieniem - wystarczające jest, że strona lub jej pełnomocnik (jak w niniejszej sprawie) powziął wiadomość o jej wydaniu oraz rozstrzygnięciu. Reasumując Sąd stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że Spółka dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151, w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez nieprawidłowe wykonanie kontroli nad działalnością Dyrektora Izby Skarbowej w B. w zakresie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 8 grudnia 2011 r., tj. oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia tejże decyzji, choć decyzja ta wydana została z naruszeniem: 1) art. 145 § 1 i § 2 w zw. z art. 136 i art. 137 § 3 (zdanie pierwsze) i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 61 i art. 106 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie skuteczności doręczenia decyzji objętej skargą o wznowienie, choć radca prawny L. M. nie była skutecznie umocowana do reprezentowania Spółki w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2010 r., bowiem: a) U. O. nie była umocowana do działania w imieniu Spółki, b) A. O. nie był umocowany do samodzielnego umocowania U. O. w imieniu Spółki w dacie udzielenia pełnomocnictwa, c) treść pełnomocnictwa U. O. nie upoważniała do udzielania dalszych pełnomocnictw, d) doręczenia nie dokonano rzekomemu pełnomocnikowi, ale jego substytutowi; 2) art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że Spółka nie została bez swej winy pozbawiona możliwości działania; 3) art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne określenie dnia, w którym rozpoczął bieg miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2010 r.; 4) art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, że pierwsze żądanie wznowienia postępowania zgłoszone zostało w istocie pismem z dnia 21 lipca 2011 r.; 5) art. 122 i art. 192 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyrażenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyniku oceny dowodu z odpisu pełnego Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę kasacyjną Spółka wskazała, że udzielając U. O. pełnomocnictwa w dniu 18 listopada 2004 r. A. O. działał w imieniu własnym a nie w imieniu Spółki, a oceny udzielenia pełnomocnictwa dokonuje się na datę dokonania czynności umocowania (datę pełnomocnictwa), a nie jak przyjął Sąd pierwszej instancji, na datę powiadomienia organu podatkowego o istnieniu rzekomego pełnomocnictwa. Spółka podkreśliła, że w dacie udzielenia pełnomocnictwa U. O., tj. w dniu 18 listopada 2004 r. w Spółce ustanowiony był zarząd dwuosobowy z reprezentacją łączną. Pełnomocnictwo zostało natomiast podpisane jedynie przez A. O., co potwierdza, że nie było to pełnomocnictwo udzielone w imieniu Spółki, a co przesądza zarazem o jego nieważności, gdyby było udzielone w imieniu Spółki. Ważność czynności prawnej oceniać bowiem należy na dzień jej dokonania, a nie na dzień powołania się na fakt jej dokonania. Udzielenie pełnomocnictwa w sposób sprzeczny z prawem, niezgodnie z zasadami reprezentacji, nie może być konwalidowane przez sam fakt jego przedłożenia w postępowaniu podatkowym. Spółka podniosła dalej, że ww. upoważnienie obejmowało umocowanie do "wyboru pełnomocników przed sądami, komornikami, innymi organami państwa, takimi jak organy administracji, podatkowe i skarbowe, osobami trzecimi prywatnymi i przedsiębiorcami państwowymi i niepaństwowymi", natomiast brak w nim jest upoważnienia do zastępowania w postępowaniach przed tymi organami, a zatem i prawa do udzielania dalszych (substytucyjnych) pełnomocnictw w takich sprawach. Ponadto w ocenie Spółki, decyzje winny zostać doręczone pełnomocnikowi, a nie pełnomocnikowi substytucyjnemu. W dalszej kolejności Spółka stwierdziła, iż oceny czy decyzja została stronie doręczona (oraz ewentualnie w jakim terminie to się stało) może dokonać jedynie strona osobiście, zapoznając się z treścią takiej decyzji. Z pewnością nie może tego dokonać pełnomocnik, który nie był pełnomocnikiem strony w okresie prowadzenia postępowania podatkowego, bowiem nie dysponuje informacjami odnośnie wszystkich postępowań podatkowych dotyczących strony, prowadzonych przed datą jego ustanowienia. Takimi informacjami dysponuje jedynie podatnik i z tego też powodu miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej należy liczyć od dnia, w którym podatnik osobiście poznał treść decyzji. Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, trafny bowiem okazał się jej pierwszy zarzut, w którym Spółka kwestionowała stanowisko Sądu pierwszej instancji co do skuteczność doręczenia jej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 października 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2005 r. W zarzucie tym Spółka wskazując na niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji naruszenie przez organ podatkowy art. 145 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w związku z wymienionymi dalej przepisami tej ustawy oraz Kodeksu cywilnego dotyczącymi pełnomocników, podnosiła, że radca prawny L. M., której doręczono powyższą decyzję, nie była skutecznie umocowana do reprezentowania Spółki i uzasadniając ten pogląd podała w kolejności cztery powody zaistnienia takiego stanu rzeczy. Uwagi w tym zakresie odnosiły się zwłaszcza do datowanego na dzień 18 listopada 2004 r. dokumentu pełnomocnictwa zatytułowanego "Upoważnienie", w którym A. O. - Prezes Zarządu Spółki udzielił pełnomocnictwa ogólnego swojej żonie U. O. Nie można zgodzić się z wyrażonym w skardze kasacyjnej stanowiskiem Spółki, iż udzielając tego pełnomocnictwa A. O. działał jedynie w imieniu własnym a nie w imieniu Spółki. Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, iż skoro w pełnomocnictwie tym wskazano na pełnienie przez A. O. funkcji Prezesa Zarządu Spółki, to organ podatkowy zasadnie przyjął, iż było to pełnomocnictwo udzielone do reprezentowania Spółki. Gdyby pełnomocnictwo to miało dotyczyć jedynie sfery prywatnej, indywidualnej mocodawcy, to zbędne byłoby nawiązywanie w jego treści do pełnionej w Spółce funkcji. Na to, iż pełnomocnictwo odnosiło się do Spółki, wskazywał również bardzo szeroki krąg podmiotów, wobec których miałyby być podejmowane ewentualne czynności i dokonywany wybór pełnomocników, m.in. sądy, komornicy, organy administracji, organy podatkowe i skarbowe, przedsiębiorcy, bardziej charakterystyczny dla podmiotu gospodarczego, jakim była Spółka, niż dla sfery prywatnej osoby fizycznej. Tak również treść tego upoważnienia (pełnomocnictwa) zrozumiała osoba, której je udzielono, tj. U. O., ponieważ w udzielonym przez nią radcy prawnemu pełnomocnictwie substytucyjnym stwierdziła, że działa jako pełnomocnik Spółki. Zasadny jest natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej w następnej kolejności argument Spółki odnoszący się do obowiązujących w dacie udzielenia pełnomocnictwa, tj. w dniu 18 listopada 2004 r. zasad jej reprezentacji. Skuteczność pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę uzależniona jest bowiem od zachowania sposobu reprezentacji ujawnionego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Autor skargi kasacyjnej trafnie zauważył, że w dacie udzielenia pełnomocnictwa U. O. w Spółce ustanowiony był zarząd dwuosobowy z reprezentacją łączną, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy dotyczący Spółki odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast wspomniane wyżej pełnomocnictwo podpisane zostało tylko przez jednego członka zarządu Spółki, jej Prezesa Zarządu A. O., a zatem nie ulega wątpliwości, że udzielone zostało nieprawidłowo i nie wywołało zamierzonych skutków prawnych w postaci skutecznego ustanowienia pełnomocnika. Rację też ma autor skargi kasacyjnej, gdy twierdzi, że ocenę prawidłowości ustanowienia pełnomocnika należy dokonywać na dzień dokonania tej czynności, a nie według daty powiadomienia organu podatkowego o istnieniu umocowania, czy też według daty złożenia do akt sprawy podatkowej wystawionego na tej podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego. Wskazywana przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, że w czasie kiedy dokument pełnomocnictwa został złożony do akt sprawy podatkowej, tj. w dniu 22 lipca 2010 r. w Spółce był już zarząd jednoosobowy, a Prezesem Zarządu był właśnie A. O., dla skuteczności wadliwie udzielonego umocowania nie ma żadnego znaczenia i sama w sobie nie może też być uważana jako mająca sanujący, czy też konwalidujący skutek. Skoro zatem udzielone w dniu 18 listopada 2004 r. U. O., wbrew obowiązującemu w Spółce sposobowi reprezentacji, pełnomocnictwo było bezskuteczne, to taki sam przymiot należy przypisać udzielonemu przez nią na tej podstawie w dniu 19 lipca 2010 r. w imieniu Spółki radcy prawnemu L. M. pełnomocnictwu substytucyjnemu. Innymi słowy, oznacza to w konsekwencji, że radca prawny L. M. nie była pełnomocnikiem Spółki w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. a doręczona jej decyzja tego organu nie wywołała skutków prawnych wobec Spółki. Doręczenie to ze wskazanych wyżej powodów było nieprawidłowe i jako takie bezskuteczne. Powyższa konkluzja sprawia, iż nie mają już znaczenia kolejne podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty na poparcie stanowiska i opartych na nim zarzutów, iż Spółce nie doręczono w sposób prawidłowy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 października 2010 r., do której odnosił się wniosek Spółki o wznowienie postępowania. Wadliwość doręczenia powyższej decyzji wpływa również na ocenę prawidłowości, uznanych przez Sąd pierwszej instancji za zgodne z prawem, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B., w których odmówiono Spółce wznowienia postępowania stwierdzając, iż oparte na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej żądanie Spółki wznowienia postępowania zostało wniesione z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli spełniona została jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek wznowienia postępowania. Podstawową jednak okolicznością, jaką powinien zbadać organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania, jest to czy decyzja wskazana we wniosku ma przymiot decyzji ostatecznej. Skoro, o czym była już mowa, doręczenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2010 r. było wobec Spółki prawnie bezskuteczne i decyzja ta nie została wprowadzona do obrotu prawnego, to nie można uznać jej za ostateczną. W rezultacie stwierdzić należy, że wywołane wnioskiem Spółki postępowanie przed Dyrektorem Izby Skarbowej dotyczyło postępowania, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją. W istocie postępowanie to nie zostało w ogóle zakończone, gdyż Spółce nie doręczono skutecznie decyzji podjętej w tym postępowaniu. W konsekwencji tego stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie nie mogła znaleźć zastosowania instytucja wznowienia postępowania, nie mogły i nie powinny też być wydawane jakiekolwiek rozstrzygnięcia z powołaniem na przepisy rozdziału 17 działu IV Ordynacji podatkowej zatytułowanego "Wznowienie postępowania", bowiem zastosowanie tych przepisów może mieć miejsce tylko w odniesieniu do sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a dopóki decyzja nie została doręczona, nie można mówić o zakończeniu sprawy. Tym samym w tej sytuacji bezprzedmiotowe są te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, zamieszczone w jej pkt 2-4, które odnoszą się do szczegółowych zagadnień związanych z nieprawidłowym w ocenie Spółki zastosowaniem poszczególnych przepisów tego rozdziału, w tym zwłaszcza z kwestią dochowania terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania. Niezasadny jest natomiast ostatni zarzut skargi kasacyjnej, w którym wskazano na naruszenie art. 122 i art. 192 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyrażenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyniku oceny dowodu z odpisu pełnego Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. Organ podatkowy nie kwestionował bowiem wynikającego z tego rejestru faktu, iż w dacie udzielenia pełnomocnictwa U. O. w Spółce ustanowiony był dwuosobowy zarząd z reprezentacją łączną, uważał jednakże, iż miarodajnym dla oceny skuteczności pełnomocnictwa z dnia 18 listopada 2004 r. oraz pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 19 lipca 2010 r. był fakt, że w momencie przedłożenia tych pełnomocnictw organowi podatkowemu A. O. był już umocowany do samodzielnego reprezentowania Spółki. Rzecz nie polegała zatem na braku poczynienia ustaleń faktycznych ze strony organu podatkowego, czy też na braku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do określonych elementów stanu faktycznego, lecz na błędnym zinterpretowaniu przepisów dotyczących udzielania pełnomocnictwa. Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej ustawy.