VI SA/Wa 1638/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2012 r. sprawy ze skargi L. R. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu komorniczego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Minister Sprawiedliwości, utrzymał w mocy postanowienie Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmującej obszar właściwości izb komorniczych w P., w W., w G. oraz w S. z siedzibą w P. odmawiające L. R., skarżącemu w niniejszej sprawie, wydania zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu komorniczego. Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z [...] kwietnia 2012 r. skarżący do Komisji egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego zwrócił się na podstawie, jak podał, art. 217 § 2 k.p.a. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zdanym egzaminie komorniczym celem przedłożenia Prezesowi Sądu Apelacyjnego w G. w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym w przedmiocie powołania na asesora komorniczego. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że na podstawie uchwały w/w Komisji egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzającej uzyskanie przez niego wyniku pozytywnego z egzaminu komorniczego złożył do Prezesa Sądu Apelacyjnego w G. wniosek o powołanie na asesora komorniczego i składając wniosek uzyskał informację, że uchwała wystarcza tylko do wszczęcia postępowania w przedmiocie powołania, ale do jego zakończenia niezbędne jest przedstawienie zaświadczenia o zdanym egzaminie. Poinformował Sekretariat Oddziału Administracyjnego Sądu Apelacyjnego w G., że Biuro Rady Izby Komorniczej w P. i w G. oraz Biuro Krajowej Rady Komorniczej w W. odmawiają wydania zaświadczenia ale w odpowiedzi został powiadomiony, że Prezes w/w Sądu podtrzymuje żądanie przedłożenia zaświadczenia. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Przewodniczący Komisji egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmującej obszar właściwości izb komorniczych w P., w W., w S. i w G., z siedzibą w P. na podstawie przepisów art. 31 h, art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376) oraz art. 217 § 1 i 2 , art. 219 i art. 220 § 1 k.p.a. odmówił skarżącemu wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazano, iż uchwała w przedmiocie ustalenia pozytywnego wyniku egzaminu komorniczego jest prawnym i wiążącym inne organy potwierdzeniem, że jej adresat spełnił wymóg złożenia egzaminu komorniczego wobec czego wykazanie złożenia egzaminu komorniczego, jako jednego z wymogów powołania na stanowisko asesora komorniczego - innym, niż uchwała komisji dokumentem jest zbędne. Jednocześnie zwrócono uwagę na to, iż obowiązek wydania przez Komisję egzaminacyjną świadectwa ze złożonego egzaminu przewidywało nieobowiązujące już rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 sierpnia 1999 r. w sprawie zakresu egzaminu komorniczego, trybu postępowania komisji egzaminacyjnej i wysokości wynagrodzenia jej członków natomiast obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2007 r. takiego wymogu nie przewiduje. W tej sytuacji Komisja uznała, iż nie zachodzi sytuacja wymagająca wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. ani też sytuacja z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., bo po stronie wnioskodawcy, który zdał egzamin brak jest interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu zaświadczeniem złożenia tego egzaminu, skoro interes prawny realizowany jest przez przedłożenie organowi powołującemu asesorów komorniczych uchwały Komisji egzaminacyjnej stwierdzającej pozytywny wynik egzaminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnosząc o jego uchylenie stwierdził, że Prezes Sądu Apelacyjnego w G. orzekł o powołaniu go na stanowisko asesora komorniczego i wobec tego zgadza się ze stanowiskiem Komisji co do braku przesłanki z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. ale nie zgadza się co do oceny w zakresie przesłanki z pkt 2 powołanego przepisu. Doręczony mu dokument jest jedynie kserokopią uchwały i zawiera uchybienia formalne, a jeżeli w przyszłości zdecyduje się na zmianę drogi zawodowej to będzie zobowiązany do udokumentowania kwalifikacji w sposób jasny i rzetelny, co będzie wymagać przedłożenia zaświadczenia, a nikt nie da wiary autentyczności powyższego dokumentu. Dokument potwierdzający zdanie egzaminu nie służy wyłącznie procedurze powołania na stanowisko asesora i uprzednio aplikanci, którzy złożyli egzamin otrzymywali dyplom wykonany z wysoką starannością i osoby obecnie zdające egzamin też na ten upragniony dokument zasługują. Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 h ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu organ odwołując się do art. 31 h ustawy o komornikach sądowych i egzekucji stwierdził, że uchwała Komisji jest ustawowo określoną formą ustalenia wyniku egzaminu. Odpis tej uchwały został skarżącemu doręczony i na jego podstawie Prezes Sądu Apelacyjnego uznał za wykazany fakt uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu komorniczego. Nie występuje zatem realna potrzeba dalszego wykazywania tego faktu przed innymi organami. Przyszłe potencjalne potrzeby w tym zakresie również nie uzasadniają wydania zaświadczenia. Może on bowiem wystąpić o wydanie dalszych odpisów. Wykluczone jest zatem istnienie interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. W skardze na powyższe postanowienie skarżący ponowił argumentację podniesioną w zażaleniu i podniósł, że posiadanie dowolnej ilości źle wykonanych dokumentów (odpisów uchwał) nie zastąpi posiadania jednego, lecz poprawnie sporządzonego zaświadczenia, a w przypadku rozwiązania Komisji egzaminacyjnej z upływem jej kadencji brak będzie możliwości uzyskania takiego dokumentu w przyszłości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie jest istotna podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż osoby, które zdały egzamin zasługują na wykonany z wysoką starannością dokument w postaci dyplomu czy też zaświadczenia. W tym względzie decydującym jest stan prawny, a ustalony przez organ stan faktyczny i zastosowane przepisy prawa wskazują na to, iż zaskarżonemu postanowieniu wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. zarzucić nie można. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek wydać zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, przy czym zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Z powyższego wynika, iż postępowanie w powyższym przedmiocie jest prowadzone wyłącznie na wniosek i tym wnioskiem organ jest związany, a zatem ocenie z punktu widzenia powołanego przepisu podlegają okoliczności w takim wniosku podane. Z wniosku w sposób jednoznaczny wynika, iż jego uzasadnieniem była stwierdzona przez skarżącego konieczność przedłożenia zaświadczenia Prezesowi Sądu Apelacyjnego w G. na okoliczność potwierdzenia zdania egzaminu komorniczego. Zasadnie zatem organy uznały, iż nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., bowiem odpis uchwały jest ustawowo określoną formą ustalenia wyniku egzaminu w stanie prawnym mającym w tej sprawie zastosowanie w odróżnieniu od sytuacji, w której obowiązywało rozporządzenie z dnia 5 sierpnia 1999 r. obligującego wystawienie przez Komisję egzaminacyjną świadectwa ze złożonego egzaminu komorniczego. Kwestia staranności sporządzonego odpisu i jak uznaje skarżący jego wadliwości formalnej jest zagadnieniem odrębnym nie podlegającym ocenie w rozpoznawanej sprawie. Zresztą, co skarżący przyznał, przedstawionym odpisem w/w uchwały został wykazany fakt uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu i w konsekwencji został on powołany na stanowisko asesora komorniczego. W świetle powyższego nie ma wątpliwości co do tego, iż nie zachodzi przesłanka z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Skarżący zgadzając się, jak stwierdził, z taką oceną z punktu widzenia powołanego przepisu nie podzielił jednak stanowiska organu co do braku interesu prawnego w żądaniu objętym wnioskiem w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. W tym jednak zakresie również brak podstaw, by uznać zarzuty skargi za uzasadnione. Przyszłe zdarzenia, z którymi może się wiązać obowiązek wykazania przez skarżącego zdanym egzaminem komorniczym, czy też jego wątpliwości co do staranności sporządzenia otrzymanego odpisu nie mogą uzasadniać istnienia po jego stronie interesu prawnego w żądaniu objętym wnioskiem. Jedną z cech interesu prawnego jest jego realność czyli rzeczywiste istnienie w dacie złożenia wniosku, a o takiej realności powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, nie stanowią. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.