I OSK 946/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1337/12 w sprawie ze skargi K.F. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1337/12 oddalił skargę K.F. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] zwolnił z dniem 31 marca 2012 r. [...] K.F. z zajmowanego stanowiska [...] Sekcji [...] i z dniem 1 kwietnia 2012 r. mianował na stanowisko [...] w [...] Sekcji [...]. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że mianowanie K.F. na powyższe stanowisko służbowe nastąpiło na wniosek Naczelnika Wydziału [...]. Podyktowane jest potrzebami służby oraz odpowiednim przygotowaniem funkcjonariusza do wykonywania obowiązków służbowych na wyznaczonym stanowisku, a także niezbędne dla zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych w Wydziale [...]. Ponadto funkcjonariusz spełnia wymogi formalne wymagane w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym. Od powyższego rozkazu personalnego K.F. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej. Podniósł, iż nie posiada odpowiedniego przygotowania do służby w Sekcji [...]. Zakres zadań na nowym stanowisku jest diametralnie inny od tego, jaki miał pełniąc służbę na stanowisku [...] w Sekcji [...]. Stwierdził, że można by lepiej spożytkować koszty jego wyszkolenia w Straży Granicznej, kierując go do Zespołu [...]. Ponadto wskazał, iż w jego ocenie mianowanie go na to stanowisko nie było niezbędne dla zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych w [...] z uwagi na likwidację Wydziału [...] po zakończeniu [...]. Zdaniem K.F. jest on również dyskryminowany. Jest bowiem jedną z trzech osób w całym wydziale, która posiada dodatek w wysokości [...] kwoty bazowej, co dla niego jest niezrozumiałe, gdyż od początku służby w tym wydziale do dnia 31 grudnia 2011 r. posiadał dodatek [...] kwoty bazowej. Od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2012 r. został mu przyznany dodatek w wysokości [...] kwoty bazowej. Zasugerował, że wpływ na sytuację może mieć prowadzone wobec niego postępowanie dyscyplinarne. Komendant Główny Straży Granicznej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K.F., uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze stanowiska służbowego w Sekcji [...] i mianowania na stanowisko służbowe w Sekcji [...], ustalił nową datę zwolnienia ze stanowiska służbowego w Sekcji [...] na dzień [...] maja 2012 r. i datę mianowania na stanowisko służbowe w Sekcji [...] na dzień [...] maja 2012 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że funkcjonariusz Straży Granicznej pełniący służbę podlega szczególnym unormowaniom, kształtującym przebieg i charakter jego służby, zawartym w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.). Stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej ma charakter stosunku administracyjno – prawnego, który charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż to organ administracji – Komendant Główny Straży Granicznej bądź Komendant Oddziału Straży Granicznej jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną każdego funkcjonariusza. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkować się poleceniu przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcania stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej w drodze mianowania na inne stanowisko służbowe. Przełożony funkcjonariusza może bez jego zgody przenieść go na inne równorzędne stanowisko, bądź mianować na wyższe stanowisko służbowe. Jedynymi ograniczeniami przewidzianymi w ustawie o Straży Granicznej, dotyczącymi kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza, są przypadki przenoszenia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, przewidziane w art. 42 tej ustawy. Przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe bądź mianowanie na wyższe stanowisko jest czynnością wynikającą z podległości służbowej pomiędzy przełożonym a podwładnym – funkcjonariuszem. Komendant Oddziału Straży Granicznej, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy w oddziale, ma prawo kształtować określoną politykę kadrową i w jej ramach decydować o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych jednostkach organizacyjnych. Funkcjonariusz, z uwagi na szczególną podległość służbową i dyspozycyjność, ma obowiązek wykonać decyzję przełożonego. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu K.F. w zakresie braku przygotowania do pełnienia służby na stanowisku służbowym w Sekcji [...] stwierdził, że jest to jego subiektywne odczucie. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, przeprowadzając analizę bieżących potrzeb, jak też sytuacji kadrowej podległej komórki organizacyjnej, mianował [...] K.G. na równorzędne stanowisko służbowe w Sekcji [...] Wydziału [...], uwzględniając przy tym jego kwalifikacje ogólne i specjalistyczne, nabyte podczas dotychczasowej służby, a także wieloletnie doświadczenie zawodowe. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że ukończył on szereg kursów i szkoleń, które predysponują go do pełnia służby w Sekcji [...]. Ponadto wskazał, że podnoszona przez niego kwestia diametralnie różnych zakresów zadań Sekcji [...] i Sekcji [...] także nie ma wpływu na zmianę decyzji w przedmiotowym zakresie, gdyż zakresy działań obydwu sekcji częściowo pokrywają się. Podkreślił, iż wymienione sekcje znajdują się w strukturze organizacyjnej jednej komórki i niejednokrotnie realizują te same zadania, współdziałając ze sobą. Jako niezasadny uznał również zarzut dotyczący wysokości przyznanego zwiększenia dodatku służbowego, gdyż nie ma to bezpośredniego związku z mianowaniem K.F. na stanowisko służbowe w Sekcji [...]. Komendant Główny Straży Granicznej podał także, iż mianowanie K.F. na stanowisko [...] w [...] Sekcji [...] Wydziału [...] było podyktowane aktualnymi potrzebami służby. Jest to stanowisko równorzędne do stanowiska dotychczas przez niego zajmowanego. Obydwa stanowiska znajdują się w jednej grupie zaszeregowania. Mianowanie na nowe stanowisko wiązało się z utrzymaniem dotychczasowych warunków finansowych służby. Dodatkowo wyjaśnił, że uwzględniając treść art. 130 § 1 i § 2 K.p.a., niezbędne było uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z uwagi na konieczność ustalenia nowego terminu zwolnienia ze stanowiska w Sekcji [...] i mianowania na stanowisko w Sekcji [...]. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K.F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez arbitralną ocenę organu dotyczącą stwierdzenia, że szczegółowy zakres obowiązków i uprawnień na stanowisku służbowym na które został mianowany pokrywał się z zadaniami wykonywanymi przez niego na dotychczasowym stanowisku służbowym oraz pominięcie argumentów podanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że decyzja o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe, będące stanowiskiem równorzędnym, była podyktowana potrzebami służby oraz prawidłowością funkcjonowania jednostek organizacyjnych w [...] Oddziale Straży Granicznej. W jego ocenie, zaskarżona decyzja skutkuje jedynie zmianą zakresu obowiązków skarżącego. Ustawa o Staży Granicznej nie określa kryteriów mianowania funkcjonariuszy na równorzędne lub wyższe stanowiska służbowe, w związku z czym przy mianowaniu funkcjonariusza na równorzędne stanowisko wystarczającą podstawą prawną jest wskazanie normy kompetencyjnej. Za nieprawidłowy uznał również zarzut dotyczący obniżenia dodatku służbowego. Zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] zwiększono przyznany skarżącemu dodatek służbowy na czas określony, tj. od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej. K.F. w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2012 r. podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że dyspozycyjność funkcjonariusza Straży Granicznej jest jednym z podstawowych elementów tej służby. Nie oznacza to jednak swobody przełożonego w zakresie dokonywania wobec funkcjonariusza jednostronnych zmian treści stosunku służbowego. Funkcjonariusz ma jednak obowiązek poddania się prawnie umocowanym aktom administracyjnym, zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach stosunku służbowego nawiązanego w drodze mianowania. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej. Oznacza to, że właściwy przełożony kierując się potrzebami służby, może dokonać przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza bez jego zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. W tym zakresie jedyne ograniczenie zawiera art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, który reguluje przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż właściwy komendant Straży Granicznej kierując się potrzebami służby jest uprawniony do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na nowe równorzędne stanowisko służbowe. Przy czym regulacja zawarta w powołanym art. 36 ust. 1 tej ustawy nie ma wyłącznie charakteru kompetencyjnego. Treść tego przepisu w powiązaniu z art. 42 ust. 1-3 ustawy o Straży Granicznej wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na równorzędne stanowisko, jest rozstrzygnięciem uznaniowym właściwego przełożonego. Granice tego uznania wyznaczają kryteria określone w art. 7 K.p.a., tj. interes społeczny (w tym przypadku interes służby) i słuszny interes obywateli (w tym przypadku funkcjonariusza). Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości sam wybór rozstrzygnięcia, pozostaje jednak poza granicami kontroli sądowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zakwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, a przytoczona w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest wyczerpująca. Sąd w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny w świetle zastosowanych przepisów ustawy o Straży Granicznej. Zgodnie z powołanymi przepisami właściwy przełożony posiadał uprawnienie do zmiany stosunku służbowego skarżącego w ten sposób, że zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] Sekcji [...] Wydziału [...] i mianował do dalszego pełnienia służby w [...] Sekcji [...] Wydziału [...]. Zmiana stanowiska nastąpiła w ramach tego samego Wydziału [...] i skutkowała jedynie zmianą zakresu obowiązków. Ocena obu szczegółowych zakresów obowiązków i uprawnień skarżącego wskazuje, że są one zbliżone. Większa ilość obowiązków na nowym stanowisku służbowym nie świadczy o tym, że są one bardziej uciążliwe od poprzednio wykonywanych, co znosiłoby przymiot równorzędności stanowisk. Przenosząc skarżącego na nowe stanowisko służbowe zachowano dotychczasową grupę uposażenia zasadniczego i jednocześnie zwiększono dodatek służbowy o mnożnik [...] kwoty bazowej z tytułu pełnienia służby w wydziale [...], a zatem twierdzenia skarżącego o obniżeniu dodatku jest nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K.F., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, jednakże nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bez konkretnego wskazania w treści uzasadnienia na czym takie naruszenie miało polegać, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie; 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 36 ust. 1 i 2 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), poprzez nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji zarzutów skarżącego odnośnie występowania istotnych różnić w zakresach zadań pomiędzy Sekcją [...] a Sekcją [...] oraz braku posiadania przez skarżącego odpowiedniego przygotowania (kwalifikacji, szkoleń) do służby w Sekcji [...], co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z § 9 ust. 5 pkt 3 i ust. 6-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżącemu, przy przeniesieniu z Sekcji [...] do Sekcji [...] nie obniżono posiadanego dodatku służbowego, co w konsekwencji miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Sądu pierwszej instancji który uznał, że stanowisko służbowe na które mianowano skarżącego, jest stanowiskiem równorzędnym względem dotychczas przez niego zajmowanego. Jako nietrafny ocenić należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sformułowanie "w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy" nie oznacza, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, lecz stopień naruszenia prawa nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, nie miał zatem obowiązku wskazania przepisów proceduralnych, którym organ uchybił, ale również wykazania braku prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów proceduralnych na wynik sprawy administracyjnej. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 36 ust. 1 i 2 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), poprzez brak rozpoznania zarzutów skarżącego wykazujących istotne różnice w zakresie zadań pomiędzy Sekcją [...] a Sekcją [...] oraz brak posiadania przez niego odpowiedniego przygotowania do służby na nowym stanowisku służbowym. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że w tej sprawie przepis art. 41 ust.1 ustawy o Straży Granicznej dotyczący możliwości powierzenia funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku na czas nieprzekraczający 12 miesięcy nie miał zastosowania. A zatem zarzut jego naruszenia uznać należy jako chybiony. Przechodząc do kwestii zasadności wskazanych wyżej jako naruszone pozostałych przepisów podać należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in. dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków. Zakres sądowej kontroli wyznacza zatem przedmiot zaskarżenia, zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, którym jest konkretny akt kwestionowany w skardze (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96 (ONSA 1997/3/104). Przy czym przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy kwestionowania ustaleń faktycznych. W związku z powyższym powołanie go przez autora skargi kasacyjnej jako podstawy dla zarzutu nierozpoznania zarzutów skargi było nieprawidłowe. Obowiązki sądu w zakresie zarzutów skargi przewiduje art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. reguluje obowiązki wojewódzkiego sądu administracyjnego związane z rozpoznaniem skargi – rozstrzygnięcie sprawy w pełnym zakresie. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. polega bowiem na tym, że sąd poprzestaje na rozważeniu zarzutów skargi podczas, gdy powinien przeprowadzić kontrolę w pełnym zakresie. Z kolei przepis art.141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis zobowiązuje sąd do rozważenia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem zarzutów istotnych. Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej. Orzekł w granicach sprawy. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja ostateczna wydana przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w postępowaniu opartym o art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie. Dokonał analizy przesłanek materialnych i procesowych decyzji o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko równorzędne. Trafnie podał, że przesłanki materialne zwolnienia funkcjonariusza Straży Granicznej ze stanowiska służbowego oraz mianowania na stanowisko równorzędne są zawarte w art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Nie jest to jednak regulacja o charakterze wyłącznie kompetencyjnym. Treść art. 36 ust. 1 w powiązaniu z art. 42 ust. 1-3 ustawy o Straży Granicznej wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza ze stanowiska służbowego i mianowanie na równorzędne stanowisko, jest rozstrzygnięciem uznaniowym właściwego przełożonego. Granice tego uznania wyznaczają kryteria określone w art. 7 K.p.a., tj. interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto wskazać należy, iż w tym przypadku organ powinien brać pod uwagę kryteria oceny wynikające z norm regulacji materialnej stanowiącej podstawę rozstrzygania sprawy administracyjnej. W sprawie zwalniania funkcjonariusza Straży Granicznej ze stanowiska służbowego i mianowania go na inne, równorzędne stanowisko, takimi normami są przepisy art. 31 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Z norm tych oraz z art. 36 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że stosunek służbowy funkcjonariusza cechuje się dyspozycyjnością. Jednocześnie jednak właściwy przełożony, korzystając z prawa do zwalniania funkcjonariusza ze stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko równorzędne, powinien kierować się potrzebami służby. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, a następnie Komendant Główny Straży Granicznej zwalniając skarżącego z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianując na nowe stanowisko służbowe nie przekroczyli granic uznania administracyjnego kierowali się bowiem potrzebami służby – sprawnego jej funkcjonowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego mianowano go na stanowisko równorzędne, a nie na stanowisko niższe. Ustawa z dnia 12 października1990 r. o Straży Granicznej nie zawiera legalnych definicji pojęć "stanowisko służbowe" czy też "stanowisko równorzędne" jak czyni to przykładowo ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W orzecznictwie przyjmuje się, że "stanowisko równorzędne" to stanowisko, które posiada takie same parametry składowe jak stanowisko dotychczas zajmowane przez funkcjonariusza. Są nimi stopnie służbowe, parametry uposażenia zasadniczego (grupa zaszeregowania i mnożnik kwoty bazowej), czy też dodatki o charakterze stałym. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza jego tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym w przedmiocie dotyczącym zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza. O braku równorzędności stanowisk nie może zatem przesądzać różnica w zakresach obowiązków na obu stanowiskach służbowych, usytuowanych w tej samej strukturze organizacyjnej – Wydziale [...] w dwóch współdziałających i często wykonujących te same zadania Sekcjach [...] i [...]. Równorzędność stanowisk nie oznacza identycznego zakresu zadań, dopuszczalne jest więc istnienie pewnych różnic pomiędzy obowiązkami wykonywanymi na tych stanowiskach. Jako chybiony uznać należy argument autora skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji przy ocenie równorzędności stanowisk był obowiązany określić jakie konkretne kwalifikacje oraz odbyte kursy i szkolenia odpowiednie do wykonywania zadań na stanowisku w Sekcji [...] posiada skarżący. Ocena spełnienia wymagań kwalifikacyjnych na stanowisku służbowym należy bowiem do organu. Przechodząc od rozważań ogólnych dotyczących równorzędności stanowiska na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że skarżący K.F. został mianowany na stanowisko [...] w [...] Sekcji [...] w Wydziale [...]. Przy czym elementy składające się na opis tego nowego stanowiska służbowego: stopień służbowy ([...]), grupa zaszeregowania ([...] kategoria) i mnożnik kwoty bazowej ([...]), a także przyznany mu na czas nieokreślony dodatek służbowy w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej są tożsame z parametrami określonymi na zajmowanym przez niego poprzednio stanowisku – [...] w [...] Sekcji [...] w Wydziale [...]. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezasadny jest także zarzut dotyczący art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z § 9 ust. 5 pkt 3 i ust. 6-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, którego naruszenie skarżący upatruje w błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu, że przy przeniesieniu go z Sekcji [...] do Sekcji [...] nie obniżono mu dodatku służbowego. Wskazać należy, iż z § 9 ust. 5 pkt 3 i ust. 6-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej wynika, że dodatek służbowy podlega zwiększeniu nie więcej jednak niż o mnożnik 0,20 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy pełniących służbę w wydziałach odwodowych lub wydziałach zabezpieczenia oraz pełniących warty ochronne na pokładach statków powietrznych. W niniejszej sprawie organ wykonał obowiązek wynikający z tego przepisu i zwiększył skarżącemu na okres od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. dodatek służbowy o mnożnik [...] kwoty bazowej. Okoliczność, iż zwiększenie to nie nastąpiło w dotychczasowej wysokości – [...] kwoty bazowej – nie ma znaczenia przy ocenie równorzędności stanowisk. Przyjęcie, że zwiększenie przez organ dodatku służbowego w określonej wysokości, w przypadku, gdy jak w niniejszej sprawie, nie uległ on zmianie ([...] kategoria z mnożnikiem [...] kwoty bazowej), stanowi kryterium równorzędności stanowisk, pozbawiałoby przełożonych instrumentu oceny i stymulowania funkcjonariuszy do lepszego wykonywania zadań służbowych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.