II SAB/Wr 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i M. W., J. W. i M. W. na bezczynność Rady Miejskiej w T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia odrzucić skargę. D. i M. W. oraz J. W. i M. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Rady Miejskiej w T. "do decyzji nr SKO nr [...] z dnia[...] ", zarzucając "brak reakcji Rady Miejskiej na rażące naruszenie prawa, interesu społecznego i Rzeczypospolitej Polskiej przez Burmistrza Gminy w T. do wydanej decyzji [...] z dnia [...] ". W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w T. wniosła o oddalenie skargi w całości jako nieuzasadnionej, wywodząc, że po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzji kasacyjnej z dnia [...] r., Burmistrz Gminy T. wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia stanowiących współwłasność skarżących nieruchomości oznaczonych nr [...] i[...] . Jednocześnie podkreśliła, że strona skarżąca przed wniesieniem niniejszej skargi niewyczerpała toku postępowania zażaleniowego, określonego przepisem art. 37 k.p.a. Wskazała ponadto, że Rada Miejska w T. nie jest w ogóle właściwa do prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego i w związku z tym nie sposób w ogóle uznać aby pozostawała w bezczynności w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, iż zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, iż skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej ustawy, oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższego przepisu zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. W realiach niniejszej sprawy D. i M. W. oraz J.W. i M. W. złożyli skargę na bezczynność Rady Miejskiej w T., zarzucając jej "brak reakcji [...] na rażące naruszenie prawa, interesu społecznego i Rzeczypospolitej Polskiej przez Burmistrza Gminy w T. do wydanej decyzji [...] z dnia[...] ". Tak sprecyzowany przedmiot zaskarżenia nie podlega jednak kognicji sądów administracyjnych, określonej w art. 3 § 2 powyższej ustawy, gdyż Sąd ten nie jest właściwy do rozpoznawania skarg, które dotyczą zaniedbywania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy administracji publicznej, a zatem również bezczynności w tym przedmiocie. Oznacza to, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co też orzeczono w sentencji postanowienia.