II OSK 940/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia WSA del. Tadeusz Lipiński Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. W. oraz M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1657/12 w sprawie ze skargi D. W. oraz M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1657/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę D. W. i M. W. na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – po rozpatrzeniu odwołania D. i M. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek ww. nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Z., E. Z. oraz B. Z. pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr ewid. [...],[...], obręb [...] – uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl art. 40 § 1 K.p.a. pisma w postępowaniu administracyjnym powinny być zatem kierowane do strony imiennie, wskazując indywidualnie oznaczonego adresata. Podniósł, że w niniejszej sprawie organ wojewódzki pismem z dnia 22 stycznia 2010 r., znak: [...], zawiadomił strony, w tym wnioskodawców D. i M. W. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2009 r. Jednakże ze zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. zawiadomienia oraz decyzji wynika, że pisma te zostały przesłane D. i M. W. w jednej kopercie. W związku z powyższym organ nadzorczy stwierdził, że weryfikowane rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego wydane zostało z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 1 K.p.a., z uwagi na niewłaściwe doręczenie stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak również samego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ w tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym, skierowanie jednego pisma do dwóch osób nie stanowi doręczenia pisma stronie, o którym mowa w art. 40 § 1 K.p.a. W sytuacji, gdy w jednej kopercie przesyłany jest dwóm adresatom jeden egzemplarz pisma brak jest podstaw do stwierdzenia, że domownik odebrał przesyłkę kierowaną do drugiego adresata, bowiem przesyłka ta jest tylko jedna i zostaje doręczona tylko osobie kwitującej jej przyjęcie. Ponadto, adresat kwitujący odbiór przesyłki może jedynie umożliwić drugiemu adresatowi zapoznanie się z treścią decyzji (pisma). Nie jest to równoznaczne z doręczeniem pisma i rozpoczęciem biegu terminu administracyjnego, czy jak w odniesieniu do decyzji – rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego. W ocenie GINB weryfikowane rozstrzygnięcie zapadło również z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził, że organ wojewódzki nie ustalił rzeczywistego żądania wnioskodawców, którzy zarzucali decyzji udzielającej pozwolenia na budowę m.in. rażące naruszenie prawa oraz wydanie jej w wyniku "przestępstwa zorganizowanego w zmowie i porozumieniu", fałszerstwo, a także "nie powiadomienie stron o wydanej decyzji". Organ zaznaczył, że ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości treści żądania strony jest istotna, gdyż determinuje tryb postępowania nadzwyczajnego. Jak bowiem zauważa judykatura nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto, zdaniem organu, Wojewoda [...] nie poczynił ustaleń, w oparciu o wypis z księgi wieczystej, akt notarialny bądź prawomocne orzeczenie sądu, do której działki wnioskodawcy posiadają tytuł prawny oraz jej usytuowania względem inwestycji (mając na uwadze obszar jej oddziaływania). Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że ponownie przeprowadzając postępowanie w pierwszej kolejności powinien być rozpoznany wniosek D. i M. W. z dnia 1 marca 2010 r., o wyłączenie pracowników organu z przedmiotowej sprawy. Następnie, w zależności od zapadłych rozstrzygnięć, organ I instancji winien ustalić rzeczywistą treść żądania wnioskodawców oraz nieruchomość, co do której posiadają oni tytuł prawny, a także prawidłowo doręczyć zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego oraz podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. W. i M. W., zarzucając zaskarżonej decyzji, że rażąco narusza art. 6-12, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 89 § 1, art. 145 § 1 pkt 1-6, pkt 8, art. 145 § 2 i 3, art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art. 139 K.p.a. oraz Prawo budowlane. D. i M. W. wskazali, że uzasadnienie decyzji jest sprzeczne z prawem i rażąco narusza ich prawa materialne oraz chroni dzikiego inwestora. Stwierdzili, że organ nie zauważył, że decyzja Wojewody, jak również decyzja Starosty Trzebnickiego jest nieważna, albowiem decyzja Wojewody została wydana przez niewłaściwy organ zamiejscowy w L. zamiast Urząd Wojewódzki [...], Starosta zaś nie zawiadomił wszystkich stron postępowania, mimo, że inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie. Zaznaczyli także, że GINB nie zauważył, że w niniejszej sprawie orzekali pracownicy w stosunku do których były wnioski o ich wyłączenie i sprawa ta nie została rozpoznana. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1657/12, oddalając skargę wskazał, że okoliczności faktyczne sprawy, dały organowi odwoławczemu asumpt do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Sąd, powołując się za organem odwoławczym na treść art. 10 § 1 i art. 40 § 1 K.p.a., stwierdził, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 22 stycznia 2010 r.) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2009 r., jak również decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. zostały przesłane małżonkom D. i M. W., w jednej kopercie. Powyższe, w świetle ww. rozważań, stanowi o naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 1 K.p.a., z uwagi na niewłaściwe doręczenie stronom wskazanych pism. W ocenie Sądu, GINB już tylko z tej przyczyny obligowany był uchylić weryfikowane rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego, co też uczynił. Ponadto, organ odwoławczy zasadnie przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując na naruszenie przez organ wojewódzki art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wojewoda [...] nie ustalił bowiem rzeczywistego żądania wnioskodawców, którzy zarzucali decyzji Starosty T. w przedmiocie pozwolenia na budowę m.in. rażące naruszenie prawa oraz wydanie jej w wyniku "przestępstwa zorganizowanego w zmowie i porozumieniu", fałszerstwo, a także "nie powiadomienie stron o wydanej decyzji". Sąd wskazał, że ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości treści żądania strony jest istotna, gdyż determinuje tryb postępowania nadzwyczajnego, nie jest bowiem możliwe przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewoda [...] nie poczynił także ustaleń, w oparciu o wypis z księgi wieczystej, akt notarialny, bądź prawomocne orzeczenie sądu, do której działki wnioskodawcy posiadają tytuł prawny oraz jej usytuowania względem inwestycji. Ma to zaś niewątpliwe znaczenie przy określaniu obszaru oddziaływania spornej inwestycji i badaniu legitymacji prawnej strony wnioskującej o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że, wbrew zarzutom zawartym w skardze, w pierwszej kolejności powinien być rozpatrzony wniosek D. i M. W. z dnia 1 marca 2010 r. o wyłączenie pracowników organu od rozpoznania sprawy. Z tych względów, Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie GINB uchylające decyzję organu I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia odpowiada prawu. Na marginesie Sąd zauważył, że decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. została poddana kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 866/11, oddalona została skarga D. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowym decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli D. W. i M. W., wnosząc o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono nieważność w związku z art. 183 § 1, art. 183 § 2 pkt 1-5 p.p.s.a. i rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Skarżący wskazali, że Sąd wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1657/12, a wg strony skarżącej Sąd sprawę prowadził pod sygn. akt VII SA/Wa 1657/10. Ponadto odnośnie zaskarżonej decyzji skarżący zaskarżyli uzasadnienie tej decyzji. W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji co jest sprzeczne ze skargą. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przez naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Skarżących zaskarżony wyrok rażąco narusza art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1, 2 i 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 77, art. 83 Konstytucji RP oraz prawa człowieka, a także art. 7-12, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 89 § 1, art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 139 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pomimo tego obowiązku, na uwagę zasługuje, że część zarzutów skargi kasacyjnej osadza się właśnie na zarzutach dotyczących nieważności postępowania. Kontrolując sprawę pod tym kątem, Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się w rozpoznawanej sprawie jakichkolwiek z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto by zachodziła również którakolwiek przesłanka z art. 189 p.p.s.a., i w konsekwencji uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieważności postępowania nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Przysługiwała bowiem w niniejsze sprawie skarżącym droga sądowa do poddania kontroli legalności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny; strony miały zdolność sądową lub procesową, a skarżący byli reprezentowani w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika (z urzędu, a po wydaniu zaskarżonego wyroku przez pełnomocnika z wyboru i jego zastępcę); nie toczyło się w tej samej sprawie, tj. skargi na decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym i sprawa nie została już prawomocnie osądzona; skład orzekający nie był sprzeczny z przepisami prawa; w rozpoznaniu sprawy nie brał udziału sędzia wyłączony z mocy ustawy; strona nie została pozbawiona możności obrony swych praw; a ponadto wojewódzki sąd administracyjny nie orzekł w sprawie, w której właściwy byłby Naczelny Sąd Administracyjny. Odnosząc się do pozostały zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazania wymaga, że strona skarżąca nie pojęła jaki jest zakres postępowania podlegający kontroli sądów administracyjnych w niniejszej sprawie. Otóż zagadnieniem merytorycznym będącym przedmiotem oceny Sądu I instancji było to czy GINB prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 K.p.a., a nie czy decyzja Starosty T. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. Z., E. Z. oraz B. Z. pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr ewid. [...], obręb [...], obarczona była wadami rażącego naruszenia prawa. Ponieważ każde zainicjowanie postępowania (w tym nieważnościowego) przez dany podmiot wymaga w pierwszej kolejności ustalenia przez organ administracyjny, czy z wnioskiem takim wystąpiła strona postępowania, tj. podmiot posiadający interes prawny (w niniejszej sprawie w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zbiornika na nieczystości ciekłe). Skoro w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, nie przeprowadził we właściwy sposób postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy D. i M. W. przysługuje interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę – to istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Z tych też względów, mając na względzie zasadę legalizmu organ odwoławczy jako powód uchylenia decyzji organu I instancji niewadliwie wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym organ I instancji dokonał błędnych doręczeń pism procesowych w sprawie i nie rozpoznał wniosku o wyłączenie pracowników organu oraz nie ustalił rzeczywistej treści żądania wnioskodawcy. Jednak skarżący kasacyjnie powinni mieć na względzie, że w zakresie wad zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji wypowiedział się już w prawomocnym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r., o sygn. akt VII SA/Wa 866/11, ale w kontekście oceny decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. W wyroku tym Sąd nie dopatrzył się aby decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana z jakimikolwiek wadami, tj. nie tylko wadami nieważnościowymi, ale i wadami zwykłymi, które są przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. W wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 866/11 Sąd bowiem wprost wskazał, że w zakresie interesu prawnego M. i D. W. postępowanie wyjaśniające powinno być przeprowadzone z uwzględnieniem treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, celem właściwego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu (zbiornika na nieczystości ciekłe). Dlatego wskazane w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. (będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie) dokumenty, tj. wypis z księgi wieczystej, akt notarialny bądź prawomocne orzeczenie sądu, do której działki wnioskodawcy posiadają tytuł prawny oraz jej usytuowania względem inwestycji, były organowi niezbędne do stwierdzenia przymiotu strony skarżących w danym postępowaniu. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 866/11 wyraźnie stwierdził, że GINB, wydając decyzję z dnia 8 czerwca 2010 r., kierował się zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), mając bowiem na uwadze obowiązujące prawo, tj. Kodeks postępowania administracyjnego, oraz wynikające z niego zasady, wskazał organowi wojewódzkiemu uchybienia, w celu realizacji ww. zasady, działając przy tym na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) oraz mając na uwadze charakter ustawy zasadniczej i zawartych w niej zasad (art. 8 Konstytucji RP). W tym miejscu wskazania wymaga, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. A zatem moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 223/11, LEX nr 1219097). Dlatego w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji powołał się na okoliczność wydania wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 866/11 i w zasadzie w całości wypowiedział zbieżne stanowisko z oceną tegoż Sądu zawartą we wcześniej wydanym, a już prawomocnym wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 866/11. Z tych względów brak jest podstaw do stwierdzenia aby zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1, 2 i 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 77, art. 83 Konstytucji RP oraz prawa człowieka, a także art. 7-12, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 89 § 1, art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 139 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Po pierwsze, istniały podstawy do oddalenia skargi; po drugie, zaskarżony wyrok nie naruszał uprawnień właścicielskich skarżących, zasadnie wskazując na konieczność zbadania ich interesu prawnego, czym też nie przesądził o istnieniu jakichkolwiek praw, w tym procesowych; po trzecie, nie doszło w niniejszej sprawie do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżących, ponieważ w dalszym ciągu kwestia ich interesu prawnego pozostaje kwestią otwartą bo wymagającą przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Ponadto na wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 56 p.p.s.a., Sąd I instancji zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., będącego przedmiotem oceny w sprawie VII SA/Wa 866/11. Pierwotnie skarga D. W. i M. W. na decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1657/10. Natomiast na skutek zawieszenia postępowania postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. i niepodjęcia tego postępowania w okresie 2 miesięcy od dnia zawieszenia, numer porządkowy tej sprawy został zakreślony w repertorium. Natępnie po podjęciu postępowania postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. przedmiotowa sprawa została wpisana ponownie do repertorium, ale już pod nowym numerem porządkowym. Tym samym została jej nadana nowa sygnatura "VII SA/Wa 1657/12", która jedynie ze względów losowych różni się od pierwotnej tylko oznaczeniem rocznika wpisu pod nowy numer porządkowy (por. § 61 ust. 1 i 3 zarządzenia Nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, publ. pod adresem internetowym http://www.nsa.gov.pl/index.php/pol/BIP/Regulacje-prawne/Zarz%C4%85dzenia-Prezesa-NSA/Zasady-biurowo%C5%9Bci-w-SA). Nie można się zgodzić zatem z twierdzeniami skarżących kasacyjnie, że Sąd wydając zaskarżony wyrok pod sygnaturą VII SA/Wa 1657/12 rozpoznał inną sprawę niż skargę D. W. i M. W. na zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji odniósł się merytorycznie do twierdzeń GINB zawartych w uzasadnieniu decyzji, tj. wad postępowania w zakresie doręczenia pism procesowych M. i D. W., kwestii uzupełnienia materiału dowodowego pod kątem ustaleń w zakresie istnienia interesu prawnego skarżących kasacyjne w domaganiu się stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz ustalenia treści rzeczywistego żądania wnioskodawców. Nie ma więc wątpliwości, że Sąd I instancji odniósł się do treści kwestionowanego przez skarżących kasacyjnie uzasadnienia decyzji GINB z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...]. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.