I SA/Wr 1239/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na powołaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. skarżący – E. K. i J. K. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na "ważny interes skarżących". W uzasadnieniu wniosku podali, że wymiar podatku nałożonego na nich zaskarżoną decyzją jest na tyle wysoki, że konieczność jego jednorazowej zapłaty mogłaby negatywnie wpłynąć na możliwość realizacji wcześniej zaplanowanych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ogólnie wskazali na znaczną wartość ciążącego na nich zobowiązania podatkowego i mogące wystąpić z tego tytułu niekorzystne skutki, związane z ograniczeniem możliwości realizacji przez skarżących zaplanowanych wcześniej wydatków. Przy czym, w żaden sposób nie wyjaśnili, na czym polegać by miały negatywne skutki związane z odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poza oczywistym faktem, związanym z koniecznością uregulowania zobowiązania podatkowego, określonego w stosunku do strony na mocy decyzji, stanowiącej przedmiot skargi w sprawie. W tym miejscu należy podnieść, że jedynymi kryteriami jakie Sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla przyjęcia zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się – jak to miało miejsce w sprawie – na samą wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie (które uniemożliwiałoby realizację wcześniej zaplanowanych wydatków), ale niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim wskazanie, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro zatem w przekonaniu Sądu skarżący nie uprawdopodobnili niebezpieczeństwa wystąpienia następstw o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a., to ich wniosek nie mógł wywołać oczekiwanych skutków procesowych w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie wyżej powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.