I SA/Wa 1110/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi [...] Zarządu [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia działki w celu usunięcia awarii 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [..]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] Zarządu [...] w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora [...] Zarządu [...] w W., reprezentującego Marszałka Województwa [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu w P. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. Decyzją tą organ I instancji orzekł o zobowiązaniu [...] Zarządu [...] w W., [...] - użytkownika działki ewidencyjnej nr [...], położonej we wsi [...], gmina [...] do udostępnienia części tej działki [...] Spółka Akcyjna, w celu usunięcia awarii [...], polegającej na [...]. Obowiązek udostępnienia nieruchomości został ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia, w którym decyzja organu I instancji stałaby się ostateczna. Starosta zobowiązał również [...] S.A. do przewrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po przeprowadzeniu na nieruchomości przedmiotowej inwestycji. Ponadto organ orzekł, że obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej oraz że za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek wykonywania przez inwestora czynności związanych z usunięciem awarii [...] przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między użytkownikiem przedmiotowej działki a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomości, tj. [...] S.A. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, zostanie wszczęte przez Starostę Powiatu w P. postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Dyrektor [...] Zarządu [...] w W., reprezentujący Marszałka Województwa, złożył odwołanie. W jego treści strona odwołująca się stwierdziła, że decyzja organu I instancji oparta jest na błędnej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i została wydana bez podstawy prawnej. [...] Zarząd [...] w W. zakwestionował uznanie go za podmiot posiadający uprawnienia do przedmiotowej działki nr [...]. Odwołujący się stanął na stanowisku, że z tego powodu nie ma uprawnienia do wyrażania zgody na wejście inwestora na przedmiotową nieruchomość. W tej sytuacji strona odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że na mocy art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 200, poz. 1323) do ustawy o gospodarce nieruchomościami został dodany przepis art. 124b, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzję taką wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności, o jakich mowa, zaś obowiązek udostępnienia nie może przekroczyć okresu 6 miesięcy. Zmiana polegająca na dodaniu art. 124b do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ma na celu umożliwienie wykonywania przez przedsiębiorstwa (energetyczne, gazowe, wodno-kanalizacyjne, itd.) prac związanych z konserwacją i utrzymaniem w należytym stanie sieci i urządzeń przesyłowych. Organ II instancji podkreślił, że warunkiem dopuszczalności wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości jest wykazanie braku zgody podmiotów praw rzeczowych na udostępnienie nieruchomości oraz zaistnienie okoliczności dotyczących celu jej zajęcia. Wobec tego organ odwoławczy zauważył, że w aktach postępowania administracyjnego organu I instancji znajduje się zawiadomienie z dnia [...] listopada 2011 r. (niepoświadczone za zgodność z oryginałem), w którym [...] Zarząd [...] w W. przekazał Staroście Powiatu w P. wniosek [...] s.c. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie zawarcia porozumienia umożliwiającego dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane. Następnie Starosta pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformował, że zapis w ewidencji gruntów przedmiotowej nieruchomości jest bezpodstawny. Brak tytułu własności Skarbu Państwa uniemożliwia wydania zgody właścicielskiej. Jednocześnie stwierdził, że nie ma zastrzeżeń do przeprowadzenia inwestycji związanej z budową [...] na terenie przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym R. M., reprezentujący [...] S.A. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. zwrócił się do Starosty Powiatu w [...] o wydanie na podstawie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji w sprawie udostępnienia części przedmiotowej nieruchomości nr [...] w celu usunięcia awarii [...]. Przy czym Wojewoda [...] zauważył, że zgodnie ze znajdującym się w przedmiotowych aktach postępowania administracyjnego wypisem z rejestru gruntów właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa, zaś trwałym zarządcą lub zarządcą jest [...] Zarząd [...] w W. Jednocześnie organ II instancji przywołał treść art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, art. 71 ust. 2 pkt 5, art. 74 ust. 2 i art. 75 ust. 1 ww. ustawy i zauważył, że Dyrektor [...] Zarządu [...] w W., jako kierownik jednostki organizacyjnej działającej w imieniu Marszałka Województwa [...], gospodaruje w formach przewidzianych prawem mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa. Dowodem na to jest § 3 pkt 1, 2 i 3 statutu [...] Zarządu [...] w W., stanowiącego załącznik do uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...]. [...] Zarząd realizuje zadania Samorządu Województwa [...] oraz Marszałka w zakresie [...]. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że zarzut Dyrektora [...] Zarządu [...] w W. dotyczący braku podstawy prawnej oraz błędnej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nietrafny. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że samo przekazanie zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2011 r. wniosku inwestora w sprawie zawarcia porozumienia umożliwiającego dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane stanowi de facto brak zgody władającego przedmiotową nieruchomością. Mając powyższe na uwadze organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Na decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] Zarząd [...] w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że organ naruszył przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym art. 124b tej ustawy, na co argumenty przedstawił w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji. Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonych decyzji było przeprowadzone wadliwie. Zgodnie z treścią przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest także obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, zostało przeprowadzone z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego. Materialno-prawną podstawę do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Bezpośrednio z brzmienia tego przepisu wynika, że może on być zastosowany przez organ, jeśli kumulatywnie spełnione są następujące przesłanki: 1. wystąpi konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, zaś 2. właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża zgody na takie udostępnienie. W rozpatrywanej sprawie analiza zebranych w sprawie materiałów dowodowych prowadzi do wniosku, nie zostały spełnione wyżej wymienione, ustawowe przesłanki warunkujące możliwość wszczęcia przez organ administracji, w trybie art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami, postępowania administracyjnego. Przede wszystkim nie zostało udokumentowane przez organy orzekające spełnienie przesłanki niewyrażenia przez właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, zgody na jej udostępnienie na cel określony w art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślić należy, że zarówno zgoda (jak i jej brak) musi być wyrażona przez właściwy podmiot w sposób jasny i niebudzący żadnych wątpliwości. Nie może ona być (jak w rozpatrywanej sprawie) przez organy orzekające w jakikolwiek sposób dorozumiana lub domniemana. Jeśli w konkretnej sprawie istnieją wątpliwości co do tej okoliczności (istnienia zgody lub jej braku), to obowiązkiem organu orzekającego jest tę kwestię jednoznacznie ustalić w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a nie arbitralnie i samodzielnie ją rozstrzygać. Przesłanka braku zgody właściwego podmiotu jest bowiem nieodzownym, ustawowym warunkiem możliwości wszczęcia w trybie art. 124 lit. b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami postępowania administracyjnego. Stanowi ona zatem podstawową przesłankę oceny prawidłowości wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego. Z analizy akt sprawy wynika natomiast, że w piśmie z dnia [...] października 2011 r., które zostało przez [...] Zarząd [...] przesłane staroście, w trybie art. 65 §1 kpa, przy piśmie z dnia [...] listopada 2011 r., na które to pismo organ odwoławczy powołuje się w celu wywiedzenia, że rozmowy między właściwymi podmiotami były prowadzone i zakończyły się niepowodzeniem, inwestor wystąpił z wnioskiem o zawarcie porozumienia umożliwiającego dysponowanie m.in. sporną działką "na cele budowlane". Jak wynika z treści tego pisma, dokument ten nie może w żaden sposób świadczyć nie tylko o przeprowadzeniu rozmów w celu uzyskania zgody (albo nawet o istnieniu woli inwestora przeprowadzenia takich rozmów) na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości w celu usunięcia awarii [...]. Uzyskanie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 i art. 4 ustawy Prawo budowlane) nie jest bowiem tym samym co uzyskanie zgody na udostępnienie nieruchomości w celu usunięcia awarii (art.124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami). Informacja natomiast, że inwestor chce uzyskać decyzję o udostępnieniu przedmiotowej nieruchomości w celu usunięcia awarii pojawia się dopiero w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skierowanym bezpośrednio do organu I instancji (Starosty [...]). W treści tego pisma brak jest jednak jakichkolwiek informacji o przeprowadzeniu rozmów czy uzgodnień z właściwym podmiotem w zakresie uzyskania zgody na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości w celu usunięcia awarii. Również z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by w ogóle z jakimkolwiek podmiotem inwestor kwestię uzyskania w tym zakresie zgody próbował skonsultować. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka warunkująca możliwość wszczęcia przez organ I instancji przedmiotowego postępowania w sprawie udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z usuwaniem awarii gazociągu, czyli wykazanie braku zgody na udostępnienie nieruchomości przez właściciela, użytkownika wieczystego lub osoby, której przysługują inne prawa rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości. Wszczęcie w tej sytuacji przedmiotowego postępowania administracyjnego nastąpiło z naruszeniem art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wydanie w trybie art. 124 lit. b powołanej ustawy decyzji musi bowiem zostać poprzedzone próbami uzyskania zgody osób mających prawa rzeczowe do nieruchomości na udostępnienie nieruchomości w celu wykonania określonych prac, a czynności te muszą zostać udokumentowane i dopiero ich bezskuteczność upoważnia do złożenia wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji i wszczęcie właściwego postępowania administracyjnego. Wątpliwości budzi także możliwość uznania, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała konieczność, jak przyjęły organy obu instancji, usunięcia istniejącej awarii gazociągu, która wystąpiła na przedmiotowej nieruchomości. Jak bowiem wynika z treści wniosku inwestora z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] został zbudowany i oddany do eksploatacji w 1976 r. Rzeczywista jego awaria, na skutek erozji, wystąpiła w 2009 r. (czyli 4 lata temu) i awaria ta została usunięta w ten sposób, że [...]. Oznacza to, że na przedmiotowej nieruchomości obecnie nie znajdują się żadne urządzenia [...]. Jak zatem i jakiego rodzaju miałaby obecnie nastąpić awaria urządzeń, których fizycznie już na przedmiotowej nieruchomości nie ma? Zresztą w powołanym piśmie inwestor jasno i wyraźnie wyjaśnia, że obecnie "właściciel [...] podjął decyzję związaną z odtworzeniem [...]..." "polegającego na budowie nowego [...]..." i w tym celu "została opracowana dokumentacja projektowa niezbędna do wystąpienia do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę". Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona także druga ustawowa przesłanka warunkująca możliwość wszczęcia przez organ I instancji przedmiotowego postępowania, czyli nie wystąpiła konieczność wykonania czynności związanych z usuwaniem awarii wymienionych w przepisie urządzeń. Także z tego powodu wszczęcie przedmiotowego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło zatem z naruszeniem art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tych istotnych dla oceny prawidłowości wydania kwestionowanych decyzji kwestiach zachodzą poważne wątpliwości, które nie zostały w ogóle wyjaśnione w toku postępowania. Brak także dowodów na to, że organy orzekające prowadziły w tym kierunku postępowanie wyjaśniające. Tym samym z akt sprawy wynika, że kwestie te przed podjęciem rozstrzygnięcia nie zostały przez organy dostatecznie zbadane. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy nie poczyniły wszystkich niezbędnych ustaleń odnośnie występowania przesłanek z art. 124 lit. b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przez co nie wyjaśniły dokładnie sprawy i nie zebrały oraz nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę ocenę i zalecenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku, powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzić inne dowody, które pozwolą przede wszystkim bezspornie ustalić, czy w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki określone w art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami warunkujące możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego. Następnie prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ I instancji przede wszystkim zbada i jednoznacznie ustali, komu, jakiego rodzaju i na jakiej podstawie prawnej przysługują prawa do przedmiotowej nieruchomości (dotyczy to zarówno prawa własności jak i ograniczonych praw rzeczowych). W ocenie bowiem Sądu sam zapis istniejący w ewidencji gruntów, z którego nie sposób ustalić, na jakiej podstawie prawnej został on do tej ewidencji wprowadzony, nie jest wystarczającym dowodem na istnienie (bądź nieistnienie) określonego prawa konkretnego podmiotu do przedmiotowej nieruchomości, w szczególności jeśli zagadnienie to jest sporne. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z przepisami omawianej ustawy trwały zarząd nieruchomością jest jedną (poza dzierżawą, najmem i użyczeniem) z prawnych form władania nieruchomościami publicznymi i dotyczy wyłącznie władania nimi przez państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 18 i art. 43 powołanej ustawy). Może on zatem powstać jedynie na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa nieruchomość zgodnie z tym, co podaje organ, ma obecnie nieuregulowany stan prawny. Nie można zatem wykluczyć, że ostatecznie stanowi ona własność osoby fizycznej, a na takiej nieruchomości skarżący nie może mieć ustanowionego, w myśl powołanych przepisów, zarządu. Kwestia ta musi zatem być rozstrzygnięta w pierwszej kolejności, ponieważ decyduje ona o prawidłowym ustaleniu przez organ orzekający właściwego kręgu stron niniejszego postępowania. Organ uzupełni także zebrany w sprawie materiał dowodowy o prawomocną decyzję [...] Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] (o której mowa w piśmie inwestora z dnia [...] października 2011 r. a której odpisu brak jest w aktach administracyjnych), której treść może okazać się pomocna w prawidłowym ustaleniu kręgu stron niniejszego postępowania. Następnie organ wyjaśni jednoznacznie, czy, kiedy i z jakim skutkiem prowadzone były rozmowy przed wystąpieniem o wydanie decyzji administracyjnej w trybie powołanego art. 124 lit. b., na jaki cel inwestor występuje o uzyskanie zgody na udostępnienie nieruchomości, czy chodzi w tym przypadku o usunięcie awarii istniejącego [...], jego budowę, czy też o uzyskanie pozwolenia na jego odbudowę. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie dokonanych ustaleń organ będzie mógł skonfrontować ustalony stan faktyczny zaistniały w sprawie z treścią przywołanego wyżej art. 124 lit. b ustawy o gospodarce nieruchomościami i ocenić możliwość jego zastosowania w niniejszej sprawie. Swoje ustalenia i rozstrzygnięcie organ wyczerpująco umotywuje w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, sporządzonego zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.