VII SA/Wa 1581/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.), dalej k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż pismem z dnia 11 lipca 2011 r. I. i S. U. wnieśli o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wznowił z urzędu ww. postępowanie. Organ wskazał, że powołaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2000r. zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2000 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał ją w mocy. W rozstrzygnięciu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że analizowana decyzja Starosty Powiatu [...] rażąco naruszyła przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, gdyż udzielono pozwolenia na budowę obiektu o parametrach znacznie odbiegających od tych, które inwestor wskazał wnioskując o ustalenie warunków zabudowy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał ją w mocy stwierdzając, że zatwierdzone przedmiotową decyzją zmiany nie są zgodne z ustaleniami decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu wobec faktu, że z obrotu prawnego wyeliminowane zostały decyzje na podstawie, której organ I instancji wydal decyzję o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2008 r. spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 - decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Ponadto stwierdzone zostało przez właściwe organy, że projekty zatwierdzone decyzjami [...] lutego 2000 r. i z dnia [...] grudnia 2001 r. o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji były niezgodne z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, co skutkować musi przeprowadzeniem przez organy nadzoru budowlanego postępowania wyjaśniającego celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Skargę na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. D. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucono, iż organ odwoławczy pominął całkowicie zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów art.107 k.p.a. podniesione przez skarżącego w odwołaniu. Organ podał, iż istnieją podstawy do uchylenia decyzji art. "145 §1 pkt 8" , ale nie wskazał jakiego aktu prawnego miałby dotyczyć przytoczony przez organ artykuł. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a zrealizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Ponadto, brak wskazania konkretnego przepisu aktu prawnego w oparciu o który zostało podjęte rozstrzygnięcie czyni całą decyzję wadliwą, gdyż uniemożliwia stronie przeanalizowania toku rozumowania organu. Organ II instancji rozpatrując odwołanie nie tylko nie odniósł się do zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przepisów art. 107 k.p.a., ale sam je naruszył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Taka okoliczność miała miejsce w niniejszej sprawie, nie zarzuty skargi, a wadliwość kontrolowanych przez Sąd decyzji, dostrzeżona z urzędu, skutkowała wyeliminowanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji . Sąd orzekając jak w sentencji wyroku oparł się na poglądzie wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012r., w sprawie o sygn. akt I OPS 2/122012-11-13 Naczelny Sąd Administracyjny uchwalił, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Kierując się powyższym poglądem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzić należy, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pozwolenia na budowę w wyniku stwierdzenia jej nieważności nie mogło stanowić przesłanki wznowieniowej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w odniesieniu do postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Ta okoliczność jak wskazano w uchwale może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).