II GZ 38/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 623/12 w sprawie ze skargi T. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 623/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną T. S.A. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca Spółka). W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r. oddalił skargę skarżącej Spółki na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zarządzeniem z dnia 20 września 2012 r. skarga kasacyjna wraz z aktami sprawy została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zwrócił ją Sądowi I instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków poprzez wezwanie pełnomocnika skarżącej do nadesłania oryginału lub kopii odpisu pełnego z KRS skarżącej poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Sąd I instancji pismem z 3 października 2012 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, przez nadesłanie oryginału lub kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej, poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi pismem z 11 października pełnomocnik skarżącej przesłał wydruk informacji pobranej ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości i wskazał, że zgodnie z art. 4 ust 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruk ten ma moc zrównaną z mocą odpisu aktualnego z KRS wydawanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę kasacyjną uznał, że przedłożony przez pełnomocnika skarżącej wydruk komputerowy informacji pobrany ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości posiada cechy decydujące o nadaniu mu szczególnego znaczenia zgodnie z treścią art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Jednakże informacja ta, co wyraźnie wskazano w dokumencie, odpowiada odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców. Natomiast skarżący był wezwany pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej do uzupełnienia braku formalnego tej skargi przez nadesłanie oryginału lub kopii pełnego odpisu z KRS. Taki odpis nie został jednak w wyznaczonym terminie przez skarżącego złożony. Nieusunięcie przedmiotowego braku formalnego skutkowało w świetle art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzuceniem skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sadu I instancji wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy stanowi, że sąd administracyjny odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Niewłaściwe zastosowanie tego przepisu niesie za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Z tego względu zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu strony (lub jej pełnomocnika) do usunięcia braków pisma procesowego powinno być sformułowane precyzyjnie, jasno i jednoznacznie, tak, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści (por. postanowienia SN z dnia 17 listopada 1998 r., sygn. akt III CKN 871/98, LEX nr 50714). Niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek, Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 127). W rozpoznawanej sprawie wezwanie Sądu I instancji o uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez przedłożenie odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane. Skarżąca Spółka nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi we wskazany przez sąd sposób (przedłożenie odpisu pełnego z KRS). Przedmiotem rozważań jest zatem kwestia czy skarga kasacyjna strony rzeczywiście zawierała wskazane braki formalne i tym samym czy Sąd miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do ich uzupełnienia skargę tę odrzucić. Przechodząc do zbadania zasadności postawionych zarzutów kasacyjnych, podnieść należy, że w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast jak wcześniej wskazano treści art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, wykazały swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Pełnomocnik skarżącej Spółki załączył do skargi kasacyjnej potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo z dnia 1 lipca 2009 r. oraz odpis aktualny Krajowego Rejestru Sądowego, stan na dzień 2 marca 2012 r., z datą dokonania ostatniego wpisu w dniu 6 lipca 2011 r. Wezwany przez Sąd I instancji do złożenia pełnego odpisu KRS Spółki przedłożył ponownie informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, stan na dzień 10 października 2012 r. z datą dokonania ostatniego wpisu w dniu 29 sierpnia 2012 r. Przyjmując powyższe NSA zauważa, że w niniejszej sprawie stronę wezwano w sposób jednoznaczny o przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu skarżącej Spółki czyli odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego obejmujący stan prawny na dzień udzielenia pełnomocnictwa (oryginał lub uwierzytelniony odpis tego dokumentu). Z treści wezwania jasno zatem wynikało, jakich dokumentów, potwierdzających uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki, oczekiwał Sąd I instancji. Strona w odpowiedzi przedłożyła jedynie aktualny KRS, zatem nie był to dokument, o który została wezwana, a co więcej nie obejmował swym zakresem istotnego dla sprawy okresu, tj. daty udzielenia pełnomocnictwa. Udzielenie pełnomocnictwa nastąpiło w dniu 1 lipca 2009 r. (data na pełnomocnictwie), a więc niemalże z datą ponad dwa lata wsteczną od daty ostatniej zmiany (tj. 6 lipca 2011 r.) widniejącej na kopii odpisu KRS załączonego do skargi kasacyjnej. Tym samym pełnomocnik nie przedstawiając pełnego odpisu z KRS nie potwierdził, iż w dniu wnoszenia środka zaskarżenia był prawidłowo umocowany przez Spółkę, a nie uzupełnienie zasygnalizowanych braków musiało więc skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej przez Sąd I instancji. Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.