II OSK 346/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia WSA del. Teresa Zyglewska Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w likwidacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 282/13 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. oddalił skargę A. sp.k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego z parkingami, infrastrukturą techniczną i totemem reklamowym. Sąd I. instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Prezydent Miasta W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z parkingami przy ul. K. w [...]. W załączniku nr 1 określił, że powierzchnia sprzedaży w obiekcie wyniesie do 1000 m2. Nakazał spełnić wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz zaprojektować nie mniej niż 75 miejsc postojowych. Obsługę komunikacyjną realizować poprzez istniejące włączenie do drogi publicznej w miejscu dojazdu do istniejącego na działce nr [...] parkingu. Nakazał aby zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) przebudować istniejące włączenie do drogi oraz część ul. K. wraz z przebudową skrzyżowań w uzgodnieniu z zarządcą drogi. Prezydent Miasta W. podał ponadto, że według analizy funkcjonalno-przestrzennej na obszarze występują budynki wielorodzinne i usługowe, w tym hala targowa o powierzchni zabudowy 2700 m2. Inwestor planował budynek o powierzchni zabudowy 1600 m2 oraz 70 miejsc parkingowych. Działka inwestora posiada dostęp do drogi publicznej, który będzie wymagał przebudowy. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła organowi naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu – przez ustalenie zbyt małej ilości miejsc postojowych, naruszenie art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: k.p.a.) przez niewyjaśnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych i nieomówienie tego zagadnienia w uzasadnieniu oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez nieprecyzyjne sformułowanie decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji. Podniosła, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. K. zabudowanej hipermarketem [...] i obejmującej parking przyległy do terenu inwestora, stąd posiada wiedzę o znaczeniu ilości miejsc parkingowych przy obiektach handlowych dla płynności ruchu drogowego przy takim obiekcie i ulicach przyległych. Zapewnienie 75 miejsc będzie niewystarczające. W sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się hala targowa M.. Inwestor nie wykazał, że liczba miejsc parkingowych jest wystarczająca, zaś organ tego nie wyjaśnił. Mało precyzyjny zapis na temat obsługi komunikacyjnej nasuwa obawę, czy inwestor nie będzie realizował inwestycji z wykorzystaniem nieruchomości skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymało powyższą decyzję w mocy. Organ stwierdził, że decyzja I. instancji spełniła wymóg ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Ostateczna liczba miejsc parkingowych zostanie ustalona w projekcie budowlanym (§ 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Decyzja spełnia wymagania art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Z załącznika graficznego nr 2 b wynika, że wjazd na teren nieruchomości inwestora będzie realizowany od strony wschodniej działki Spółki, na co wskazują linie rozgraniczające. W skardze do sądu administracyjnego Spółka zarzuciła ww. decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie niektórych zarzutów odwołania, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie, art. 15 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie merytorycznej oceny, czy wskazana ilość miejsc parkingowych jest wystarczająca oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez nieprecyzyjne ustalenie obsługi komunikacyjnej, ponadto zarzuciła naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez ustalenie zbyt małej ilości miejsc postojowych oraz nieprawidłową wykładnię § 18 ust. 2 tego rozporządzenia i § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń, że wystarczające jest wskazanie ilości miejsc parkingowych bez uprzedniej analizy, czy jest ona wystarczająca. W uzasadnieniu wskazała, że organ w ogóle nie rozważył zarzutu braku jakiegokolwiek uzasadnienia w treści decyzji I instancji dla przyjęcia danej ilości miejsc postojowych. Nie podał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego wykonanie 75 miejsc jest wystarczające. Nie odniósł się do zarzutu naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia. Nie dążył do wyjaśnienia, czy przyjęta ilość miejsc jest wystarczająca. Z załącznika nr 2 b wcale nie wynika precyzyjne ustalenie obsługi komunikacyjnej. Wymagana liczba miejsc postojowych powinna być przedmiotem analizy, z uwzględnieniem specyfiki rejonu i zamierzonego sposobu wykorzystania terenu. Organ błędnie przyjął, że decyzja lokalizacyjne nie ustala ilości miejsc postojowych w sposób ostateczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. oddalił ww. skargę. W uzasadnieniu wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwarza gwarancje odpowiedniego poziomu fachowego decyzji lokalizacyjnych, przez powierzenie opracowania ich projektu przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę z zakresu urbanistyki i architektury (art. 50 ust. 4, art. 60 ust. 4 ustawy). Projekt taki podlega kontroli dokonywanej przez organ lokalizacyjny wydający decyzję lub przez organ odwoławczy, również na skutek zastrzeżeń strony spełniających postulat profesjonalizmu, odpowiednio sformułowanych i udokumentowanych przez specjalistę. Ogólnikowe zarzuty Spółki tych wymogów nie spełniają. Organ zaś dokonał zwięzłej, lecz przekonującej kontroli przyjętej wielkości, podając średni wskaźnik ilości miejsc postojowych (trzy na 100m2 powierzchni sprzedaży) w zestawieniu z minimalnym wskaźnikiem dla inwestora (7,5 miejsc na 100m2). Podał, że w tej sytuacji organ powinien raczej objaśnić inwestorowi przyczyny przyjęcia tak wysokiego wskaźnika, niż tłumaczyć komukolwiek, że przyjęty wskaźnik jest zbyt niski. Następnie podniósł, że nie byłby zgodny z przepisami pogląd, że ilość miejsc postojowych wyznacza wyłącznie organ lokalizacyjny albo wyłącznie organ architektoniczno-budowlany. Przepis § 18 ust. 1 warunków technicznych formułuje pewien oczywisty postulat urządzenia miejsc postojowych w ilości zależnej od uzasadnionych potrzeb. Wg § 18 ust. 2 liczbę tych miejsc oraz sposób ich urządzenia ustala ostatecznie organ architektoniczno-budowlany, jednak w oparciu o wymagania określone przez organ lokalizacyjny. Decyzja lokalizacyjna powinna zatem zawierać charakterystykę planowanej inwestycji pozwalającą na doprecyzowanie ilości miejsc postojowych. Decyzja wydana w niniejszej sprawie taką charakterystykę zawiera, w szczególności przez określenie powierzchni sprzedaży planowanego obiektu handlowego oraz zwrócenie uwagi na podobne obiekty usytuowane w sąsiedztwie, jak też ustalenie wymaganej minimalnej ilości miejsc postojowych. Organ ostatecznie określający ich liczbę będzie mógł zatem tę ilość powiększyć w zależności od konkretnych potrzeb i według przyjętych przez siebie kryteriów, których organ lokalizujący wcale nie musiał precyzować. Podkreślił, że organ nie przeczył temu, że ilość miejsc postojowych powinna być odpowiednia do potrzeb (§ 18 ust. 1 rozporządzenia). Rozstrzygnięcie w tym zakresie związane było z akceptacją projektu specjalisty i zostało dostatecznie uzasadnione. Decyzja zawierała odpowiednio ustalone wymagania, pozwalające właściwemu organu na doprecyzowanie liczby i sposobu usytuowania miejsc postojowych w podlegającym zatwierdzeniu projekcie budowlanym. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku A. sp. z o.o. w Likwidacji (dawniej A. spółka komandytowa), reprezentowana przez adw. K. S., wniosła o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji jak również o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów skargi co w konsekwencji uniemożliwia instancyjną kontrolę wyroku, tj. nierozpatrzenie zarzutów naruszania: art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 11 k.p.a. w zw.z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 15 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.; art. 107 § 1 k.p.a.; § 18 ust 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; § 2 pkt 6 Rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w zw. z § 18 ust 2. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. b) §2 pkt 6 Rozporządzenia w sprawie oznaczeń w zw. z §18 ust 2. Rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - poprzez niewłaściwą wykładnię przedmiotowych przepisów polegającą na przyjęciu, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy musi jedynie wskazać ilość miejsc parkingowych bez dokonywania analizy czy wskazana ilość jest wystarczająca do zapewnienia ładu przestrzennego na danym terenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co natępuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw albowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowego wadliwego uzasadnienia, odpowiada prawu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie stanowi okoliczność, czy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany jest do dokonania analizy jaka ilość miejsc postojowych jest wystarczająca dla danego zamierzenia budowlanego. W ocenie Sądu I. instancji decyzja lokalizacyjna powinna zawierać charakterystykę planowanej inwestycji pozwalającą na doprecyzowaniu ilości miejsc postojowych przez organ architektoniczno-budowlany. Zdaniem natomiast skarżącej ustawodawca upoważnił organ do określenia w treści decyzji o warunkach zabudowy wymaganej, czyli odpowiedniej dla danego zamierzenia budowlanego, ilości miejsc postojowych. Zgodnie z treścią art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Stosownie do treści art. 64 § 1. przepisy art. 54 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju tj. czy planowana inwestycja zgodna jest z przepisami szczególnymi. W przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy przesądzającej o możliwości realizacji inwestycji, inwestor może ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki ustanowione w ustawie Prawo budowlane są spełnione. W trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany bada także spełnienie wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie podstawowe parametry w zakresie zmiany zagospodarowania terenu, nie przesądza o szczegółowych rozwiązaniach projektowych. Szczegółowe ustalenia w zakresie planowanej inwestycji określane są dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, a zatem w odrębnym postępowaniu. Realizacja planowanej inwestycji przebiega zatem w dwóch etapach, które toczą się przed dwoma różnymi organami. W związku z powyższym stwierdzić należy, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy, winien precyzyjnie określić liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określenia ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji. Z treści ww. przepisu wynika jedynie wymóg określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Brak konieczności badania jaka ilość miejsc parkingowych jest wystarczająca dla danej inwestycji, wynika także z faktu, że często brak jest możliwości ustalenia ostatecznego sposobu użytkowania obiektu i jego powierzchni na etapie postępowania w zakresie określenia warunków zabudowy, dlatego też za dopuszczalne uznać należy określenie w decyzji o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych stosunkowo do powierzchni przeznaczonej usługi. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby określenie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej liczby miejsc postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przepisem takim nie jest z pewnością § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który będzie mieć zastosowanie dopiero na etapie pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 128/13, z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2435/13). Takim przepisem szczególnym nie jest także § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać należy, że zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. rozporządzenie to ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wedle natomiast treści § 2 ww. rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego też przy jej rozstrzyganiu organ nie mógł brać pod uwagę przepisów ww. rozporządzenia, albowiem przepisy te nie rozstrzygają sprawy związanej z "projektowaniem, budową i przebudową oraz zmianą sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków". Mając zatem na uwadze, że organ wydając decyzję o warunkach - z uwagi na swoją niewłaściwość - nie mógł rozstrzygnąć kwestii związanych z warunkami technicznymi uznać należy, że nie mógł naruszyć wskazanego w skardze kasacyjnej § 18 ww. rozporządzenia, a tym samym nie mógł tych przepisów naruszyć także sąd I instancji. Odnosząc się natomiast do ww. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. zauważyć należy, że przepis ten zawiera ustalenia w zakresie sposobu zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zgodnie. W przepisie tym wskazano, że powyższe ustalenia zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. Mając zatem na uwadze treść § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, uznać należy, że stanowi on wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji m.in. w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych, nie wynika z niego natomiast, że organ ustalający warunki zabudowy ma dokonywać analizy jaka konkretna ilość miejsc parkingowych będzie wystarczająca dla planowanej inwestycji. Skoro więc Spółka naruszenia powyższego przepisu upatruje w braku dokonania przez organ analizy czy wskazana ilość miejsc postojowych jest wystarczająca do zapewnienia ładu przestrzennego na danym terenie uznać należy, że w tak postawionym zarzucie, nie można mówić o naruszeniu przez organ § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Na marginesie wskazać należy, że organ, zgodnie z treścią § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. zamieścił w decyzji o warunkach zabudowy ustalenia w zakresie minimalnej liczby miejsc parkingowych, zatem w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że przepis ten w jakikolwiek sposób został naruszony. Podkreślić należy, że istotą decyzji o warunkach zabudowy jest wskazanie czy dana inwestycja o określonych parametrach może powstać na danym terenie. To zaś oznacza, że w przypadku uznania, że na wskazanym terenie może być realizowana zabudowa określonego rodzaju i o określonych parametrach wystarczające jest określenie minimalnej ilości miejsc parkingowych na podstawie powierzchni sprzedaży. To zaś oznacza, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie może przewidywać mniejszej ilości miejsc parkingowych niż minimalna ilość określona w decyzji o warunkach zabudowy. Określenie konkretnej ilości miejsc parkingowych poprzez dokonanie analizy, jaka ilość miejsc postojowych jest wystarczająca dla danego zamierzenia budowlanego, należy do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej. Organ lokalizacyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego w powyższym zakresie. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że słusznie skarżąca kasacyjnie wywodzi, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów zawartych w ww. przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zbyt zdawkowo odnosi się bowiem do zarzutów zawartych w skardze. Sąd I. instancji jedynie lakonicznie wyjaśnił także zasadniczą kwestię sporną istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy tj. czy organ lokalizacyjny winien ustalić wymaganą ilość miejsc parkingowych. Pomimo jednak ww. uchybień Sądu I. instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienia te nie stanowią postawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zwrócić należy uwagę, że brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu I. instancji do niektórych zarzutów podnoszonych w skardze do tego sądu, a uznanych przez NSA za nieuzasadnione, nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 810/04). Zgodnie z orzecznictwem sądowym skarga kasacyjna jest bezzasadna m.in. wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części. Orzeczenie odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia, jeżeli nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, rozstrzygnięcie nie uległoby zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na regulację art.184 p.p.s.a. mimo częściowo błędnego uzasadnienia wyroku nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. U podstaw powyższej regulacji znalazł się wzgląd na zasady ekonomiki procesowej, z którymi sprzeczne byłoby uwzględnienie skargi kasacyjnej tylko dlatego, że trafne rozstrzygnięcie ma niewłaściwe uzasadnienie.