II GSK 687/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 752/12 w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 5 grudnia 2012 r., (sygn. akt I SA/GL 752/12), po rozpoznaniu skargi P. G. uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...],[...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z [...] marca 2012 r. [...],[...] uznające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wniesione przez zobowiązanego P. G. za nieuzasadnione. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Nieruchomości położone w B., obręb S., oznaczone jako działka nr [...] i działka nr [...], zostały objęte decyzjami Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-1 na odcinku od P. do M. w G. Zobowiązanym do ich dobrowolnego wydania był P. G.. Wobec niewydania nieruchomości Wojewoda [...] wszczął postępowanie egzekucyjne obowiązku o charakterze niepieniężnym, wystawiając tytuły wykonawcze nr [...] z [...] marca 2011 r. i nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda [...] (organ egzekucyjny) postanowieniami z [...] kwietnia 2011 r., wezwał zobowiązanego do wykonania określonych w tytułach wykonawczych Nr [...] i Nr [...] obowiązków wydania nieruchomości, w terminie do [...] maja 2011 r., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. W związku z niewykonaniem obowiązku w dniach [...]-[...] maja 2011 r. upoważniony przez Wojewodę [...] egzekutor wykonał czynności egzekucyjne, polegające na odebraniu nieruchomości należących do zobowiązanego P. G.. Koszty egzekucyjne, które zgodnie z art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej u.p.e.a.) obciążają zobowiązanego zostały określone przez Wojewodę [...] w wysokości 18.793,62 zł. Na wspomniane koszty złożyły się opłaty za wydanie postanowień o zastosowaniu środka egzekucyjnego – 3 x 6,80 zł = 20,40 zł oraz za odebranie nieruchomości – 136 zł a także następujące faktyczne wydatki związane z podejmowanymi czynnościami: koszty upomnień – 3 x 8,80 zł = 26,40 zł, koszt przejazdu egzekutora – 2.429,31 zł, koszt przewozu, przechowania i utylizacji ruchomości usuniętych z opróżnionych nieruchomości – 13.653 zł, koszt ochrony nieruchomości – 2.528,51 zł. Wobec powyższego Wojewoda [...] wystawił na zobowiązanego tytuły wykonawcze Nr [...] i Nr [...] z [...] listopada 2011 r. P. G. w dniu 28 lutego 2012 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonej wobec niego egzekucji obowiązku o charakterze pieniężnym. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] marca 2012 r. zajął stanowisko w sprawie wniesionych zarzutów i uznał je za nieuzasadnione. Następnie zobowiązany [...] marca 2012 r. złożył do Wojewody [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił zawyżenie wydatków związanych z podejmowanymi czynnościami dotyczącymi przejazdu egzekutora na miejsce egzekucji, kosztami ochrony nieruchomości oraz kosztami przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania i utylizacji ruchomości usuniętych z opróżnionych nieruchomości. Zobowiązany zarzucił ponadto, że postanowienie z 12 marca 2012 r. wydane z upoważnienia Wojewody [...] zostało podpisane przez I. R. – Kierownika Oddziału w Biurze Inwestycji, Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., która według P. G. czynnie uczestniczyła w prowadzonej wobec niego egzekucji. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] marca 2012 r. uznające zarzuty wniesione przez P. G. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu stwierdzono, że wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanego zostały określone na podstawie faktur wystawionych przez firmę ochroniarską oraz firmę transportową. Koszt przejazdu egzekutora na miejsce został określony przez wyznaczonego pracownika Oddziału Transportu w Biurze Inwestycji, Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Ponadto Wojewoda [...] wyjaśnił, że I. R. została, zgodnie z art. 51 u.p.e.a., powołana przez egzekutora na świadka jako pracownik Urzędu Wojewódzkiego i jako świadek nie uczestniczyła w żadnych czynnościach egzekucyjnych z powodu braku kompetencji do ich prowadzenia – takie umocowanie ma tylko egzekutor wyznaczony przez organ egzekucyjny. P. G. wniósł skargę na postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. Podniósł, między innymi, że wysokość zajęcia praw majątkowych określona w tytułach wykonawczych jest nieadekwatna do nakładów pracy włożonej w dokonaną egzekucję oraz niewspółmierna do straty jaką poniósł skarżący w wyniku działalności egzekutora. Według skarżącego koszty przejazdu egzekutora na trasie K.–B. określone na 2.429,31 zł są zbyt wysokie. P. G. podkreślił, że nie dał podstaw do prowadzenia egzekucji wraz z wynajmowaną specjalistyczną służbą ochrony, której koszt zamknął się kwotą 2.528,51 zł. Uznał, że zawyżono kwotę przewozu załadunku i rozładunku jego rzeczy ustalając ją w wysokości 13.653 zł., podczas gdy większą część zabranych rzeczy, dłużnik przewoził samodzielnie lub z pomocą osób trzecich – a nie wynajętej przez egzekutora firmy zajmującej się przewozem. Skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie Wojewody [...] wydała I. R., zajmująca się w sposób czynny egzekucją w stosunku do dłużnika, stając się wobec powyższego "sędzią własnej sprawy". Ponadto zaskarżone postanowienie z upoważnienia Wojewody [...] wydał T. K., który był egzekutorem. Tym samym odnosił się do zarzutów, które dotyczyły czynności egzekucyjnych podejmowanych przez siebie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. opisanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda [...] utrzymując w mocy własne postanowienie z [...] marca 2012 r. uznające zarzuty P. G. za nieuzasadnione nie uwzględnił – pomimo zgłoszenia takiego zastrzeżenia we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – że postanowienie z [...] marca 2012 r. zostało podpisane przez działającą z upoważnienia Wojewody [...] I. R., która była świadkiem czynności egzekucyjnych w konsekwencji których powstały nie uregulowane przez skarżącego koszty egzekucyjne, co do których wydano tytuły wykonawcze z [...] listopada 2011 r. W ocenie Sądu I. R. powinna być wyłączona od udziału w sprawie z uwagi na jednoznaczną regulację art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie w której był między innymi świadkiem. Zdaniem WSA sam fakt bycia świadkiem czynności egzekucyjnych w okolicznościach sprawy, która de facto dotyczy kosztów egzekucyjnych, a formalnie rozstrzygnięcia zasadności zarzutów na wystawione do tych kosztów tytuły egzekucyjne przesądza o tym, że I. R. podlegała wyłączeniu od udziału w sprawie. Sąd uznał, że wydanie postanowienia z [...] marca 2012 r. przez pracownika biorącego udział w sprawie w charakterze świadka obligowało Wojewodę [...] do uchylenia tego postanowienia. Już ta okoliczność uzasadniała uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] marca 2012 r. W ocenie WSA również podpisanie zaskarżonego postanowienia przez egzekutora wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym – T. K. – naruszało prawo. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że złożone przez skarżącego zarzuty odnoszą się do tytułów wykonawczych wystawionych do kosztów egzekucyjnych powstałych na skutek egzekucji o charakterze niepieniężnym prowadzonej osobiście przez Zastępcę Kierownika Oddziału w Biurze Inwestycji, Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. T. K.. Zgodnie zaś z art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że art. 24 k.p.a. ma charakter gwarancyjny i służy zapewnieniu bezstronnego i prowadzonego w sposób zgodny z prawem postępowania administracyjnego. O randze instytucji wyłączenia i jej znaczeniu w postępowaniu administracyjnym świadczy przyjęcie przez ustawodawcę, że naruszenie tego przepisu stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd zwrócił także uwagę, że "(...) kategoryczny i szczegółowy sposób uregulowania tej instytucji ma na celu zrównoważenie – poprzez zapewnienie bezstronności administracji publicznej – władczej ponad wszelką wątpliwość w postępowaniu egzekucyjnym pozycji organu i bezdyskusyjnie słabszej pozycji strony i to w przypadku, jak w przedmiotowej sprawie, braku wydania rozstrzygnięcia o kosztach egzekucyjnych z udziałem strony, przy jednoczesnym wskazaniu w spornych tytułach wykonawczych jako podstawy prawnej należności "orzeczeń" z dnia [...] lipca 2011 r. (...)". Wojewoda [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a), zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie: a) art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że Kierownik Oddziału podpisujący z upoważnienia Wojewody [...] postanowienie dotyczące egzekucji należności pieniężnych powinien zostać wyłączony ze sprawy z uwagi na fakt, bycia świadkiem podczas przeprowadzania egzekucji o charakterze niepieniężnym wobec skarżącego, b) art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zastępca Kierownika Oddziału podpisując z upoważnienia Wojewody [...] postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie podpisane przez Kierownika Oddziału powinien zostać wyłączony z uwagi na fakt, że z jedną ze stron tegoż postępowania jest Kierownik Oddziału, c) art. 26 § 1 i § 2 w związku z art. 64c § 5 i § 7 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że do wszczęcia egzekucji pieniężnej dotyczącej kosztów postępowania egzekucyjnego należy wydać orzeczenie z udziałem strony inne niż tytuł wykonawczy zgodny ze wzorem określonym w przepisach wykonawczych do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.. P. G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest podanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W przypadku naruszenia prawa materialnego niezbędne jest podanie formy naruszenia (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie) i przedstawienie argumentacji potwierdzających naruszenie w tej formie. W rozpoznawanej sprawie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zostały przyporządkowane do odpowiedniej podstawy kasacyjnej, co niewątpliwie stanowi wadę wniesionego środka odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji trzeba zauważyć, że dotyczą one kwestii wyłączenia pracownika oraz formy wszczęcia egzekucji pieniężnej dotyczącej kosztów postępowania egzekucyjnego. Wspomniane przepisy niewątpliwie należą do przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne. W związku z tym podkreślenia wymaga, że zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien nawiązywać do przepisów normujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, gdyż na podstawie tych przepisów prowadzone jest postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Powiązanie przepisów regulujących postępowanie administracyjne (egzekucyjne) z przepisami procedury sądowoadministracyjnej jest niezbędne do prawidłowego określenia naruszenia jakiego dopuścił się sąd pierwszej instancji w procesie kontroli zaskarżonego aktu, gdyż to działanie tego sądu a nie organu administracji publicznej może stać się przyczyną sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., niemniej jednak wypada zauważyć, że zamiarem jej autora było przede wszystkim podważenie oceny Sądu pierwszej instancji, który uznał, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, mimo braku naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Tak sformułowane zarzuty, co do zasady, podlegają rozpoznaniu w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze stanowisko przyjęte w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSA i WSA 2010, nr 1, poz. 1), że "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych", rozpoznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, mimo ich częściowo nieprawidłowego sformułowania. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę P. G. stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu postanowienie z [...] marca 2011 r. zostało wydane przez pracownika organu administracji publicznej – I. R., która była świadkiem czynności egzekucyjnych i w związku z tym podlegała wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której był między innymi świadkiem. Z treści art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że wskazany w nim powód wyłączenia pracownika istnieje wówczas, gdy w sprawie będącej przedmiotem postępowania pracownik złożył zeznania jako świadek. W literaturze podnosi się, że pracownik, który był świadkiem ma ukształtowany pogląd na sprawę lub niektóre jej okoliczności co może osłabiać obiektywizm jego działania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 150). W postępowaniu egzekucyjnym rola świadka najczęściej jest inna niż w postępowaniu administracyjnym. Świadek powołany na podstawie art. 51 u.p.e.a. nie dostarcza środka dowodowego, jakim jest jego zeznanie, lecz pełni funkcję obserwatora przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych (por. M. Masternak [w:] T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne postępowanie egzekucyjne, Toruń 2006, s. 94). Oznacza to, że świadek w postępowaniu egzekucyjnym ma inną pozycję prawną niż w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Nie można jednak wykluczyć, że również w postępowaniu egzekucyjnym, w ramach postępowania wyjaśniającego, organ egzekucyjny będzie korzystał z zeznań świadków. Ich powołanie nastąpi wówczas na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi związanymi z tym konsekwencjami. W rozpoznawanej sprawie I. R. – Kierownik Oddziału w Biurze Inwestycji, Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., która z upoważnienia Wojewody [...] podpisała postanowienie z [...] marca 2012 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych przez P. G., była świadkiem czynności egzekucyjnych, powołanym przez egzekutora na podstawie art. 51 u.p.e.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji do takiego świadka ma zastosowanie, na podstawie art. 18 u.p.e.a., art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska z następujących przyczyn: Sąd pierwszej instancji opuszczając możliwość odpowiedniego stosowania art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. do świadka w postępowaniu egzekucyjnym nie uwzględnił odmiennej pozycji prawnej świadka powołanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 51 u.p.e.a. Jak wspomniano, art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczy osoby, która złożyła zeznania jako świadek. I. R. niewątpliwie nie składała zeznań jako świadek, lecz była obserwatorem podejmowanych czynności egzekucyjnych. Podkreślenia także wymaga, że powołanie I. R. jako świadka nastąpiło w toku egzekucji należności niepieniężnych, w której organem egzekucyjnym był Wojewoda [...]. Z kolei postanowienie z [...] marca 2012 r., które I. R. podpisała z upoważnienia Wojewody [...] zostało wydane w postępowaniu dotyczącym egzekucji należności pieniężnych, w którym organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.. Dodać trzeba, że postanowienie z [...] marca 2012 r. zawierało stanowisko wierzyciela wobec zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Wojewoda [...] wydając wspomniane postanowienie nie działał więc jako organ egzekucyjny, lecz wierzyciel co w sposób istotny wpływa na ocenę możliwości zastosowania w tym przypadku instytucji wyłączenia pracownika organu. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że były prowadzone dwa postępowania egzekucyjne, na podstawie różnych tytułów wykonawczych, przez różne organy egzekucyjne. W związku z dotychczasowymi rozważaniami należy zauważyć, że nawet przy hipotetycznym założeniu, że pracownik, który był świadkiem powołanym na podstawie art. 51 u.p.e.a., podlega wyłączeniu, to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mógł mieć zastosowania. Dodatkowo należy podnieść, że egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym (egzekucja z nieruchomości) i egzekucja należności pieniężnych nie są objęte jednym "postępowaniem w sprawie", a wyłączenie pracownika z tego powodu, że był świadkiem może odnosić się do sytuacji gdy osoba będąca świadkiem, jednocześnie jako pracownik organu bierze udział w postępowaniu. Przystępując do oceny zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do zaistnienia tej przyczyny wznowienia postępowania zostało sformułowane niejasno. Zgodnie z powołanym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. ogranicza się do stwierdzenia, że podpisanie przez egzekutora wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym T. K. narusza prawo, gdyż złożone przez skarżącego zarzuty dotyczą tytułów wykonawczych, które zostały wystawione "do kosztów egzekucyjnych powstałych na skutek egzekucji o charakterze niepieniężnym prowadzonej osobiście przez Zastępcę Kierownika Oddziału w Biurze Inwestycji, Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. T. K.". Wojewoda [...] zarzucając naruszenie art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. podniósł, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że stroną postępowania jest I. R. podczas gdy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji pojęcie strony nie występuje, a I. R. działała w imieniu Wojewody [...] jako wierzyciel. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł stanowiska przypisywanego mu przez autora skargi kasacyjnej. Analiza motywów przedstawionych przez WSA prowadzi do wniosku, że w zakresie stwierdzonego naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. nie zostało wykazane by takie naruszenie miało miejsce przy wydawania zaskarżonego postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 26 § 1 i 2 w związku z art. 64c § 5 i 7 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że do wszczęcia egzekucji pieniężnej dotyczącej kosztów postępowania egzekucyjnego należy wydać orzeczenie z udziałem strony inne niż tytuł wykonawczy w istocie nie nawiązuje do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji podstawy uwzględnienia skargi to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd, rozważając znaczenie instytucji wyłączenia pracownika organu, wspomniał o "(...) braku wydania rozstrzygnięcia o kosztach egzekucyjnych z udziałem strony (...)". Z kontekstu wypowiedzi WSA nie wynika jednak, że brak wspomnianego rozstrzygnięcia stanowi naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa. Sąd nie rozwinął także cytowanej wypowiedzi poprzez wyjaśnienie jakie powinno być prawidłowe postępowanie Wojewody [...]. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że strona wnosząca skargę kasacyjną prawidłowo przedstawiła stan prawny mający zastosowanie do wszczęcia egzekucji administracyjnej i trafnie podniosła, że zgodnie z § 13 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku gdy egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Mimo trafności wywodów strony wnoszącej skargę kasacyjną, podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wymienionych w omawianym zarzucie przepisów, albowiem kwestia braku wydania rozstrzygnięć o kosztach egzekucyjnych z udziałem strony w zasadzie nie była przez Sąd rozważana. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji powinien powtórnie ocenić legalność zaskarżonego postanowienia, w tym odnieść się do zarzutów podniesionych przez P. G., co dotychczas z uwagi na przyczynę uwzględnienia skargi nie miało miejsca. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.