I OSK 643/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) sędzia NSA Monika Nowicka Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Rokietnica od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Po 531/12 w sprawie ze skargi Gminy Rokietnica na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę oddala skargę kasacyjną. I OSK 643/13 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Po 531/12, po rozpoznaniu skargi Gminy Rokietnica, uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] Starosta Poznański, orzekł o: odmowie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia na rzecz T. S. odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę gminną, położony w Rokietnicy, oznaczony w ewidencji gruntów działka nr [...] o powierzchni [...]ha, zapisany w księdze wieczystej KW Nr [...], jako własność Gminy Rokietnica (pkt 1 decyzji); ustaleniu na rzecz T. S. odszkodowania w kwocie 169.401,00 zł stanowiącego należność za wyżej wymienioną nieruchomość, wydzieloną pod drogę gminną (pkt 2 decyzji); wskazał, że ustalone w pkt 2 odszkodowanie wypłaci Gmina Rokietnica jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna (pkt 3 decyzji). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina Rokietnica. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Poznańskiego z dnia [...] października 2010r. (pkt 1 decyzji), ustalił na rzecz T. S. odszkodowanie w kwocie 143.021,00 zł (pkt 2 decyzji) oraz orzekł, że ustalone w punkcie 2 odszkodowanie wypłacone zostanie przez Gminę Rokietnica jednorazowo w terminie czternastu dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stała się ostateczna. Uzasadniając powyższe stanowisko przytoczono treść przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami regulujących podział nieruchomości. Zwrócono uwagę, że w stosunku do działki nr [...] (objętej podziałem na podstawie decyzji Wójta Gminy Rokietnica z dnia [...] lipca 2001 r. m. in. na działkę [...]) obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XXXI/332/2001 Rady Gminy Rokietnica z dnia 23 lutego 2001 r. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 planu, przedmiotem jego ustaleń są tereny komunikacji pieszo – jezdnej, oznaczone na rysunku symbolem K1 i K2, przy czym w myśl § 6 ust. 1 powyższego planu powyższe tereny komunikacji stanowią przestrzeń publiczną, ogólnodostępną oraz przestrzeń do realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Dla całego obszaru ustalono zakaz realizacji obiektów kubaturowych w pasach drogowych ulic (ust. 2 omawianego paragrafu), a z terenów komunikacji wyodrębnia się ulice wewnętrzne, stanowiące współwłasność mieszkańców do których zapewniają dojazd, oznaczone na rysunku symbolem K2 (ust. 3 pkt 2 § 6 planu zagospodarowania przestrzennego). Zgodnie z wyrysem z powyższego planu, działka nr [...] znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem K2 - drogi wewnętrzne. W przedmiotowej sprawie działka nr [...], zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego znalazła się na obszarze terenów komunikacyjnych, stanowiących ogólnodostępną przestrzeń publiczną, zapewniającą potencjalnym użytkownikom możliwość swobodnego i niczym nie skrępowanego dostępu do nieruchomości, przy jednoczesnym zakazie realizacji obiektów kubaturowych w jej pasie drogowym. Istotnym jest również, iż zapewniała ona możliwość dojazdu do drogi publicznej. W związku z powyższymi ustaleniami uznano, że spełniona została przesłanka określona w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegająca na przejściu z mocy prawa działek wydzielonych pod projektowane drogi publiczne. Podział został dokonany na wniosek właściciela a przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka została przeznaczona pod drogę publiczną. Następnie Wojewoda podkreślił, iż prowadzone w sprawie negocjacje dotyczące ustalenia wysokości odszkodowania należało uznać za zakończone wynikiem negatywnym, co spowodowało konieczność określenia odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu II instancji operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Jak podniesiono rzeczoznawca prawidłowo wycenił wartość działki wydzielonej pod ulicę biorąc do porównania trzy nieruchomości podobne do tej, z której wydzielono przedmiotową działkę z punktu widzenia jej atrybutów. W dalszej kolejności rzeczoznawca zasadnie utworzył trzy pary porównawcze i poprzez uwzględnienie różnic w cechach działek prawidłowo określił wartość poprawek, które następnie posłużyły do skorygowania wartości nieruchomości z każdej pary porównawczej. Dysponując zaś tak określonymi trzema wartościami, po wyciągnięciu średniej arytmetycznej, biegły określił wartość rynkową działki nr [...], wyrażającą się poprzez iloczyn wartości średniej (45,65 zł) i powierzchni tejże nieruchomości ([...]m2). Zdaniem Wojewody sama opinia jest opinią rzetelną, spójną i logicznie bezsprzeczną oraz formalnie prawidłową. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącą gminę operatu szacunkowego organ wskazał, że stanowi ona dowód prywatny w sprawie. Nie można jej było przypisać przymiotu dowodu z opinii biegłego, gdyż nie był w tym celu sporządzony i przeprowadzony, sam zaś rzeczoznawca majątkowy go wykonujący nie był powołany w toku postępowania na biegłego. Podobnie za niezasadne uznano żądanie umorzenia postępowania, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] listopada 2009 r. stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy Rokietnica z dnia [...] lipca 2001 r. nie wyeliminowała z obrotu prawnego decyzji podziałowej, a stwierdzenie nieważności odnosiło się jedynie do jej części decyzji dotyczącej skutku wynikającego z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie w zakresie pkt II i III wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Gmina Rokietnica. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 105 k.p.a.; art. 98 ust. 1 i 3 w zw. z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; art. 98 ust. 3 w zw. z art. 112 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; art. 134 w zw. z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając zaskarżoną decyzję powołał m. in. art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym w dniu, wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości przez Wójta Gminy Rokietnica (tj. [...] lipca 2001 r.) i stwierdził, że dokonując wykładni ww. przepisu w kontekście przepisów prawa europejskiego winno się mieć na uwadze wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce z dnia 6 listopada 2007 r. (Application no. 22531/05), w którym Trybunał uznał, że przeznaczenie w decyzji podziałowej prywatnej działki pod drogę (w sytuacji braku odjęcia jej własności) istotnie ogranicza właściciela w korzystaniu z nieruchomości, a zatem oznacza pozbawienie posiadania w rozumieniu art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji. Orzeczenie to stwarza podstawę do przyznania odszkodowania za drogi, którym formalnie nie przyznano statusu drogi publicznej. Trybunał stwierdził bowiem, że istotne w takim przypadku jest, czy wydzielone drogi są połączone z siecią dróg publicznych, które służą zarówno mieszkańcom wybudowanych tam osiedli, jak i ogółowi użytkowników. Przy uwzględnieniu wskazówek interpretacyjnych, wynikających z powołanego orzeczenia Trybunału w ramach postępowania odszkodowawczego zachodzi również, zdaniem Sądu I instancji, konieczność oceny czy podział nieruchomości prowadzi do wydzielenia działek pod drogi, które formalnie z zachowaniem stosownej procedury nie zostały wydzielone pod drogi publiczne, ale faktycznie są ogólnodostępnymi ciągami komunikacyjnymi. Ponadto, dla dokonania oceny czy niezbędna jest wypłata odszkodowania za nieruchomość wyodrębnioną pod drogę konieczne jest także ustalenie czy dana nieruchomość stanowi drogę połączoną z siecią dróg publicznych, nie przeznaczoną do wyłącznego użytku mieszkańców zamkniętego osiedla, lecz służącą nieograniczonej liczbie potencjalnych użytkowników, którzy mogą korzystać z nich na podobnych zasadach, jak z dróg wybudowanych i utrzymywanych przez samorząd lub inny podmiot publiczny. Zwrócono również uwagę na postanowienia uchwały nr XXI/332/2001 Rady Gminy Rokietnica z dnia 23 lutego 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica i stwierdzono, że wzajemna sprzeczność postanowień planu przy uwzględnieniu aktualnej treści decyzji podziałowej uniemożliwia na ich podstawie przyjęcie, że doszło do formalnego wydzielenia działki pod drogę publiczną. Zdaniem Sądu I instancji nie sposób bowiem uznać, że formalnie (z zachowaniem procedury) dokonano wydzielenia drogi publicznej na podstawie regulacji planu, w sytuacji gdy jego postanowienia określają drogę jako wewnętrzną, stanowiącą przedmiot współwłasności mieszkańców, do których zapewnia dojazd. Decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. określa działkę jako przeznaczoną pod tereny komunikacji. W ocenie Sądu dla dokonania oceny zasadności żądania przyznania odszkodowania niezbędne było w takiej sytuacji zbadanie, czy korzystanie ze spornej nieruchomości odbywa się na zasadzie ogólnego dostępu. Wszystko po to by ocenić spełnienie kryteriów wynikających z orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Bugajny (identycznie NSA w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. I OSK 1289/11). W tej sytuacji konieczne było więc rozważenie, czy działka nr [...] stanowi drogę połączoną z siecią dróg publicznych, nie przeznaczoną do wyłącznego użytku mieszkańców zamkniętego osiedla, lecz służącą nieograniczonej liczbie potencjalnych użytkowników, którzy mogą korzystać z niej na podobnych zasadach, jak z dróg wybudowanych i utrzymywanych przez samorząd lub inny podmiot publiczny. Zwrócono uwagę, iż podczas rozważań kierować należy się także postanowieniami planu, w tym zdaniem określającym teren oznaczony K2 jako przestrzeń publiczną, ogólnodostępną. Podkreślono także, że znajdujący się w aktach materiał dowodowy, tj. wypis z planu miejscowego z dnia 23 lutego 2001 r. oraz mapa z ewidencji gruntu uniemożliwiają rozstrzygnięcie, czy działka nr [...] stanowi drogę połączoną z siecią dróg publicznych, służącą nieograniczonej liczbie potencjalnych użytkowników, czy też możliwość korzystania z niej jest ograniczona wyłącznie do mieszkańców nieruchomości przy niej położonych. Dokumentacja ta nie obrazuje bowiem z uwagi na swą fragmentaryczność sieci takich połączeń. Wyjaśniono także, że ewentualne wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania przysługującego za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, na zasadzie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomości, nie jest uwarunkowane ujawnieniem prawa własności jednostki samorządu terytorialnego w księdze wieczystej do tych działek. Wpis w księdze wieczystej ma jedynie charakter deklaratoryjny, a więc nie tworzy prawa. Niezależnie od wadliwości decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania, związanej z brakiem dostatecznego wyjaśnienia, czy działka nr [...] mogła zostać zakwalifikowana jako droga publiczna, wskazano na wadliwość przedłożonego w sprawie operatu szacunkowego. W ocenie Sądu został on sporządzony w sposób wadliwy, nie odpowiadający przepisom § 36 oraz § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207 poz. 2109 ze zm.). Organ winien był dokonać prawidłowości przyjętej przez rzeczoznawcę metody wyceny oraz wyjaśnić, czy na przestrzeni lat 2010 – 2012 miały miejsce w Gminie Rokietnica transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod komunikację. W szczególności organ powinien wezwać skarżącą do podania szczegółów transakcji, do których się odwoływała, w celu ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie możliwe było sporządzenie operatu szacunkowego w oparciu o transakcje występujące na rynku lokalnym, z uwzględnieniem również obszaru gminy, na terenie której posadowiona jest sporna działka. Decyzja Wojewody została uchylona w całości mimo zaskarżenia jej w części dotyczącej pkt II i III rozstrzygnięcia, które dotyczyły ustalenia i wypłaty odszkodowania. W istocie bowiem decyzja organu odwoławczego, wydawana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oprócz rozstrzygnięcia w zakresie uchylenia musi zawierać orzeczenie co do istoty sprawy albo w zakresie umorzenia. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Gmina Rokietnica, domagając się: 1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w poczwórnej wysokości przewidzianej przepisami prawa ze względu na znaczny wkład pracy związany ze sporządzeniem skargi kasacyjnej i udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe uzasadnienie prawne, które - ze względu na związanie zawartymi w nim ocenami prawnymi organów administracji - może spowodować, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewodę Wielkopolskiego nie dojdzie do prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i zastosowania odpowiednich przepisów postępowania; b) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 1 i 2 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię, a w związku z tym niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w wydaniu orzeczenia, pomimo iż jego treść doprowadziła do orzeczenia w sprawie, w której nie są właściwe sądy administracyjne; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 105 § 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i w związku z tym przyjęcie, iż Wojewoda Wielkopolski postąpił prawidłowo odmawiając umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu winna prowadzić do wniosku, że postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu; d) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie i wobec tego nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego pomimo istnienia do tego przesłanek; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 98 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że za wydzielenie nieruchomości pod drogi wewnętrzne, które nie przeszły na własność gminy, o ile mają one charakter ogólnodostępny, przysługuje jej właścicielowi odszkodowanie ustalone na podstawie ww. przepisów, podczas gdy ich prawidłowe zastosowanie winno doprowadzić do wniosku, iż nie mają one zastosowanie w takich okolicznościach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. jest niezasadny. Autor rozpatrywanego środka zaskarżenia zarzucił Sądowi I instancji między innymi naruszenie art.141 § 4 P.p.s.a. Powyższy przepis określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku, stanowiąc, że w pisemnych motywach należy przedstawić stan faktyczny sprawy, zarzuty podnoszone w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest przydatny jako instrument kwestionowania stanowiska sądu w części odnoszącej się do sfery ustaleń faktycznych. Wytykając złamanie tego przepisu nie można również skutecznie podważać wyrażonych w uzasadnieniu wyroku poglądów dotyczących innych kwestii związanych z przebiegiem postępowania przed organami administracji publicznej oraz przedstawionej przez Sąd wykładni prawa materialnego (por. m. innymi wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008r sygn. akt I GSK 849/07). Naruszenie art.141 § 4 P.p.s.a. może jedynie polegać na zawarciu w nim takich części składowych, które nie mogą być z nim umieszczone. Ze złamaniem powołanej normy mamy też do czynienia, gdy Sąd I instancji nie umieści w treści uzasadnienia wskazanych elementów, albo jeśli poszczególne składniki nie są sformułowane w sposób wyczerpujący. Takie mankamenty pisemnych motywów mogą jednak stanowić uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej, jedynie wówczas, gdy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty w tym zakresie nie są zaś skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, wyrok sądu odpowiada prawu (art. 184 P.p.s.a.). Analizując pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiada ono dyspozycji art.141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji dość szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy, zarzuty podnoszone w skardze i stanowisko strony przeciwnej. Wskazał ponadto podstawę prawną oraz w dostateczny sposób wyjaśnił motywy wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. zawiera wady, na które wskazał Sąd I instancji. W aktach sprawy brak analizy części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Rokietnica z 2001 r. Należy zatem zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, że nie można przyjąć, że formalnie dokonano wydzielenia drogi publicznej na podstawie regulacji tego planu w sytuacji, gdy treść opisowa tego planu określa sporną działkę jako "komunikacja". Nie można także ustalić przebiegu ulicy stanowiącej sporną działkę, bowiem znajdujący się w aktach sprawy niewielki fragment cześć graficznej tego planu jest nie czytelny. Nie zaznaczano na nim położenia ulicy, a co się z tym wiąże nie można ustalić, czy ulica ta ma połączenie z drogami o charakterze publicznym. Stosownie do treści art. 133 §1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Skoro sprawa nie została wnikliwie wyjaśniona to nie można skutecznie postawić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 1 i 2 k.p.c. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 105 § 2 k.p.a. a także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ zbada czy na podstawie zapisu graficznego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/332/2001 Rady Gminy Rokietnica z dnia 23 lutego 2001 r. oraz map ewidencyjnych działka nr [...] jest droga publiczną czy choć nie uznana w tym akcie za drogę publiczną stanowi drogą połączoną z siecią dróg publicznych. Ustalenie tych okoliczności będzie miało istotne znaczenie, gdyż po uzupełnieniu i ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokona niezbędnych rozważań dotyczących charakteru działki nr [...] i zbada w jakim trybie należy się za nią rekompensata. Braki w materiale dowodowym sprawiają, że przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 98 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie czy doszło do formalnego wydzielenia działki pod drogę publiczną doprowadzi do prawidłowej subsumcji właściwych przepisów prawa materialnego. Z tych też względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.