II SA/Gd 208/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. i Z. J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. B. D. i Z. J. wniosły skargę na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [[...]], odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego będącego własnością skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowienie w tej sprawie jest niezaskarżalne, jak wynika to z treści art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 78, poz. 1071, ze zm.), zwaną dalej Kpa, w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., a więc w stanie prawnym z dnia podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak również postanowienia organu pierwszej instancji Przepis art. 101 Kpa w § 1 stanowi, że o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. § 2. W przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron (art. 98 § 1) organ pouczy je o treści przepisu art. 98 § 2. § 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Treść § 3 wyłożyć należy w ten sposób, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Ustawodawca nie przewiduje w aktualnym stanie prawnym zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania (por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 466/11, Baza orzeczeń LEX nr 112843). Natomiast przed zmianami wprowadzonymi wskazaną nowelą, a więc przed dniem 11 kwietnia 2011 r., art. 101 § 3 miał treść następującą: § 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Przyjmowano wówczas w doktrynie i orzecznictwie, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o podjęciu postępowania jak i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Stosownie do treści art. 141 § 1 Kpa prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to taki środek zaskarżenia nie przysługuje. Skoro od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, a jednocześnie nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, to w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Wprawdzie postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania zawiera błędne pouczenie o tym, że na postanowienie to służy stronie zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a następnie zaskarżone postanowienie zawiera również błędne pouczenie o prawie wniesienia "zażalenia" do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednakże takie błędne pouczenia nie mogą kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia decydują bowiem nie organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy te winny prawidłowo stosować, zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 6 Kpa. Tym samym mimo treści art. 112 Kpa stanowiącego, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, stwierdzić należy, że niniejsza skarga nie jest dopuszczalna, z uwagi na niezaskarżalny charakter przedmiotowego rozstrzygnięcia. Natomiast wyjaśnia się skarżącym, że merytoryczne rozstrzygnięcie zarzutów dotyczących odmowy zawieszenia postępowania może nastąpić w drodze odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (vide art. 142 Kpa), bądź też w skardze na ostateczną decyzję kończącą postępowanie administracyjne. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił niniejszą skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.