I OSK 926/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1794/12 o odrzuceniu skargi G.B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazów personalnych w sprawie przyznania dodatków za znajomość języków obcych postanawia oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. B., reprezentowanej przez adwokata, wniesioną na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż do skargi załączone było pełnomocnictwo, z którego treści nie wynikało umocowanie reprezentującego skarżącą adwokata do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W związku z tym pełnomocnik strony został wezwany zarządzeniem z dnia 16 października 2012 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Zarządzenie to doręczone zostało w dniu 2 listopada 2012 r., jednakże w zakreślonym terminie braków nie uzupełniono. Pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednakże postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia tego terminu. Uznając, że braki skargi nie zostały uzupełnione w terminie Sąd I instancji odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła G. B., reprezentowana przez adwokata. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając Sądowi naruszenie: – art. 49 § 1 P.p.s.a. wobec zaniechania wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych skargi wniesionej w niniejszym postępowaniu, oraz wezwanie wyłącznie pełnomocnika do uzupełnienia braków, co skutkowało naruszeniem prawa strony do rozpoznania jej sprawy przez Sąd, – art. 49 § 1 w zw. z art. 144 § 4 i art. 163 § 2 P.p.s.a. oraz art. 166 P.p.s.a. poprzez zaniechanie przytoczenia w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia przyczyn niezastosowania w niniejszym stanie faktycznym wymogu przewidzianego w art. 49 § 1 P.p.s.a, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości wyczerpującej ochrony swoich praw, – art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że braki formalne skargi wykluczały możliwość dalszego postępowania i nadania biegu skardze, w sytuacji gdy treść udzielonego pełnomocnictwa wskazywała na możliwość występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz reprezentowania strony we wszelkich sprawach z zakresu administracji publicznej przed instytucjami, które to stwierdzenie mocowało pełnomocnika do złożenia skargi w niniejszym postępowaniu, ponadto ta ewentualna wątpliwość mogła być wyjaśniona przez stronę, nie zaś przez pełnomocnika, zaś strona nie została wezwana do wyjaśnienia ani zawiadomiona o brakach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił między innymi, iż w jego ocenie w sytuacji gdy pełnomocnik strony nie uzupełnił w terminie braku w zakresie prawidłowego pełnomocnictwa, Sąd winien był zwrócić się bezpośrednio do skarżącej o uzupełnienie braków skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Art. 37 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei z art. 49 § 1 P.p.s.a. wynika, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Odmienna regulacja będzie miała zastosowanie w sprawie niniejszej, bowiem w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Pełnomocnictwo dołączone do skargi G. B. nie zawierało umocowania adwokata do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a zatem Sąd I instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do występowania w imieniu skarżącej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie nie zostało złożone pełnomocnictwo wskazujące na to, iż w dacie złożenia skargi adwokat był umocowany do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, iż brak formalny skargi, w postaci braku pełnomocnictwa wskazującego umocowanie w dacie złożenia skargi, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga też, że w przedmiotowej sprawie skarżąca domagała się przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednakże postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia tego terminu. Postanowienie to, wobec niezaskarżenia go do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stało się prawomocne, a wyrażony w nim pogląd co do zawinionego przez stronę uchybienia terminu wiąże także Sąd orzekający w sprawie niniejszej, co wynika z treści art. 170 P.p.s.a. Ponadto wskazać trzeba, że nawet do skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie załączono nieprawidłowe pełnomocnictwo, bowiem z treści jego wynika, że skarżąca umocowała adwokata do działania w jej imieniu w sprawie cywilnej przez Sądem Najwyższym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje to na pewną niedbałość w działaniach pełnomocnika skarżącej, który z racji wykonywania zawodu adwokata zobowiązany jest do dochowania szczególnej staranności w zakresie wykonywania powierzonych mu przez stronę obowiązków. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.