VII SA/Wa 1067/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [....] marca 2012 r. nr [....] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamierzenia budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącej [....] Sp. z o.o. z siedzibą w [....] kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda [....] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [....] (dalej: "skarżąca") od decyzji Starosty [....] z dnia [....] stycznia 2012 r. (dalej: "Starosta", "organ I instancji"), wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamierzenia budowlanego, polegającego na instalacji jednostronnej, tymczasowej tablicy reklamowej typu SS o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej: 12 m x 3 m na działce o numerze ewidencyjnym [....], obręb [...] przy ul. [....] w miejscowości [....] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 28 grudnia 2011 r. (data wpływu pisma do organu) skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych, związanych z instalacją jednostronnej tymczasowej tablicy reklamowej typu SS o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej: 12 m x 3 m (36 m²), posadowionej na podstawie prefabrykowanej, przestawnej, nietrwale związanych z gruntem o powierzchni 11,2 m², położonej na wyżej opisanej działce. Ekran tablicy miał być umieszczony na wysokości max. 6 m, a wszystkie elementy: ekran, słup i podstawa montowane za pomocą śrub pod nadzorem osób posiadających odpowiedne uprawnienia. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu działki. Decyzją z dnia [....] stycznia 2012 r. organ I instancji wniósł sprzeciw na wykonanie powyższego zamierzenia budowlanego, wskazując jako podstawę prawną art. 30 ustęp 6 punkt 1 Prawa budowlanego. Starosta, po analizie złożonej dokumentacji stanął na stanowisku, że projektowana reklama jest konstrukcją "montowaną na podstawie betonowej", która musi stawiać opór wiatrom oraz innym warunkom atmosferycznym, musi też być w odpowiedni sposób powiązana trwale z gruntem, nawet jeśli nie będzie ona zagłębiona w gruncie. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa również przemawiają za uznaniem, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne zostało uznane za wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę z art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego, na której zrealizowanie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest więc objęte zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonym w art. 29 ustęp 2 punkt 6 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania z uwagi na wniesienie sprzeciwu po terminie. Skarżąca podniosła, że decyzja o sprzeciwie z dnia [....] stycznia 2012 r. została doręczona dwukrotnie na adres spółki: raz w dniu 30 stycznia 2012 r., a drugi raz w dniu 31 stycznia 2012 r. jej pełnomocnikowi. Tymczasem zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu i doręczenia go wnioskodawcy w terminie 30 dni od daty zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie organ doręczył sprzeciw po ustawowym terminie, który minął w dniu 27 stycznia 2012 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia [....] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stojąc na stanowisku, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W ocenie Wojewody, organ I instancji zachował ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu, bowiem zgłoszenie planowanych robót zostało doręczone organowi w dniu 28 grudnia 2012 r., a przesyłkę ze sprzeciwem nadano na poczcie w dniu 24 stycznia 2012 r. Jednocześnie organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Starosty, że przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Od decyzji organu II instancji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stosownego orzecznictwa sądów administracyjnych podniosła, że przyjęcie poglądu, iż inwestor musi wstrzymać się z rozpoczęciem robót dłużej niż 30 dni, z uwagi na konieczność oczekiwania na doręczenie decyzji zawierającej sprzeciw, jest nie do pogodzenia z konstytucyjną normą, że "Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawa". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie zamierzenia inwestycyjnego zostało wniesione przez pełnomocnika skarżącej spółki, jej pracownika, R. S., które zostało udzielone przez członków Zarządu spółki: E. W.-L. oraz A. M.. Natomiast odwołanie od sprzeciwu w imieniu spółki zostało wniesione przez radcę prawnego P. G.. Z akt administracyjnych wynika, że pełnomocnictwa dla tego pełnomocnika udzielili: członek Zarządu spółki E. W.-L. oraz R. S. – Dyrektor Działu Administracji. Do odwołania strona dołączyła odpis z KRS dotyczący innej spółki, aniżeli skarżąca, tj. [....] Spółka z o.o. z siedzibą w [....]. Jednak z właściwego odpisu KRS, znajdującego się w aktach, bo dołączonego do zgłoszenia zamierzenia inwestycyjnego wynika, że w skład Zarządu skarżącej wchodzą: E. W.-L. oraz A. M., prokurentami spółki są: T. S. i Z. S. (nazwisko wpisane zgodnie z literowym brzmieniem z odpisu KRS). Sposób reprezentacji podmiotu został tak ukształtowany, że do składania oświadczeń w imieniu skarżącej wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu albo jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem. Jak z powyższego wynika pełnomocnictwo dla radcy prawnego, wnoszącego odwołanie, zostało nieprawidłowo udzielone, bo tylko przez jednego członka Zarządu spółki E. W.-L., natomiast R. S., zgodnie z zapisami w KRS, nie był upoważniony do udzielania pełnomocnictwa w imieniu skarżącej (nie jest ani członkiem Zarządu, ani prokurentem spółki). Pierwszym etapem rozpoznania odwołania przez organ II instancji jest jego formalna kontrola, zgodnie z art. 134 k.p.a. Na tym etapie postępowania organ powinien sprawdzić, czy odwołanie wniesione zostało przez uprawnioną osobę, w tym wypadku, czy pełnomocnik jest prawidłowo umocowany do jego złożenia. Wszystkie braki formalne odwołania powinny być usunięte w toku postępowania odwoławczego, przed jego merytoryczną oceną. Tymczasem organ odwoławczy rozpoznał odwołanie merytorycznie, chociaż zostało ono wniesione przez osobę, która nie posiadała prawidłowego umocowania do występowania w imieniu skarżącej Spółki. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 32 i art. 134 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając odwołanie, Wojewoda wyjaśni kwestię pełnomocnictwa radcy prawnego P. G. do występowania w imieniu skarżącej na tym etapie postępowania i w zależności od poczynionych ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie. W tym miejscu należy nadmienić, że do skargi zostało dołączone już prawidłowo udzielone w dniu 13 kwietnia 2012 r. pełnomocnictwo dla pełnomocnika radcy prawnego P. G. przez członków Zarządu Spółki: E. W.-L. i A. M.. Z uwagi na to, że stwierdzone z urzędu naruszenie przepisów procesowych uzasadnia uwzględnienie skargi, Sąd jest zwolniony od oceny podnoszonych w skardze zarzutów natury merytorycznej. Mając powyższe wywody na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 punkt 1 litera "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O treści punktu 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.