II SA/Wa 1704/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula-Dąbrowska, , , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną łowiecką 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. M. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. M. z dnia [...] lutego 2012 r. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] odmówił ww. wydania pozwolenia na posiadanie sześciu egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu uprawiania łowiectwa. Organ I instancji uznał, że S. M. stanowi zagrożenie dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Pismem z dnia [...] października 2012 r. wymieniony, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od ww. decyzji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a., art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Organ II instancji podniósł, że od osób starających się o pozwolenie na broń palną należy wymagać przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze strefą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona m.in. Policji. Komendant wskazał, że strona pomimo młodego wieku (ur. 1975 r.) niejednokrotnie dopuściła się naruszenia norm prawnych. Od 2005 r. do 2010 r. wielokrotnie była karana za wykroczenia drogowe m.in. za przekroczenie dowolniej prędkości powyżej 50km/h oraz od 31-50 km/h, a także za niestosowanie się do znaków drogowych. W 2010 r. cofnięto stronie uprawnienia kierowcy kat. B, przyznane jej zaledwie 2 lata wcześniej. Takie zachowanie, w ocenie organu, stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym porządku publicznego. Zdaniem organu II instancji, taka postawa życiowa strony – notoryczne sprzeniewierzanie się obowiązującemu porządkowi prawnemu, poprzez łamanie obowiązujących nakazów i zakazów – nie daje rękojmi, iż posiadając broń będzie ją użytkowała, przechowywała i nosiła w sposób prawem określony. Z tych względów organy Policji uznały, że pozwolenia na broń nie można jej wydać, bo mogłoby to stanowić zagrożenie dla niej samej, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Komendant uznał, że zagrożenie dla samego siebie oraz porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowić może nie tylko osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne bądź nieumyślne. Organ odwoławczy podkreślił, że prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. Prawo do broni (bez względu na jej przeznaczenie) ma niewątpliwie ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego winny je posiadać osoby dające gwarancję, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Organy Policji prowadzą zaś politykę w zakresie niewydawania pozwoleń na broń osobom, które nie przestrzegają zasad porządku pranego, kształtowaną przez pryzmat interesu społecznego. W ocenie Komendanta Głównego Policji, osoby, które go nie respektują nie mogą posiadać prawa do broni. Osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, strona takiej rękojmi nie daje. Wydaniu jej pozwolenia na broń palną w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprzeciwia się interes społeczny, przejawiający się tym, aby prawem do broni mogły dysponować wyłącznie osoby dające swą postawą rękojmię, iż nie stworzą zagrożenia dla takich dóbr jak bezpieczeństwo innych osób, czy porządek publiczny. W ocenie Komendanta Głównego Policji, dotychczasowe postępowanie strony uzasadnia obawę, iż wskutek lekceważenia zasad bezpiecznego posługiwania się samochodem, również lekceważąco może traktować zasady bezpiecznego używania broni. To zaś wyklucza – zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – przyznanie jej prawa do broni palnej, a oceny tej nie zmienia pozytywne postrzeganie strony w jej miejscu zamieszkania. Pismem z dnia 07 września 2012 r. S. M., reprezentowany przez pełnomocnika adw. M. P., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: - art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że skarżący stanowi zagrożenie dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; 2) naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez niezbadanie przez organ administracji czy skarżący rzeczywiście stanowi zagrożenie dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz czy może on użyć broni w sposób sprzeczny z prawem, rozstrzygając przedmiotową sprawę wyłącznie w oparciu o fakt popełnienia przez skarżącego w okresie od 2005 r. do 2010 r. wykroczeń w ruchu drogowym; 3) wydanie zaskarżonej decyzji w sprzeczności z zasadami słuszności i równości obywateli wobec prawa, poprzez wyeliminowanie skarżącego od możliwości uzyskania pozwolenia na broń myśliwską, wyłącznie z uwagi na fakt popełnienia w przeszłości wykroczeń w ruchu drogowym, polegających na przekroczeniu dozwolonej prędkości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, uznając twierdzenia skarżącego, co do naruszeń wskazanych przepisów prawa za nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób poprawny ustalił, że stronie nie może być udzielone pozwolenie na posiadanie broni. Generalna przesłanka regulująca możliwość przyznania pozwolenia na broń została sformułowana w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576). Zgodnie z jego brzmieniem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Co się tyczy sposobu rozumienia ww. przesłanki "zagrożenia", to została ona sprecyzowana przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b powyższej ustawy. W tej normie prawnej prawodawca przesądził, że za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uważa się tego, kto został prawomocnie skazany przez Sąd za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanego za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Podkreślenia wymaga to, że wyliczenie sposobów rozumienia sformułowania "zagrożenie", dokonane w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b powyższej ustawy, ma charakter enumeratywny. To zaś sprawia, że organ badając zasadność wniosku o przyznanie pozwolenia na posiadanie broni, nie może czynić tego w sposób dowolny. Musi bowiem odnosić się jedynie do przesłanek wskazanych w wyżej powołanym przepisie. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż skarżący nie był skazany przez sąd za popełnienie któregokolwiek z przestępstw wyszczególnionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b omawianej ustawy. Nie może więc być skutecznie traktowany jako osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie samej, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. To zaś sprawia, że wbrew twierdzeniom zawartym w skarżonej decyzji, w odniesieniu do osoby skarżącego nie występują ustawowe przesłanki uniemożliwiające przyznanie mu pozwolenia na broń. Co się tyczy okoliczności podnoszonych przez organ, a dotyczących licznych wykroczeń w ruchu drogowym, jakich dopuścił się skarżący, to wskazać należy, że postępowanie strony zasługuje na napiętnowanie. Jednakże popełnione przez stronę wykroczenia pozostają bez wpływu na zasadność wniosku o udzielenie pozwolenia na posiadanie broni. Ustawodawca nie uznał bowiem takiego postępowania strony jako usprawiedliwiającego odmowne rozpoznanie badanego wniosku. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, bowiem organ dokonał nadinterpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 6