II OZ 1058/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 55/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bartoszycach w sprawie budowy budynku gospodarczego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił A. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bartoszycach w sprawie budowy budynku gospodarczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie umożliwił Sądowi dokonanie oceny, jak w rzeczywistości kształtuje się jego sytuacja majątkowa. Wywodząc, że jest osobą ubogą, która nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani dochodów, skarżący faktycznie nie ujawnił źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków, w tym związanych z posiadaniem wykazanych nieruchomości. Sąd zauważył również, że w niniejszej sprawie NSA postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 123/13 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie tut. Sądu, którym odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, w tożsamym stanie faktycznym. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. Z. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym ewentualnie uchylenie tegoż postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że sprawa z wniosku skarżącego o udzielenie prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem sądu z 14 stycznia 2013 r. , którym odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy i od którego zażalenie rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 26 marca 2013 r. , sygn. akt II OZ 123/13). Postanowienia w przedmiocie prawa pomocy należą do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które zgodnie z treścią art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) mogą być uchylone lub zmienione wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W przypadku sprawy dotyczącej przyznania prawa pomocy, którego przyznania wskazanym powyżej postanowieniem prawomocnie odmówiono, zmiany uzasadniające odmienne rozstrzygnięcie musiałyby być tego rodzaju, żeby w ich świetle przyznanie prawa pomocy stało się uzasadnione. Musiałyby to zatem być zmiany polegające na pogorszeniu sytuacji materialnej wnioskodawcy i okoliczności te musiałyby być wykazane przez zainteresowanego. Tymczasem skarżący składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wykazał, aby jego sytuacja majątkowa uległa takiemu pogorszeniu uzasadniającej odmienne rozstrzygnięcie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Jednocześnie istotnym jest, że jak niewadliwie wskazał w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przekazane przez skarżącego na żądanie Sądu pisma i wyjaśnienia nie wskazują jednoznacznie jaka jest rzeczywista sytuacja finansowa skarżącego. Tym samym nie zostało również wykazane, że sytuacja tak uległa pogorszeniu co uniemożliwia zmianę postanowienia i przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.