II OSK 725/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1333/12 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu technologicznego oddala skargę kasacyjną. II OSK 725 / 13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu technologicznego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Oświęcimiu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 59, poz. 415 ze zm.), art. 104 K.p.a. odmówił J. M. zatwierdzenia projektu technologicznego zakładu uboju bydła i trzody oraz rozbioru mięsa - stanowiącego zakład o małej zdolności produkcyjnej, zlokalizowany w O. – B. ul. P. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał na szereg niezgodności przedstawionego projektu technologicznego z przepisami rozporządzenia z dnia 29 marca 2006 r.: - brak w części opisowej projektu ujęcia natężenia światła w miejscach badania i kontroli, co jest niezgodne z § 1 pkt 1 lit. h rozporządzenia, - brak w części opisowej projektu wyszczególnienia wymaganych parametrów fizycznych w stosunku do czynności związanych z rozbiorem mięsa, co jest niezgodne z § 1 pkt 1 lit. h rozporządzenia, - w części opisowej projektu w miejscu usuwania odpadów z zakładu na zewnątrz oraz w miejscu ekspedycji mięsa z zakładu na zewnątrz brak wyszczególnienia urządzeń/instalacji chroniących produkowaną żywność w zakładzie przed zanieczyszczeniem zewnętrznym, które może spowodować, iż żywność stanie się niezdatna do spożycia, co jest niezgodne z § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, - w części opisowej projektu ujęto zastosowanie przez zakład niewłaściwego sprzętu służącego do elektronarkozy, co jest niezgodne z § 1 pkt 1 lit.g rozporządzenia, - w wykazie pomieszczeń części opisowej projektu brak opisu przeznaczenia i wykończenia dwóch pomieszczeń, wrysowanych odpowiednio w pomieszczenie magazynu żywca oraz w pomieszczenie skupu żywca. Brak wyodrębnionego pomieszczenia przeznaczonego do głuszenia i wykrwawiania bydła, co jest niezgodne z § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia oraz z art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.), - część opisowa projektu nie ujmuje wysokości przebiegu torów kolejki napowietrznej w poszczególnych częściach pomieszczeń produkcyjnych zakładu, co jest niezgodne z zapisem § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, - część opisowa projektu ujmująca opis magazynowania ścieków w zakładzie nie odpowiada części graficznej projektu ujmującej drogę ich usuwania, co jest niezgodne z § 1 pkt 2 lit. d tiret trzeci rozporządzenia, - część graficzna projektu ujmująca miejsca umieszczania zabezpieczeń stosowanych przeciwko szkodnikom jest niezgodna z częścią opisową projektu opisującą sposób deratyzacji, co jest niezgodne z zapisem własnym inwestora oraz § 1 pkt 2 lit. f rozporządzenia, - część graficzna projektu wykonana w skali 1:500 nie ujmuje zagospodarowania terenu zakładu wraz z otoczeniem, dotyczącego obecności ogrodzeń, dróg dojazdowych, bram wjazdowych i wyjazdowych oraz placów manewrowych. Również część graficzna nie ujmuje układu dróg znajdujących się poza pomieszczeniami produkcyjnymi a dotyczących m.in. drogi usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi z zakładu, drogi wywozu z zakładu ścieków ze zbiorników bezodpływowych oraz dróg technologicznych, co jest niezgodne z § 1 pkt 2 lit. a tiret piąte oraz lit. d tiret trzecie i czwarte rozporządzenia, - część graficzna nie ujmuje właściwego przeznaczenia dwóch kontenerów usytuowanych na zewnątrz budynku, co jest niezgodne z § 1 pkt 2 lit.a tiret piąty rozporządzenia, - w części graficznej projektu nieprecyzyjnie ujęte są niektóre miejsca w których odbywają się poszczególne etapy produkcji oraz niektóre stanowiska pracy, co jest niezgodne z § 1 pkt 2 lit.c rozporządzenia, - w części graficznej projektu brak jest wyróżnienia pomieszczeń i stref o różnym stopniu zanieczyszczenia mikrobiologicznego, co jest niezgodne z § 1 pkt, 2 lit. b rozporządzenia, - w części graficznej projektu brak ujęcia instalacji sanitarnej w stosunku do pomieszczeń oznakowanych na projekcie jako 15 – szatnia personelu oraz jako 4 – węzeł sanitarny, co jest niezgodne z § 1 pkt 2 lit. e rozporządzenia, - w części graficznej projektu technologicznego brak pełnego czytelnego układu dróg przemieszczania się osób zatrudnionych przy produkcji zarówno w strefie czystej jak i brudnej ubojni, co jest niezgodne z zapisem § 1 pkt 2 lit. d tiret pierwszy rozporządzenia, - część graficzna projektu technologicznego nie ujmuje miejsc badania weterynaryjnego, co jest niezgodne z § 1 pkt 2 lit.c rozporządzenia, - część graficzna projektu nie ujmuje miejsc mycia pojemników, układu dróg dostawy pojemników oraz stanowiska przetrzymywania czystych pojemników służących jako opakowania transportowe dla pozyskanego mięsa z rozbioru, co jest niezgodnie z § 1 pkt 2 lit.c oraz lit. d tiret drugi rozporządzenia. Wskazując na powyższe braki, organ uznał, że przedstawiony projekt technologiczny nie daje pełnego obrazu zakładu, w którym ma być prowadzona produkcja. Nadto, wzięto pod uwagę wielkość i rodzaj produkcji, jaką właściciel zamierza prowadzić w tym zakładzie oraz związane z tym potrzeby poszczególnych etapów produkcji. Organ nie wyraził również zgody na odstępstwo od obowiązku posiadania myjni środków transportu zwierząt w odniesieniu do innych podmiotów niż rolników. Ujawnione braki nie gwarantują zdaniem organu, że produkcja w tak zaprojektowanym oraz wykonanym zakładzie będzie prowadzona w warunkach higienicznych, gwarantujących właściwą jakość produkowanego w zakładzie środka spożywczego - mięsa świeżego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. M., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 80 K.p.a. oraz brak wyczerpującego odniesienia się do wymagań rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie niektórych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w rzeźniach o małej zdolności produkcyjnej oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie niektórych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w określonych zakładach o małej zdolności produkcyjnej (Dz. U. Nr 98, poz. 629). Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w związku z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wskazał organ odwoławczy, przedstawiony do zatwierdzenia, z uwzględnieniem wprowadzonych przez stronę poprawek i korekt projekt technologiczny nadal nie odpowiada wymogom obowiązujących przepisów. Braki w tym zakresie zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Za chybione uznał także organ odwoławczy twierdzenia zawarte w rozpoznawanym odwołaniu o braku wymogu, w przypadku małego zakładu, pomieszczenia do ogłuszenia i wykrwawiania zwierząt. Nadto zarówno część opisowa, jak i graficzna przedłożonego projektu technologicznego nie uwzględniają instalacji, jaką jest kolejka do transportu tusz (półtusz), pomieszczenie socjalne nie jest uwzględnione w oznaczonych ciągach usuwania ścieków, nie wyjaśniono przeznaczenia kontenerów, brak jest szczegółowych informacji na temat drogi usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, natomiast w części graficznej oznaczono jedynie drogę ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do magazynku materiału szczególnego ryzyka (SRM) i pomieszczenia barwienia materiału szczególnego ryzyka (SRM). Projekt nie przewiduje również magazynu do przechowywania mięsa po rozbiorze. Końcowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na uchybienia organu I instancji, które nie miały jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a dotyczące błędnej nazwy decyzji (w sprawie zatwierdzenia projektu technicznego, a nie zaopiniowania). Skargę na powyższą decyzję złożyła J. M., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie niektórych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w rzeźniach o małej zdolności produkcyjnej oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2010r. w sprawie niektórych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w określonych zakładach o małej zdolności produkcyjnej. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazując na przedmiot niniejszej sprawy i podstawy prawne kontrolowanych w sprawie decyzji, Sąd pierwszej instancji przyjął za organami, że zastosowanie w sprawie mają przepisy: - ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, - rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U.UE.L.2004.139.1 ze zm.), - rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, - rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, - rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie niektórych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w rzeźniach o małej zdolności produkcyjnej (Dz. U. Nr 98, poz. 630) - rozporządzenia z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie niektórych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w określonych zakładach o małej zdolności produkcyjnej (Dz. U. Nr 98, poz. 629). Sąd podkreślił, iż wydane na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego rozporządzenia wykonawcze nie wyłączają działania regulacji rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2006 r. prowadzi do wniosku, iż dla zakładów (rzeźni) o małej zdolności produkcyjnej, takich jakie zostały scharakteryzowane w przedłożonym przez skarżącą projekcie technologicznym, akt ten nie przewiduje odstępstw w zakresie zawartości poszczególnych części projektu. Zatem projekt technologiczny ubojni powinien odpowiadać podstawowym wymogom przewidzianym w tym rozporządzeniu, a ewentualne odstępstwa sygnalizowane przez skarżącą mogą wynikać z decyzji administracyjnej (art. 7 ust. 1 i 4 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego). Zgoda ta dotyczy odstępstwa od obowiązku posiadania przez zakład wydzielonego miejsca z odpowiednimi urządzeniami do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt gospodarskich, a w pobliżu znajdują się takie miejsca i urządzenia, które zostały urzędowo zatwierdzone. Decyzje w tej sprawie wydaje się na wniosek przedsiębiorcy sektora spożywczego. Zdaniem Sądu również zasadnie przyjęto, że w przypadku małego zakładu istnieje wymóg zapewnienia pomieszczenia do ogłuszania i wykrwawiania zwierząt zwłaszcza, że w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt przyjęto regułę, iż w ubojni wyodrębnia się pomieszczenie do przetrzymywania zwierząt oraz pomieszczenie do ogłuszania i wykrwawiania zwierząt, nie wprowadzając wyjątków od tego rodzaju obowiązków. Trafnie także wskazał organ odwoławczy, że rozporządzenie (WE) nr 853/2004 przewiduje w załączniku III, rozdziale II, punkcie 2 lit. d wymóg posiadania przez przedsiębiorstwo sektora spożywczego "instalacji zapobiegających styczności mięsa z podłogami, ścianami i osprzętem". Przedłożony projekt technologiczny nie zawiera informacji pozwalających stwierdzić spełnienie tego wymogu, zwłaszcza w ramach transportu tusz (półtusz). W projekcie tym nie wyjaśniono także przeznaczenia kontenerów, a z faktu przeznaczenia ich do gromadzenia odpadów nie można wysnuć jednoznacznego wniosku, że służą one do gromadzenia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Nie każdy, bowiem kontener do gromadzenia odpadów nadaje się do gromadzenia ubocznych produktów zwierzęcych, lecz tylko nieprzepuszczalny, odpowiednio zamykany i opisany. Jak wskazał także Sąd, w części graficznej projektu oznaczono wprawdzie drogę ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do magazynu materiału szczególnego ryzyka (SRM) i pomieszczenia barwienia materiału szczególnego ryzyka (SRM), brakuje jednak w niej ustaleń w zakresie drogi usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Projekt technologiczny nie przewiduje też magazynu do przechowywania mięsa po rozbiorze, tym samym nie można stwierdzić, czy spełnione są wymogi określone w załączniku III, sekcji I, rozdziale VII, ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 odnośnie właściwej temperatury przechowywania mięsa i sposobu jego pakowania. Sąd pierwszej instancji podzielił też stanowisko organu odwoławczego w zakresie, w jakim organ ten udzielił odpowiedzi na zarzuty skarżącej powielone we wcześniejszych pismach skarżącej, a następnie powtórzone też we wniesionej skardze. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J. M., zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi strony skarżącej w sytuacji, gdy decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...], powinna ulec uchyleniu ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy inspektoratu weterynaryjnego, iż przedłożony przez stronę skarżącą projekt technologiczny nie wypełnia wymogów przewidzianych dla tzw. Zakładów o małej zdolności produkcyjnej. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu kasacji podkreślono, że zaskarżone rozstrzygnięcie w dużej mierze opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Nadto, przepisy rozporządzeń Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2010 r. w powiązaniu z przepisami wspólnotowymi umożliwiają m.in. takie rozwiązania, jak brak konieczności posiadania przez rzeźnię wydzielonego miejsca do mycia i odkażania środków transportu zwierząt, przyjęcie założenia, że transport zwierząt do małych zakładów będzie się odbywać z nieodległych miejscowości, etc. Stanowisko organów wykazuje natomiast nadmierny rygoryzm w traktowaniu odstępstw od regulacji dotyczących przedsiębiorstw niebędących zakładami o małej zdolności produkcyjnej. Skarżąca powtórzyła, że mapa w skali 1:500 jest zgodna z planem zagospodarowania terenu, w projekcie jest zaznaczona osobna droga usuwania ścieków z pomieszczeń socjalnych, a "wyjście" poza zakład produktu żywnościowego i odpadów nie odbywa się tą samą drogą, projekt jest zgodny z wymogami rozporządzenia. Nie było także wcześniej mowy o natężeniu prądu, zaś sprzęt do elektronarkozy jest oryginalny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z treścią skargi kasacyjnej, a w szczególności z uwagi na sposób sformułowania przedstawionego w niej zarzutu koniecznym jest wyjaśnienie, iż wymagana przepisami obowiązującej ustawy konstrukcja skargi kasacyjnej różni się w sposób zasadniczy od skargi na ostateczną decyzję administracyjną, wnoszonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ustawodawca, wprowadzając w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. między innymi przymus adwokacko- radcowski (art. 175 § 1 P.p.s.a.) postawił skardze kasacyjnej określone wymagania. Wśród tych wymagań najistotniejsze znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak któregoś z tych istotnych elementów określonych jako części konstrukcyjne skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Podkreślić też trzeba, iż zgodnie z art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to związanie tego Sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które winny dotyczyć ocenianego wyroku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, więc nie tylko ich określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 P.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Jak wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.). Wskazując na powyższe, za nieskuteczny niejako z założenia należało uznać postawiony w rozpoznawanej kasacji zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. Zauważyć przede wszystkim trzeba, iż przepisy te stanowią podstawę prawną orzekania dla sądu administracyjnego i jako takie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do formułowania zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W myśl z kolei art. 151 P.p.s.a. "w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala". Brak powiązania tych przepisów z innymi przepisami postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego, z wykazaniem kwalifikowanego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (w przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ), jak również brak powiązania podstawy oddalenia skargi (art. 151 P.p.s.a.) z przepisami, które Sąd pierwszej instancji stosował lub winien był zastosować uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli kasacyjnej z uwagi na brak określenia, jakim normom prawnym uchybił Sąd pierwszej instancji. Przepisów tych brak zarówno w treści zarzutów, jak i w uzasadnieniu kasacji. Znamienne pozostaje to, że nawet wskazując na zgodność przedmiotowego projektu technologicznego z przepisami rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, autor kasacji ani nie wskazuje, z jakim przepisem jest on zgodny, ani nie podejmuje jakiejkolwiek polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, ograniczając się ponownie do formułowania ogólnych twierdzeń odnośnie braku wadliwości tego projektu. Ma to przy tym o tyle istotne znaczenia, że skarżąca swoje twierdzenia ograniczała do formułowania ogólnikowych twierdzeń również na wcześniejszych etapach postępowania, co słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji. Podobnie rzecz się miała z kwestionowaniem poczynionych w sprawie ustaleń stanu faktycznego. Również i w tym przypadku brak jest jakichkolwiek zarzutów i rozważań kasacji. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.