II SA/Gd 529/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi V. J. na decyzję Wojewody z dnia 25 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę. W dniu 1 sierpnia 2006 r. V. J. "[...]" złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z przyłączami infrastruktury technicznej, przy ul. W. [...] w G. na działce nr [...] KM [...], obręb G., załączając oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent decyzją z 5 października 2006 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi "[...]" V. J. pozwolenie na budowę w.w. budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Postanowieniem z 4 stycznia 2007 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie z wniosku "A" S.A. w G., w oparciu o podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Postępowanie to zakończyło się decyzją ostateczną z 5 października 2006 r. Nadto, 8 stycznia 2007 r. Prezydent Miasta wstrzymał wykonanie własnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego V. J., ze względu na naruszenie § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w zakresie zacieniania i przesłaniania. Wojewoda postanowieniem z 22 lutego 2007 r. utrzymał w mocy w.w. postanowienie Prezydenta Miasta z 8 stycznia 2007 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Prezydent Miasta decyzją z 9 maja 2007 r. uchylił ostateczną decyzję tegoż organu z 5 października 2006 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi "[...]" V. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przyłączami infrastruktury technicznej, przy ul. W. [...] w G. na działce nr [...] KM [...], obręb G. W piśmie z 23 listopada 2011 r. V. J. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z 9 maja 2007 r. uchylającą decyzję tegoż organu z 5 października 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że jej pełnomocnik, przeglądając akta administracyjne niniejszej sprawy, ujawnił dokument, znajdujący się w tych aktach pt "Sprawdzenie zgodności projektu zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. przy ul. W. [...] w G. z wymaganiami "Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" pod kątem wpływu na zabudowę mieszkaniową S. O. – G., ul. W. [...]", autorstwa arch. M. W. i arch. M. Odpis tego dokumentu pełnomocnik strony otrzymał 26 października 2011 r. Tymczasem, organ wydający decyzję kasatoryjną, oparł swoje rozstrzygnięcie z 9 maja 2007 r. na wynikach Analizy zacienienia i przesłaniania, wykonanej na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej "B" (autorstwa arch. M. S., M. D. i M. W.). Tego zaś dokumentu brakuje w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Zdaniem wnioskodawczyni, "Sprawdzenie..." jako dokument o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, różni się od "Analizy..." zarówno co do treści jak i co do części graficznej. Pomimo podobnego tytułu, tej samej daty sporządzenia oraz dwojga tożsamych autorów odmienna jest treść dokumentu znajdującego w aktach sprawy (Sprawozdania...) oraz wymiary załączonych do niego rysunków od tych, które zawarte były w Analizie. W ocenie wnioskodawczyni, istnieje więc podejrzenie, że organ oparł swoją decyzję o inny (podmieniony, zagubiony?) dokument. Znajdujący się w aktach dokument jest fałszywy jako dowód ze względu na istotną niezgodność przestawionych w nim danych i rysunków z projektem budowlanym przedmiotu inwestycji. W postanowieniu z 2 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie administracyjne w w.w. sprawie, wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Następnie, w piśmie z 3 stycznia 2012 r. Prezydent wezwał pełnomocnika wnioskodawczyni do przedłożenia dowodu w postaci postanowienia prokuratury lub orzeczenia sądowego, stwierdzającego, że dokument został sfałszowany. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik inwestora wniósł o zmianę postanowienia Prezydenta z 2 stycznia 2012 r., poprzez uzupełnienie jego podstawy prawnej o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ponadto wskazano, że wezwanie do przedłożenia dokumentów jest niezgodne z art. 50 § 1 kpa, gdyż to organ ma obowiązek ustalić stan faktyczny sprawy, a nie strona. Jednocześnie wezwano organ, aby na podstawie art. 304 § 2 kpa zawiadomił prokuraturę lub Policję o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 270 kk, jeśli organ rzeczywiście dojdzie do przekonania, że istnieją ku temu podstawy. W postanowieniu z 25 stycznia 2012 r. Prezydent uzupełnił postanowienie z 2 stycznia 2012 r. o wznowieniu postępowaniu administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z 9 maja 2007 r., wskazując jako podstawę wznowienia również art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W decyzji z 21 marca 2012 r. Prezydent odmówił uchylenia własnej decyzji z 9 maja 2007 r., uchylającej decyzję z 5 października 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi – V. J. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z przyłączami infrastruktury technicznej przy ul. W. [...] w G. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym strona, która domaga się wznowienia postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, musi przedłożyć dowód w postaci postanowienia prokuratury lub orzeczenia sądowego, stwierdzającego, że dokument został sfałszowany. Pomimo wezwania, strona nie przedłożyła takiego dokumentu, który potwierdziłby tezę o sfałszowaniu dokumentu, stanowiącego podstawę decyzji z 9 maja 2007 r. W tej sytuacji, brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji. Z kolei, odnosząc się do żądania wznowienia postępowania ze względu na okoliczność z art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ podał, że w związku z niewykazaniem faktu sfałszowania dokumentu nie jest możliwe stwierdzenie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła V. J., wskazując że organ w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonej przez nią kwestii oparcia decyzji z 9 maja 2007 r. na fałszywym dokumencie. Organ w ogóle nie odniósł się do różnic w dokumentach, nie zbadał, co stało się z Analizą..., nie ustalił, kiedy wpłynął dokument pod nazwą Sprawozdanie... i dlaczego strony o tym nie poinformowano. Odwołująca zarzuciła też organowi pomylenie pojęć: dowód fałszywy (taką okoliczność podnosiła w niniejszej sprawie) i dowód sfałszowany (taka okoliczność wymagałaby potwierdzenia orzeczeniem z prokuratury lub sądu). Jej zdaniem, stwierdzenia, że sfałszowano dokument może i powinien dokonać organ orzekający w przedmiocie wznowienia postępowania, a takiej oceny zabrakło. Odwołująca zarzuciła też, że organ łącznie rozpatrzył obie podstawy wznowieniowe, uzależniając wypełnienie podstawy opisanej w pkt 5 art. 145 § 1 kpa od spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, co jest całkowicie błędne. W decyzji z 25 czerwca 2012 r. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję Prezydenta w mocy. W uzasadnieniu w pierwszej części opisano okoliczności, na tle których doszło do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozważając argumenty odwołania wojewoda podał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, bada czy podanie o wznowienie wniosła osoba posiadająca interes prawny we wznowieniu postępowania, czy powołała się w nim na ustawowe przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 lub w art. 145a Kpa oraz czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione organ postanowieniem wznawia postępowanie, zaś w przeciwnym wypadku wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Natomiast postanowienie o wszczęciu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przesłanek wznowienia i do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i art. 151 kpa. Wojewoda wyjaśnił, że organ I instancji w decyzji z 9 maja 2007 r. stwierdził, że "porównując analizę zacieniania i przesłaniania sporządzona na zlecenie inwestora (arch. B. F.) oraz analizę wykonaną na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej "B" (autorzy: arch. M. S., arch. M. W., arch. M. D.) stwierdzono, że przyjęta przez inwestora wysokość przesłaniania została obliczona nieprecyzyjnie, co potwierdziły wyliczenia przedstawione przez Wspólnotę Mieszkaniową w analizie uwzględniające pomiar geodezyjny poziomu terenu i attyki budynku istniejącego oraz poziom attyki zaprojektowanego budynku". Wskazano też, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się opracowanie z lutego 2007 r. zatytułowane "Sprawdzenie zgodności projektu zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. przy ul W. [...] z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod kątem wpływu na zabudową mieszkaniową S. O. – G. ul W. [...]", wykonane na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej "S. O.". Organ odwoławczy wyjaśnił, że w piśmie z 28 marca 2007 r. M. S. i S. K., reprezentujący Wspólnotę Mieszkaniową "B" przekazali do organu I instancji ekspertyzę zatytułowaną "Sprawdzenie ...", ukazującą niezgodność projektu zamiennego budynku przy ul. W. [...] z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Opracowanie to zostało wykonane przez projektanta arch. M. W. i arch. M. D. W opracowaniu przyjęto poziom posadowienia posadzki parteru dla pokoi 1 i 2 - 34,20 m npm, poziom parapetu 35,05 m npm, rzędnej attyki 44,82 m npm, przy minimalnej rzędnej dachu 45,22 m npm - wysokość przesłaniania przyjęta dla potrzeb opracowania wynosi 10,17 m. W "Sprawozdaniu..." wykazano, że w mieszkaniu oznaczonym na rysunku Ml, pokój zachodni nie będzie posiadał normatywnego 3-godzinnego nasłonecznienia, zatem nowoprojektowana zabudowa sąsiednia na działce nr [...] spowoduje ograniczenie dostępu słońca o 1 godzinę - nasłonecznienie pokoju zachodniego będzie występować w godzinach 13.30.-15.30. Porównując wnioski wynikające ze "Sprawozdania..." z "Analizą...", zleconą przez inwestora, organ odwoławczy podkreślił, że w obu tych dokumentach stwierdzono ograniczenie dostępu słońca do jednego z mieszkań. W "Analizie..." stwierdzono bowiem, że "po wyznaczeniu kątów widoczności i analizie wysokościowej uwzględniającej relacje pomiędzy krawędziami przesłaniającymi a rzędnymi parapetów okien wynika, że wymóg przesłaniania nie został spełniony włącznie dla jednego okna (sypialni) na parterze budynku S. O., w części południowo-zachodniej. Zdaniem inwestora kolizja ta zostanie usunięta poprzez obniżenie attyki budynku mieszkalnego na działce nr [...], w konsekwencji czego wymóg po stronie przedmiotowego budynku zostanie spełniony dla każdego okna pomieszczenia mieszkalnego zespołu S. O. W odpowiedzi na zarzut odwołującej dotyczący fałszywych dowodów organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowoadministracyjnym strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest przy tym rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Sfałszowanie dowodu musi być jednak potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie. Analiza materiału dowodowego wskazuje tymczasem, że brak jest podstaw, by twierdzić, iż organ opierał się na innej analizie zacieniania, niż ta która znajduje się w aktach sprawy. Sam fakt przywołania nazwiska osoby składającej pismo wraz z załączoną analizą arch. M.S. oraz nie przywołanie w uzasadnieniu pełnego tytułu nie świadczy, że opracowanie z lutego 2007 r. zatytułowane Sprawdzenie zgodności projektu zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. przy ul W. [...] z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod kątem wpływu na zabudowę mieszkaniową S. O. – G. ul W. [...] nie jest tym opracowaniem, w oparciu o które organ I instancji w trakcie postępowania wznowieniowego uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 5 października 2006 r. Ponadto z analizy przedstawionej przez inwestora również wynika, że projektowany budynek sąsiedni spowoduje przesłanianie pokoju zlokalizowanego na parterze w południowo-zachodniej części budynku sąsiedniego. W opracowaniu znajdującym się w aktach sprawy, a wykonanym na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej w pkt. 2 autor wskazał, iż przedmiotową analizę oparł na materiałach wyjściowych, a mianowicie projekcie budowlanym zespołu mieszkalnego z usługami "S. O." oraz kserokopiach rysunków z projektu zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego – G., ul. W. [...] (rzuty, przekroje, elewacje). Organ I instancji dysponował projektem budowlanym, a więc w takiej sytuacji nie nastąpiło pojawienie się nowego dowodu nie znanego organowi I instancji w dniu wydania decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie znane organowi, który wydał decyzję. Do okoliczności takich nie należy natomiast dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Organ II instancji wskazał jednocześnie, że odwołująca w trakcie postępowania wznowieniowego, pomimo wezwania organu, nie dołączyła żadnego dokumentu - opinii wykonanej przez osobę z uprawnieniami budowlanymi, która by potwierdzała zasadność zarzutów, że opinia znajdująca się w aktach sprawy jest wykonana na podstawie niewłaściwie przyjętych wytycznych i parametrów budynku. Organ zaś nie ma kompetencji, by weryfikować opinie, wykonane przez osoby z uprawnieniami budowlanymi. Podkreślono nadto, że zarówno z analizy wykonanej na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej jak i inwestora wynika, że pokój w części zachodniej sąsiedniego budynku ma ograniczony czas nasłonecznienia, co też było podstawą do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z 5 października 2006 r. W skardze na powyższą decyzję V. J. zarzuciła: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 5- § 1 pkt 1 kpa poprzez uznanie, że strona która domaga się wznowienia postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa jest zobowiązana przedłożyć dowód w postaci postanowienia prokuratury lub orzeczenia sądowego, stwierdzającego, że dokument jest sfałszowany, a organ na podstawie art. 50 § 1 pkt 1 kpa może wezwać stronę do ich przedłożenia, podczas gdy zgodnie z jego treścią organ może jedynie wzywać osoby do udziały w podejmowanych czynnościach i o składanie wyjaśnień lub wezwań, 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez uznanie, że fakt ustalenia przez skarżącą, że w aktach sprawy znajduje się inna wersja dokumentu stanowiącego decydujący dowód w postępowaniu, różniąca się od pierwotnie załączonej, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz poprzez uznanie, że stwierdzone oparcie się w opracowaniu wykonanym na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej na rysunku niezgodnym z projektem budowlanym projektowanego budynku nie stanowi okoliczności nieznanej organowi, który wydał decyzję, podczas gdy treść wydanej przez organ decyzji i jej uzasadnienie wprost potwierdza, że posłużenie się przez autorów opracowania zleconego przez Wspólnotę na rysunku niezgodnym z projektem budowlanym projektowanego budynku była nieznana zarówno organowi, który wydał decyzję, jak i skarżącej, 3. naruszenie art. 7 i 77 § 1, art. 80 i art. 136 kpa poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Jednocześnie w jej treści szczegółowo wyjaśniono, jakimi dokumentami w przedmiocie analizy zacienienia i przesłaniania dysponował organ I instancji przed wydaniem przez niego decyzji. Wskazano, że w aktach sprawy znajdowało się Sprawozdanie zgodności projektu zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. (...), dołączone do akt przy piśmie z 29 marca 2012 r., jak i Sprawozdanie zgodności projektu budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. (...), a także Opinia o analizie zacieniania (...) sporządzona 16 stycznia 2007 r. i załączona do akt 14 lutego 2007 r. Niezasadne jest zatem powoływanie się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wyjaśniono przy tym przyczyny, z powodu których w obu analizach zacienienia pod nazwą "Sprawozdanie..." wyrysowany jest obrys budynku inny niż w analizie przedstawionej przez inwestora. W piśmie z 5 października 2012 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę Wojewody. Podkreśliła, że ekspertyzy przedłożone przez Wspólnotę Mieszkaniową organ niezasadnie potraktował jako opinie biegłych, na ich podstawie jednocześnie wzruszając ostateczną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W piśmie z 20 października 2012 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania – Wspólnota Mieszkaniowa "B". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem(legalności), o ile ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawa prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzją z dnia 5 października 2006r.,. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej V. J. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z przyłączami infrastruktury technicznej przy ul. W. [...] w G. Natomiast decyzją z dnia 9 maja 2007r. Prezydent Miasta, po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję z dnia 5 października 2006r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu skarżącej V. J. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z przyłączami infrastruktury technicznej: elektroenergetycznym, wod.-kan. i gazowym, przy ul. W. [...] w G. i odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku. Podstawą wskazanego rozstrzygnięcia było ustalenie, że projektowany budynek nie spełnia warunków wynikających z przepisów art. 13 i 69 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie zacieniania i przesłaniania. Decyzja z dnia 9 maja 2007r. jest decyzją ostateczną. Postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną jest m.in. tryb postępowania wznowieniowego. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a więc taką, od której nie służy odwołanie w toku instancji. W okolicznościach sprawy taką decyzją jest ww. decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2007r. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 145 § 1 w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24,25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję , 6) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnie te przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji (art. 100§ 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylona lub zmieniona. Skarżąca powoływała się na podstawy wznowieniowe określone w przepisie art. 145 §1 pkt 1 i pkt 5.kpa. Zdaniem Sądu w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa mówiąca o dowodach, na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe. Skarżąca podnosiła, że istnieją dwie różne wersje dokumentu "Sprawdzenie zgodności projektu zamiennego budynku mieszkalnego projektowanego w G., przy ul. W. [...] z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury "w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" pod kątem wpływu na zabudowę mieszkaniową S. O.-G.- Ul. W. [...]", na których Prezydent Miasta oparł swoją decyzję z dnia 9 maja 2007r., natomiast organy nie ustaliły, co się stało z wersją pierwotnie załączoną dla akt postępowania i dlaczego zamiast niej w aktach znajduje się inna wersja z ustaleniami niezgodnymi z rzeczywistym stanem faktycznym oraz projektem budowlanym, kiedy i dlaczego się pojawiła oraz dlaczego skarżąca nie została powiadomiona o tej zmianie. Zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Aby uchylić rozstrzygniecie na podstawie przesłanki z ww. przepisu to w postępowaniu dowodowym przed organem administracji musiałby wystąpić dowód fałszywy, a nadto sfałszowanie dowodu musiałoby być stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu lub innego organu. Wprawdzie od tego warunku kpa wprowadza wyjątek, ale jedynie wówczas gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Może zostać wówczas wznowione postępowanie przed stwierdzeniem tego faktu orzeczeniem sądu lub innego organu, o ile zajdą ww. szczególne okoliczności (art. 145 § 2 kpa). Organ może zatem wznowić postępowanie przed stwierdzeniem fałszu dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli łącznie wystąpią dwie przesłanki, tj. fałsz dowodu jest oczywisty i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W niniejszej sprawie żadna z ww. przesłanek nie zachodzi . Sąd podziela w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wznowienie postępowania nie mogło nastąpić na ww. podstawie, ponieważ ani sąd ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie ani sfałszowania dowodu ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji. Podkreślić bowiem należy, że organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania, na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, nie jest uprawniony do orzekania o przestępstwie sfałszowania dowodów. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą również podstawy dla wznowienia postępowania określone w cyt. przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Podstawą dla wznowienia postępowania stosownie do jego treści jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istotnych dla rozpoznania sprawy, istnienie nowych okoliczności i nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję, przy czym pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli chodzi o pojęcie nowej okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy to jest to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego, przy czym nie może być uznany za nową okoliczność lub nowy dowód w rozumieniu tego przepisu brak określonych dowodów w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie podstawą dla uchylenia decyzji z dnia 5 października 2006r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z przyłączami przy ul. W. [...] w G. pozwolenia na budowę i wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę opisanego budynku było ustalenie, że projektowany budynek nie spełnia warunków wynikających z przepisów art. 13 i art. 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż sąsiedztwo planowanej inwestycji spowoduje naruszenie przepisów określających odległość pomiędzy budynkami w zakresie zacieniania i przesłaniania. W uzasadnieniu decyzji z dnia 9 maja 2007r. Prezydent Miasta ustalił, że sąsiedztwo planowanej inwestycji spowoduje naruszenie przepisów określających odległość pomiędzy nimi i wynikającymi z analizy zacieniania i przesłaniania, co, jak ustalił, udowodnione zostało przez stronę postępowania Wspólnotę Mieszkaniową "B". Powyższy wniosek został poprzedzony następującymi ustaleniami organu: Prezydent dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dowodów ustalił, że projektowany budynek nie spełnia warunków wynikających z przepisów art. 13 i art. 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie zacieniania i przesłaniania. Organ porównując analizę zacieniania i przesłaniania sporządzoną na zlecenie skarżącej (arch. B. F.) oraz analizę wykonaną na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej (autorzy arch. M. S., arch. M. W., arch. M. D.) stwierdził, że przyjęta przez inwestora wysokość przesłaniania została obliczona nieprecyzyjnie, co potwierdziły wyliczenia przedstawione przez Wspólnotę Mieszkaniową w analizie uwzględniające pomiar geodezyjny poziomu terenu i attyki budynku istniejącego oraz poziom attyki zaprojektowanego budynku. W aktach administracyjnych znajdują się wskazywane przez organ dowody w postaci Analizy zacieniania i przesłaniania zespołu "S. O." przez budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. W. [...] w G. sporządzonej przez B. F., w której m.in. wskazano, że po wyznaczeniu kątów widoczności i analizie wysokościowej uwzględniającej relacje pomiędzy krawędziami przesłaniającymi a rzędnymi parapetów okien wynika, że wymóg przesłaniania nie został spełniony wyłącznie dla jednego okna na parterze budynku S. O. w części południowo –zachodniej, kolizja ta zostanie usunięta poprzez obniżenie attyki budynku mieszkalnego na działce nr [...], w konsekwencji czego wymóg po stronie budynku zostanie spełniony dla każdego okna pomieszczeń zespołu S. O. Nadto w aktach znajdują się powołane przez organ opracowania powstałe na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej "B" z lutego 2007r. pt. 1. "Sprawdzenie zgodności projektu budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. przy ul. W. [...] z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod kątem wpływu na zabudowę mieszkaniową S. O. –G. , ul. W. [...], określające wysokość przesłaniania na 10,53m i 2. sprawdzenie zgodności projektu zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego w G. przy ul. W. [...], określające wysokość przesłaniania na 10,17 oraz 3. opinia o analizie przesłaniania przedstawionej sporządzona przez M. S. kwestionująca analizę sporządzoną przez inwestora, jak również kwestionującą wysokość przesłaniania wyliczoną na zlecenie inwestora na wysokość 9,2m. Obydwa opracowania zostały sporządzone przez M. W. oraz M. D. Materiałami wyjściowymi dla opracowania stanowiły projekt budowlany zespołu mieszkalnego z usługami "S. O. G., ul. W. oraz kserokopie rysunków z projektu budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i kserokopie rysunków z projektu zamiennego ww. budynku mieszkalnego. Nadto w aktach sprawy znajduje się pismo wraz z rysunkami z dnia 10 lutego 2007r. sporządzone przez B. F. będące odpowiedzią na pismo Wspólnoty z dnia 26 stycznia 2007r., w którym wskazano, że interpretacja dotycząca przesłaniania mieszkania nr 2 jest wadliwa, gdyż została dokonana w oparciu o projekt, który dotychczas nie został rozpatrzony i z uwagi na niepoprawnie przyjętą wysokość punku przesłaniającego (w11,68), natomiast z analizy przesłaniania wynika, że wysokość przesłaniania wynosi 9,30. Skarżąca zarzuciła, że organy nie wyjaśniły rozbieżności w analizie opracowanej na zlecenie Wspólnoty w stosunku do projektu przedłożonego przez inwestora i bezzasadnie nie ustaliły też dlaczego wersja ekspertyzy stanowiącej ostatecznie uznany dowód w sprawie dotyczyła rozpatrywanej (aktualnej) wersji projektu budowlanego (z obniżoną attyką) i dlaczego pozostałe analizy nie zostały wzięte pod uwagę. Skarżąca wskazała na nieprawidłowości dotyczące przebiegu krawędzi zacieniania w ekspertyzie Wspólnoty, co w ocenie skarżącej dowodzi, że zostały ona opracowana na podstawie nieprawdziwych danych wymiarowych dot. kształtu, bryły i usytuowania budynku istotnie odbiegających od zawartych w projekcie budowlanym, nieprawidłowo odniesiono się do poziomu parapetu, zamiast do poziomu dolnej krawędzi okna, co dyskwalifikuje analizy. Jako podstawowy zarzut podniesiono oparcie analizy na nieprawdziwych danych sprzecznych z projektem budowlanym projektowanego budynku budynku, zarzucano, że w aktach brak jest wszystkich dokumentów. W niniejszej sprawie nie występuje przesłanka polegająca na istnieniu nowego nieznanego dowodu w sprawie, który istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej przez organ. Powoływane przez organ, jak i przez skarżącą opracowania Wspólnoty, jak i orzeczenie sporządzone na zlecenie skarżącej, wraz z projektem budowlanym znajdują się w aktach sprawy. Okoliczności podnoszone przez skarżącą zostały w sposób dostateczny wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji. W aktach sprawy znajduje się opracowanie dotyczące analizy zacieniania i przesłaniania sporządzone przez Wspólnotę oraz przez B. F. oparte na projekcie budowlanym i oba te opracowania wskazują na występowanie zacieniania (przesłanianie jednego pokoju w części południowo-zachodniej). Rzeczoznawca inwestora wskazał, że kolizja ta zostanie usunięta przez obniżenie attyki, wspólnota z kolei przedstawiła opinię, że nawet obniżenie ścianki attykowej przy wysokości 10,17m nadal będzie powodowało przesłanianie. Wyliczenia przedłożone przez rzeczoznawcę inwestora B. F. wskazywały, z kolei, że obniżenie attyki spowoduje, że przesłanianie nie będzie miało miejsca. Z kolei ta okoliczność została zakwestionowana przez Wspólnotę poprzez złożenie własnego sprawdzenia, opartego na, jak to zrzucano, na rysunku niezgodnym z projektem budowlanym projektowanego budynku Powyższa okoliczność, iż opinia ta nie została sporządzona w oparciu o projekt budowlany znajdujący się w aktach sprawy, jak również ta, że Sprawdzenie zostało oparte na danych dotyczących usytuowania budynku niezgodnie ze stanem faktycznym (projektem budowlanym), a nawet rozbieżności i niezgodności ekspertyz sporządzonych na zlecenie wspólnoty z projektem budowlanym znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. W aktach sprawy nie ma projektu budowlanego zawierającego rozwiązanie z obniżoną attyką. Rozwiązania zawierające wyliczenia dotyczące wysokości przesłaniania uwzględniające obniżenie attyki powstały, albowiem w opracowaniu sporządzonym na zlecenie skarżącej wskazano, na tę okoliczność, że usunięcie powstałego zacieniania jednego z pomieszczeń nastąpi poprzez obniżenia attyki Jednakże powoływanie się przez skarżącą na tę okoliczność, że opinie Wspólnoty nie zostały oparte na projekcie budowlanym (rysunku niezgodnym z projektem budowlanym) nie ma dla istotnego znaczenia dla sprawy i nie stanowi nowej okoliczności, która mogłaby stać się podstawą wydania odmiennej decyzji w sprawie. Podkreślić bowiem należy, że analizy zacieniania sporządzone w oparciu o projekt budowlany dowiodły, że wymogi dotyczące zacieniania nie zostały spełnione co wynika zarówno z opinii inwestora, jak i Wspólnoty. Dalsze działania dotyczące rozwiązania tego problemu były oparte na zapewnieniu skarżącej dotyczącym obniżenia attyki. Takiego projektu nie ma w aktach, nie został on tez powołany jako dowód w sprawie przez skarżącą. Skarżąca żadnego zarzutu w tej kwestii nie zgłosiła. Zatem obecnie powoływanie się na niezgodność opinii Wspólnoty z projektem nie ma istotnego znaczenia dla rozpoznania sprawy. Powyższe dotyczy również nieprawidłowego, jak to oceniła skarżąca sporządzenia przez Wspólnotę analizy sprawdzenia zgodności projektu zacieniania sporządzonego przez Wspólnotę, z tej przyczyny, że oparto ja o nieprawidłowe dane dotyczące m.in. usytuowania obiektu. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem postępowania wznowieniowego było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o projekt złożony przez inwestora( bez rozwiązania polegającego na obniżeniu attyki). Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 5 października 2012r. skarżąca powołała się na te okoliczność, że jedna z analiz przedłożonych przez inwestora, wskazywała na to, iż wymóg przesłaniania dla jednego z pokoi w części południowo-zachodniej na parterze budynku S. O. będzie spełniony przez obniżenie attyki, mimo że z punku widzenia przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 36 a ust. 5) nie było konieczne uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę ze względu na nieistotne odstąpienie od projektu budowlanego, to okoliczność ta nie ma wpływu na zasadność skargi. Skarżąca wskazała nadto, że złożyła projekt zamienny czego efektem miało być usankcjonowanie zmiany attyki. Likwidacja fragmentu attyki nie naruszała żadnych warunków określonych w powołanym art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Nadto skarżąca przekazała do organu architektonicznego informację o zamiarze likwidacji attyki. Sąd zważył, że w aktach sprawy brak jest projektu zamiennego i z akt tych wynika, że został on wycofany przez skarżącą Rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym winny uwzględniać obowiązujące przepisy i być z nimi zgodne, Zatem skoro projekt zawierał rozwiązanie powodujące zacienianie jednego z lokali budynku sąsiedniego, to takie niezgodne z prawem rozwiązanie należało usunąć. Powyższe nie ma związku z pojęciem istotnych zmian w projekcie budowlanym, o których mowa w art. 36 a ust. 5. Prawa budowlanego. Jak to wskazano w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2008r. sygn.. akt III SA/Wr 381/07 (lex 509753: fakt nierzetelnej analizy akt sprawy ujawniony po wydaniu decyzji ostatecznej w trybie zwykłym nie oznacza, że okoliczność wadliwie ustalona a wynikająca z posiadanego materiału dowodowego może być traktowana jako nieznana pozwalająca na wznowienie postępowania administracyjnego. Błędna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. Dlatego odmienna a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa." Podstawą dla prowadzenia postępowania w postępowaniu wznowieniowym był, jak to wyżej wskazano, określony projekt budowlany, zatwierdzony decyzją z dnia 5 października 2006r. i w konsekwencji powyższego projekt ten określił również ramy postępowania wznowieniowego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że tym samym nawet wadliwe ustalenia organu co oceny proponowanych zmian w tym projekcie, nie oznaczają, że w sprawie ujawniły się nowe dotychczas nieznane dowody bądź nowe okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.