I OSK 816/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Anna Lech del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. A. Oddział w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 390/12 w sprawie ze skargi B. S. i P. S. na bezczynność P. S. A. Oddział w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi B. S. i P. S. na bezczynność P. S.A. Oddział w W., w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał P. S.A. Oddział w W. do rozpoznania wniosku B. S. i P. S. z dnia 25 stycznia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania oraz stwierdził, ze bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r., powołując się na art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, B. S.i P. S. zwrócili się do Dyrektora Generalnego Oddziału P. S.A. Oddział w W. o przekazanie informacji na temat majątku publicznego w postaci linii elektroenergetycznej średniego napięcia relacji T. – K., przebiegającej przez działkę nr [...], położoną w miejscowości R. W szczególności poprosili o podanie informacji oraz odpowiedzi na pytania: 1) na jakiej podstawie i kiedy został wybudowany odcinek przedmiotowej linii wraz ze słupem znajdującym się na należącej do wnioskodawców nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] położonej w miejscowości R.? 2) czy i kto wyraził zgodę na umieszczenie słupa oraz linii SN na należącej do nich nieruchomości? 3) czy w okresie minionych 5 lat przeprowadzane były przeglądy stanu elementów sieci znajdujących się na należącej do wnioskodawców nieruchomości, jeżeli tak, to w jakim stanie technicznym są słupy oraz przewody SN? 4) czy i kiedy Spółka planuje usunięcie lub przebudowę przedmiotowej linii, tak by działki przez nią zajmowane mogły być wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem tzn. pod zabudowę mieszkalną? 5) jaki jest pas gruntu, który z uwagi na istnienie przedmiotowej linii SN, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wyłączony jest z możliwości zabudowy na cele mieszkalne? W odpowiedzi P. S.A. Oddział w W., pismem z dnia [...] marca 2012 r, wezwała wnioskodawców do uzupełnienia danych oraz przesłania dokumentów potwierdzających prawo własności działki, na której znajdują się elementy sieci elektroenergetycznej należącej do skarżonej Spółki i których dotyczył wniosek. W dniu [...] czerwca 2012 r. skarżący złożyli w siedzibie Oddziału kopię aktu notarialnego, rep. A nr [...] oraz kopię aktualnego wypisu z rejestru gruntów i podali numer księgi wieczystej. Ponowili prośbę o udzielenie pisemnej odpowiedzi oraz kopie dokumentów potwierdzających odpowiedzi (w szczególności pozwolenie na budowę, zgodę właścicieli na posadowienie elementów sieci oraz protokoły z przeprowadzonych przeglądów sieci). Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Spółka poinformowała skarżących, że w chwili obecnej wystąpiła do archiwum o dostarczenie dokumentów z lat budowy urządzeń energetycznych posadowionych na nieruchomości. Oświadczyła, że po skompletowaniu całej dokumentacji zostanie sporządzona analiza sprawy i na jej podstawie przekaże skarżącym informację precyzującą stanowisko Spółki. B. i P. S. złożyli, w dniu [...] września 2012 r., bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz za pośrednictwem zaskarżonej Spółki, skargę na bezczynność P. S. A. Oddział W. z siedzibą w W.e, polegającą na nieudzieleniu żądanej pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. informacji publicznej. Wnieśli o zobowiązanie spółki do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji oraz nałożenie na Dyrektora Generalnego P. S. A. Oddział W. oraz Dyrektora Departamentu Eksploatacji i Rozwoju P. S. A. Oddział W. kary grzywny w postaci sankcji przewidzianej w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż z uwagi na powiązania kapitałowe ze Skarbem Państwa oraz w związku z rodzajem prowadzonej działalności obejmującym zarządzanie majątkiem publicznym, skarżona Spółka jest obowiązana do udzielania informacji publicznych. Skarżący przypomnieli treść wniosku oraz prowadzonej ze Spółką korespondencji. Zdaniem skarżących, żądając wykazania praw skarżących do nieruchomości, Spółka naruszyła art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący stwierdzili, że Spółka dąży do zatajenia posiadanych informacji, ze względu na fakt, iż stawiałyby one Spółkę w niekorzystnym położeniu oraz mogłyby stanowić podstawę do dochodzenia od niej roszczeń na drodze postępowania cywilnego lub konieczności przebudowy fragmentu sieci elektroenergetycznej. Wskazali, że Spółka nie przekazała odpowiedzi mimo złożenia wniosku w dniu [...] stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę P. S. A. Oddział w W. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Według Spółki, wszystkie informacje, jakich udzielenia żądają skarżący, nie dotyczą spraw publicznych, lecz są kwalifikowane w kontekście prywatnego charakteru spraw i osobistego interesu skarżących. Innymi słowy, żądane informacje nie są informacjami o sprawach publicznych, lecz stanowią przykład informacji o prywatnych sprawach skarżących. W konsekwencji, zarówno tryb, zasady i ewentualne sankcje wynikające z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie będą miały w sprawie zastosowania. Ponadto, pytania stawiane przez skarżących nie dotyczą informacji już istniejącej, lecz informacji, która miałaby zostać dopiero wytworzona. Skarżący w swych zapytaniach oczekują bowiem stworzenia informacji (np. czy i kiedy spółka planuje przebudowę linii). Spółka zarzuciła również, że organ nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, co za tym idzie nie ma podstaw do stwierdzenia właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Zastosowanie winna znaleźć regulacja art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że P. S.A. Oddział W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Sąd zauważył, że P. S.A. Oddział W. nie jest ani organem władzy publicznej, ani organem samorządów gospodarczych i zawodowych, czy też podmiotem reprezentującym Skarb Państwa. Jednak jest podmiotem wykonującym zadania publiczne określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorcom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 Prawa energetycznego, w którym jest mowa o polityce energetycznej państwa, a także rola, jaką przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji wywodził dalej, że przepis art. 2 ust. 1 i 2 powołanej ustawy przyznaje każdemu dostęp do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Skoro "każdemu" przysługuje prawo żądania informacji publicznej, to tym samym poza oceną organu (podmiotu zobowiązanego) pozostaje celowość uzyskania przez wnioskodawcę informacji publicznej. Organ może zatem odesłać do stosowania innego trybu dostępu do informacji, np. określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Kodeksie postępowania cywilnego, na co zezwala przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko wówczas, gdy wnioskodawca jest stroną takiego postępowania. Sam zamiar wykorzystania w przyszłości informacji publicznej na potrzeby dochodzenia roszczeń przed sądem, zdaniem Sądu, nie pozbawia wnioskowanej informacji statusu informacji publicznej, a przez to nie ogranicza dostępu do niej w trybie powołanej ustawy. Przechodząc do oceny żądania skarżących Sąd stwierdził, że żądanie w zakresie pkt 1-3 i 5 należy zakwalifikować jako dotyczące informacji publicznej, albowiem odnosi się ono do majątku podmiotu realizującego zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy), a także dokumentacji urzędowej, tj. treści aktów administracyjnych i rozstrzygnięć wydanych w sprawie lokalizacji i budowy linii SN ze słupem (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze) oraz dokumentacji przebiegów i efektów kontroli stanu technicznego przedmiotowej linii (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie). W odniesieniu do pkt 4 wniosku, Sąd uznał za zasadnie twierdzenie Spółki, iż informacja publiczna to sfera faktu, nie zaś zamierzeń. Jednak samo pytanie o usunięcie lub przebudowę linii SN nie jest oczywiście niezasadne na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli weźmie się pod uwagę, iż hipotetycznie skarżona Spółka może dysponować dokumentacją projektową zmieniającą przebieg przedmiotowej linii w terenie. Sąd wskazał nadto, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Skoro zaś skarżący nie otrzymali żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych informacji, to P. S.A. Oddział w W., pozostaje w bezczynności. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. należało wiec zobowiązać organ (Spółkę) do załatwienia wniosku skarżących w terminie 14 dni. Stosownie do zdania drugiego tego przepisu stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co wynika z przebiegu całego postępowania, a zwłaszcza blisko rocznej zwłoki organu w udzieleniu jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, ze nie jest natomiast władny stosować sankcji karnych przewidzianych w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargę kasacyjną złożyła P. S.A. Oddział W. reprezentowana przez radcę prawnego A. D. Wyżej oznaczony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacje, których udzielenia żądają skarżący mają charakter informacji publicznej, podczas gdy charakter przesłanych przez skarżących pytań, wskazuje wyłącznie na ich prywatny interes nadto nieuwzględnienia, iż informacje, których żądają skarżący musiałyby zostać dopiero wytworzone; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż spółka jest zobowiązana w przedmiotowym przypadku do udzielenia informacji publicznej, podczas gdy z uwagi na charakter pytań skarżących obowiązek taki nie zaistniał; 3) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż wniesiona skarga nadaje się do rozpoznania przez Sąd Administracyjny, podczas gdy z uwagi na prywatny charakter zagadnień (pytań) wskazanych w skardze, skarga ta nie podlega kognicji WSA i winna być odrzucona; 4) art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uwzględnienie skargi, podczas gdy w kontekście podniesionych okoliczności sprawy, skarga nie powinna zostać uwzględniona. Podnosząc powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli B. i P. S. Wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz utrzymanie w mocy wyroku z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności odniesienia wymagają zarzuty procesowe, przy czym od razu zauważyć trzeba, że tylko dwa z czterech zarzutów określonych jako proceduralne mają taki charakter. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga jest dopuszczalna, podczas gdy powinna być odrzucona z uwagi na prywatny charakter zagadnień wskazanych w skardze. Sąd pierwszej instancji rozpoznawał skargę na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Abstrahując na razie od oceny jaki charakter miały zagadnienia będące przedmiotem pytań wnioskodawców, można przypomnieć, że także w przypadku zajęcia przez adresata wniosku stanowiska, według którego żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wnioskodawcy przysługuje skarga na bezczynność (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 83/10, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W razie podzielenia przez sąd administracyjny stanowiska zaskarżonego podmiotu, skarga na bezczynność podlega oddaleniu, a nie odrzuceniu. Zarzut naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i uwzględnienie skargi, podczas gdy skarga nie powinna zostać uwzględniona, nie jest samodzielną podstawą kasacji i jest skuteczny tylko w razie potwierdzenia się innych procesowych lub materialnych zarzutów kasacji ( por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dwa zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej mają charakter procesowy o tyle, że są procesowym aspektem zarzutów materialnych. Ich istota polega bowiem na zakwestionowaniu dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni i zastosowaniu norm prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji dokonał trafnej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Interpretując zawarte w tym przepisie pojęcie podmiotu realizującego zadania publiczne uznał, że do tak rozumianych zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. Poz. 1059). Nie tylko obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienione w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, ale także dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwa energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są zadaniami publicznymi. Tak rozumiane dysponowanie zasobami energetycznymi państwa jest wykonywaniem zadania publicznego (por. wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zaskarżona Spółka jest takim przedsiębiorcą energetycznym. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji zastosował wobec niej przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i zaliczył ją do podmiotów wykonujących zadania publiczne, a co za tym idzie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na powołanie w omawianej podstawie kasacji przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, konieczne było rozważenie, czy wnosząca kasację należy do podmiotów, o których mowa w tym przepisie. Zauważyć jednak warto, że w opisie naruszenia podniesiono argument o braku obowiązku podmiotu do udzielenia informacji, z powodu prywatnego charakteru pytań. Zagadnienie publicznego lub prywatnego charakteru informacji nie jest zaś przedmiotem regulacji art. 4 ust. 1 pkt 5. To, że udostępnieniu podlega informacja o sprawach publicznych, wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaakcentować zatem trzeba, ze podmiot obowiązany w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1. Przyjęcie, że przedsiębiorstwo energetyczne działające formie spółki akcyjnej należy do podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie oznacza zatem, że obowiązek ten dotyczy także informacji niebędących publicznymi. Problematyka ta odnosi się jednak do zgłoszonej przez Spółkę podstawy kasacji związanej z wykładnią i stosowaniem art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na zakwalifikowaniu żądanych informacji jako informacji publicznej, podczas gdy charakter nadesłanych przez skarżących pytań wskazuje wyłącznie na ich prywatny interes. Przede wszystkim, o zaliczeniu informacji do informacji publicznej decyduje spełnienie przesłanek definicji z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Dokonując kwalifikacji poszczególnych żądań, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w zakresie pkt 1-3 i 5 odnoszą się one do majątku podmiotu realizującego zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy), dokumentacji urzędowej, tj. treści aktów administracyjnych i rozstrzygnięć wydanych w sprawie lokalizacji i budowy linii energetycznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze) oraz dokumentacji przebiegów i efektów kontroli stanu technicznego linii energetycznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie). Jest to więc niewątpliwie dziedzina publiczna, a nie prywatna. Jeśli chodzi o pytanie zawarte w punkcie 4, analizę rozpocząć trzeba od uwagi, że udostępnieniu podlega informacja o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, które to programy stanowią elementy polityki wewnętrznej i zagranicznej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej). Omawiane żądanie, sformułowane jako udzielenie informacji o planach usunięcia lub przebudowy konkretnej linii nie ma takiego charakteru. Nie odnosi się do polityki wewnętrznej lub zagranicznej Jeśli jednak pytanie to dotyczy istniejących już dokumentów z zakresu inicjowanego procesu inwestycyjnego, to nie można wykluczyć, że mieści się w pojęciu informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 bądź art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skoro w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji oraz nie podjął ewentualnych rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania i stan taki trwał do chwili orzekania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, należało wydać wyrok przewidziany w art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie rozróżnia dwóch przepisów zawartych w art. 149 § 1 P.p.s.a. W opisie naruszenia jest mowa tylko o naruszeniu polegającym na uwzględnieniu skargi, podczas gdy skarga nie powinna być uwzględniona. Kontestowanie w skardze kasacyjnej uwzględnienia skargi w konsekwencji oznacza, że wnoszący kasację kwestionuje także tę część orzeczenia, która bez uwzględnienia skargi nie byłaby możliwa. Skarga kasacyjna obejmuje więc również zarzut naruszenia art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie narusza art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. Jak trafnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, podstawą tego orzeczenia była wielomiesięczna zwłoka w rozpoznaniu wniosku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 3