V SA/Wa 2050/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne; oddala skargę W. M. (zwana dalej: skarżącą) wnioskiem z [...] stycznia 2012 r. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. z prośbą o umorzenie zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W motywach wskazała na trudną sytuacją finansową, w jakiej znalazła się prowadzona przez nią apteka "P.". Trudności zostały spowodowane przebudową Al. K., przy której zlokalizowana jest apteka. Ponadto wnioskodawczyni nadmieniła, iż w celu rozwoju działalności gospodarczej i poprawy sytuacji finansowej podjęła realizację inwestycji polegającej na utworzeniu gabinetów lekarskich oraz rehabilitacyjnych w części administracyjnej apteki. Uruchomienie nowej gałęzi pozwoli wygenerować zysk na zaspokojenie wszystkich zobowiązań. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...] marca 2012r. nr [...] odmówił umorzenia figurującego na koncie wnioskodawczyni zadłużenia w kwocie [...] zł obejmującego należności: finansowane przez płatnika za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 02.2009 r. do 09.2011 r. w łącznej kwocie [...] zł w tym z tytułu składek [...] zł, z tytułu odsetek liczonych na dzień 31.01.2012 r. w kwocie [...] zł, kosztów upomnienia w kwocie [...] zł oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne wyliczonych na 31.01.2012 r. w łącznej wysokości [...] zł. Ponadto decyzją nr [...] z tego samego dnia Zakład Ubezpieczeń Społecznych umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia zadłużenia obejmującego nieopłacone składki finansowane przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 03.2009 r. do 09.2011 r. w kwocie [...] zł, w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłacenia składek finansowanych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 02.2009 r. do 09.2011 r. w kwocie [...] zł oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 03.2009 r. do 09.2011 r. w kwocie [...] zł. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] czerwca 2012r. ZUS utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2012r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku wnioskodawczyni nie zachodzi żadna okoliczność pozwalająca na uznanie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, a tym samym brak jest możliwości umorzenia przedmiotowych należności na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ ustalił, że W. M. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów farmaceutycznych, ponadto jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. [...] przy ul. M. w W. oraz właścicielem lokalu nr [...] o pow. [...] przy ul. P. w W. oraz jest właścicielem samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...]r. ZUS podkreślił, że niezależnie od powyższego, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), jednak w przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił organowi ustalić, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ponosi miesięczne wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego w kwocie ok. [...] zł, jednakże nie przedstawiła żadnych faktur potwierdzających te wydatki. Od [...].04.1999 r. W. M. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą z siedzibą w W. przy ul. P., w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów farmaceutycznych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawczyni prowadzi aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." w W. przy ul. P., na podstawie koncesji wydanej w dniu [...].12.1999 r. przez M. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. Z tytułu prowadzonej działalności w 2011 r. wykazała przychód w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodu [...] zł oraz dochód w kwocie [...] zł - na podstawie zeznania podatkowego (PIT-36L) za 2011 r. oraz rachunku zysków i strat sporządzonego za okres 01.01.2011 r. - 31.12.2011 r., złożonego w dniu [...].05.2012 r. Na dzień [...].07.2011 r. wnioskodawczyni nie posiadała, jak podkreślił ZUS zaległości podatkowych, zaś na koniec 2011 r. wykazała zobowiązania publicznoprawne krótkoterminowe w kwocie [...] zł z tytułu zaległości w Urzędzie Skarbowym i Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz zobowiązania cywilnoprawne długoterminowe w kwocie [...] zł z tytułu kredytów w bankach: P., G. oraz w P. Pobiera świadczenie emerytalne w kwocie [...] zł netto. Organ prowadzący sprawę wyjaśnił również, że zobowiązana nie pobiera zasiłku z pomocy społecznej. Zdaniem ZUS w ocenie, dokonanej na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania dokumentów nie można stwierdzić, iż regulowanie obciążających, a wynikających z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zobowiązań publicznoprawnych będzie stanowiło utrudnienie w zaspokajaniu potrzeb wnioskodawczyni. Pomocą publiczną jest korzyść finansowa udzielana przedsiębiorcy przez państwo lub ze środków państwowych. Przepisy dotyczące pomocy publicznej reguluje ustawa z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 59, poz. 404 z późn. zm.). Wsparcie ze strony Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stanowi pomoc publiczną tylko wtedy, gdy jest udzielane przedsiębiorcy. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - przepisów ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy społecznej (Dz.U. z 2007r. nr 59, poz. 404 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie w sprawie i nie rozpoznanie wniosku skarżącej pod kątem możliwości zastosowania wobec niej pomocy de minimis, - art. 28 ust. 3a ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) przez jego błędną wykładnię i tylko pozorne zastosowanie w sprawie, polegające na przytoczeniu tego przepisu w uzasadnieniu decyzji, ale nie rozpoznaniu sprawy niniejszej pod kątem przesłanek i ratio legis instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Ponadto skarżąca wskazała na rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie rozpoznanie wniosku skarżącej pod kątem wszystkich możliwych do zastosowania w sprawie materialnoprawnych podstaw umorzenia zaległości z tytułu składek, w szczególności w ramach pomocy de minimis. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie obydwu decyzji oraz orzeczenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W treści skargi jej autorka wskazała, że przepisy dotyczące możliwości udzielania pomocy de minimis dotyczą pomocy udzielanej przedsiębiorcom, których dotknęły przejściowe trudności finansowe, aby umożliwić im pokonanie tych trudności i dalsze prowadzenie działalności. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w wydanych w sprawie decyzjach. Pismem z [...] listopada 2012r. - w odpowiedzi na wezwanie Sądu - pełnomocnik organu wyjaśnił, że stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2012r. znak: [...] cyt.: "wsparcie ze strony ZUS stanowi pomoc publiczną tylko wtedy, gdy jest udzielane przedsiębiorcy" jest w swej istocie potwierdzeniem faktu, że dopiero umorzenie zadłużenia stanowi pomoc publiczną udzieloną przedsiębiorcy. Powyższe wynika z art. 7 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (j. t. Dz. U. z 2010r. nr 220, poz. 1447 ze zm.), art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. nr 90, poz. 864/2 ze zm.) w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30.04.2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (j. t. Dz. U. z 2007r. nr 59, poz. 404 ze zm.). Pełnomocnik organu nadmienił również, że akapit dotyczący art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z 13 października 1998 r. (Dz. U. z 2009 nr 205, poz. 1585 ze zm.), przywołany w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...], która utrzymała w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] marca 2012r. nr: [...], istotnie nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. W tym kontekście dalsze stwierdzenie zawarte w przytoczonym uzasadnieniu powołanej wyżej decyzji cyt.: "postępowanie w zakresie umorzenia składek i odsetek jest bezprzedmiotowe", pozostaje już zgodne z art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Mianowicie do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 i 29 tejże ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzja dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu składek z jaką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, podejmowana jest przez organy administracyjne w trybie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i należy do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego. W związku z powyższym norma zawarta w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych uprawnia do uznaniowego wyrażenia zgody na umorzenie należności z tytułu składek. Nie oznacza to jednak pełnej dowolności przy rozstrzyganiu wniosku, bowiem wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia, należy mieć na uwadze nie tylko dbałość o ważny interes strony, ale także fakt, że umorzenie jest nadzwyczajną formą wygaśnięcia wymagalnych należności z tytułu składek, będącą odstępstwem od zasady równego traktowania wszystkich ubezpieczonych wynikającej z art. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustawodawca, używając zwrotu "może" przesądził, że decyzja organu administracyjnego w omawianym zakresie ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ ten przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla wnioskodawcy sposobu rozstrzygnięcia jego wniosku. Organ może – ale nie musi – udzielić takiej ulgi, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje organu do jej zastosowania. Tym samym, sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, iż sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracyjnego. Sąd ma obowiązek zbadać natomiast czy zaskarżona decyzja została wydana po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego, przy zastosowaniu właściwych w sprawie przepisów prawa. Ustalenie zatem w toku postępowania administracyjnego, czy istnieją przyczyny, które uzasadniałyby ewentualne umorzenie składek stanowi konieczną przesłankę do rozważenia tej kwestii przez organ, ale jak już wyżej wskazano, samo przez się nie zobowiązuje właściwego organu administracyjnego do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca prowadząca działalność gospodarczą w postaci Apteki "P." wniosła o udzielenie jej ulgi w spłacie składek na ubezpieczenia społeczne, poprzez umorzenie tych należności. Skarżąca tłumaczy swój wniosek trudną sytuacją finansową w jakiej znalazła się apteka w związku z prowadzoną przebudową drogi do niej prowadzącej. Zdaniem skarżącej sytuacja w jakiej się znalazła upoważnia ją jako przedsiębiorcę do otrzymania pomocy de minimis. Zgodnie z art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej pomocą publiczną jest wszelka pomoc udzielana przez państwo lub ze źródeł państwowych, bez względu na formę, która poprzez uprzywilejowanie niektórych przedsiębiorstw lub niektórych gałęzi produkcji zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem. Wsparcie udzielane przedsiębiorstwu (osobie prowadzącej działalność gospodarczą, w przedmiotowej sprawie aptekę) jest uznawane zatem za pomoc publiczną pod warunkiem, że spełnione są następujące kryteria: 1) udzielane jest ono przez Państwo lub ze środków państwowych, 2) powoduje uzyskanie przysporzenia przez przedsiębiorstwo na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku, 3) ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określone przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa albo produkcję określonych towarów), 4) grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Natomiast zobowiązana prowadzi działalność na rynku lokalnym i nie współpracuje z przedsiębiorcami zagranicznymi, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności pomocy publicznej, gdyż udzielona pomoc nie miałaby wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, zatem zarzut podniesiony w skardze nie zasługuje na jego uwzględnienie. Nadto dodać trzeba, że realizacja zapisów ustawy z dnia 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wymaga złożenia stosownego wniosku i nie może być prowadzona w niniejszym postępowaniu. Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 28 u.s.u.s., zgodnie z którym należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach enumeratywnie wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. Całkowita nieściągalność zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. zachodzi gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Wyliczenie zawarte w zacytowanym art. 28 ust. 3 u.s.u.s. (przesłanki całkowitej nieściągalności należności) jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których należy uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Literalna wykładnia art. 28 ust. 3 u.s.u.s. nie pozostawia wątpliwości, że wymienione w tym przepisie okoliczności, jeżeli zaistnieją, samoistnie stanowią o całkowitej nieściągalności należności dłużnika. Okoliczności potwierdzające całkowitą nieściągalność nie podlegają zatem dodatkowej ocenie organów właściwych do umorzenia należności z tytułu składek lecz wiążą te organy w zakresie ustalenia całkowitej nieściągalności. Natomiast wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s., daje możliwość umorzenia powstałego wobec ZUS zadłużenia. W ocenie Sądu prawidłowo zostało ustalone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, iż w stosunku do skarżącej nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji brak było prawnej możliwości - jak wyżej wyjaśniono - umorzenia należności w oparciu o to kryterium. Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności w przypadku, gdy przemawia za tym ważny interes osoby zobowiązanej do ich płacenia. Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r., w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. z 2003r., nr 141, poz. 1365) przez "ważny interes osoby zobowiązanej" do opłacenia należności z tytułu składek należy rozumieć sytuację, w której płatnik ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tej należności, ponieważ pociągnęłoby to za sobą ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W opinii Sądu organ prawidłowo przyjął, że te przesłanki nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskodawczyni od [...].04.1999r. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą z siedzibą w W. przy ul. P., w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów farmaceutycznych prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach. W 2011 r. skarżąca osiągnęła przychód w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości [...] zł oraz dochód w kwocie [...] zł. Ponadto pobiera świadczenie emerytalne w kwocie [...] zł netto. Skarżąca ponosi miesięczne wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego w kwocie ok. [...] zł, jednakże nie przedstawiła żadnych faktur potwierdzających te wydatki. Posiada zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów w wysokości ok. [...] zł, jest właścicielem dwóch nieruchomości. Ponadto w celu rozwoju działalności gospodarczej skarżąca podjęła realizację inwestycji polegającej na utworzeniu gabinetów lekarskich i rehabilitacyjnych w części pomieszczeń administracyjnych apteki. Zatem podniesiony przez skarżącą zarzut "pozornego" zastosowania dyspozycji art. 28 ust. 3a u.s.u.s. nie znajduje potwierdzenia w treści zaskarżonej decyzji. Zatem Sąd uznał, że wskazane w skardze zarzuty nie są uzasadnione, odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że organy prawidłowo ustaliły sytuację majątkową skarżącej, wzięły pod uwagę stan majątkowy prowadzonej przez nią apteki, porównały uzyskane informację z wysokością należnych składek oraz dokonały oceny stanu faktycznego pod kątem wskazanych przesłanek udzielenia ulgi w spłacie należności. W ocenie Sądu w toku postępowania organy administracji podjęły niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oceniły okoliczności faktyczne, przytoczyły treść przepisów uzasadniających odmowę umorzenia wraz z wyjaśnieniem ich charakteru w kontekście sytuacji materialnej skarżącej. Oceniając przedstawione dowody w postępowaniu administracyjnym nie przekroczono zasady swobodnej oceny dowodów. Odmawiając umorzenia składek organy administracji zgodnie z obowiązującymi przepisami uzasadniły podjęte rozstrzygnięcie. W związku z powyższym Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na względzie powyższe, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził istotnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę – jako niezasadną – oddalił.