VII SA/Wa 1746/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przebudowy. skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.), dalej k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania PGE Dystrybucja S.A. Oddział W. reprezentowanego przez pełnomocnika S. T. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż w dniu [...] lutego 2012 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło zgłoszenie PGE Dystrybucja W. - Teren Sp. z o.o. reprezentowanego przez pełnomocnika S. T., dotyczące zamiaru przystąpienia do wykonania przebudowy sieci elektroenergetycznej w miejscowości K. gm. T. Starosta [...] po analizie złożonej dokumentacji stwierdził, że przedłożone do wniosku dokumenty są niekompletne i nie odpowiadają warunkom zawartym w art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane. W związku powyższym postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego zgłoszenia poprzez dołączenie: - opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej (ZUDP), - oświadczenia projektanta zgodnie z art. 20 ust 4 Prawa budowlanego, w terminie do dnia [...] marca 2012 r. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik zarzucił brak uzasadnienia faktycznego w postanowieniu Starosty [...] oraz wyjaśnił, iż nie widzi podstaw do uzupełnienia złożonego zgłoszenia. Starosta [...], wobec nie wykonania nałożonego obowiązku wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do wykonania przebudowy sieci elektroenergetycznej. Organ odwoławczy dokonując analizy przedmiotowych akt stwierdził, iż wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji było zasadne. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) inwestorzy są obowiązani: uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostwami. Szczegółowe zasady i tryb zakładania i prowadzenia geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu wynika z zapisów § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz.U Nr 38, poz. 455) który stanowi, iż uzgadnianie dokonywane jest na wniosek inwestora lub jego upoważnionego przedstawiciela. Z załączonych dokumentów do przedmiotowego zgłoszenia wynika, iż inwestor występował z wnioskiem o uzgodnienie projektowanych sieci, lecz dokumenty dołączone do zgłoszenia nie zawierają opinii ZUDP tylko kopię korespondencji. W odpowiedzi na zarzut, iż brak jest podstaw prawnych do wymogu złożenia oświadczenia projektanta, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ podał, iż oświadczenie takie wymagane jest przy składaniu wniosku wraz dokumentacją do pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody [...][...] czerwca 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. T., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono, iż Starosta Powiatu [...] wniósł sprzeciw uzasadniając brakiem opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, ignorując argumenty skarżącego, iż zlecenie uzgodnienia było złożone w dniu [...] sierpnia 2010 r. i w związku z brakiem stanowiska na podstawie §11 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa - projekt został przyjęty bez uwag. Ponadto zarówno Starosta jak i Wojewoda w uzasadnieniu decyzji ograniczyli się jedynie do zacytowania przepisów prawa zupełnie pomijając uzasadnienia faktyczne o których mowa w art. 126 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Rzeczą Sądu, przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy jest ustalenie, czy skarga pochodzi od podmiotu, który ma przymiot strony w danym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a -uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 ww. ustawy jest podmiot, który ma interes prawny do wniesienia skargi w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Skarga może, zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej, jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno- prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca, w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu, możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności. Jak podkreśla w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny pojęcie "interes prawny" użyty w art. 50 § 1 ww. ustawy, obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt OSK 1387/07). Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd badał, czy skarga złożona w niniejszej sprawie pochodzi od strony postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy S. T. posiadał pełnomocnictwo udzielone przez inwestora - PGE Dystrybucja S.A. Oddział W. Rejon Energetyczny [...] do występowania w imieniu spółki przed organami administracji samorządowej, osobami fizycznymi i dokonywania wszelkich czynności prawnych i faktycznych związanych z realizacją umowy. Bezspornym jest zatem, iż skarżący jako pełnomocnik realizował zlecone mu czynności przez inwestora. W tym miejscu zauważyć należy, iż skarżący podczas rozprawy w dniu 5 grudnia 2012r. oświadczył, iż jest projektantem i w postępowaniu występował jako pełnomocnik inwestora. Ponadto podał, iż przed Sądem chce występować we własnym imieniu, ponieważ wiąże go umowa ze spółką, której nie mógł wykonać, natomiast w chwili złożenia skargi nie dysponował już pełnomocnictwem udzielonym przez inwestora. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, iż skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie dotyczącej wniesienia sprzeciwu, a zatem nie może skutecznie, we własnym imieniu, zarzucać organom, iż wydały wadliwe decyzje w sprawie, w której wydane orzeczenia mogą dotykać jedynie interesu prawnego inwestora, a nie jego pełnomocnika. Co prawda na projektancie ciążą obowiązki wynikające z uczestnictwa w procesie inwestycyjnym, podobnie jak na innych podmiotach wymienionych w treści art. 17 Prawa budowlanego, nie oznacza to jednak, że podmioty te uzyskują uprawnienia procesowe w jurysdykcyjnych postępowaniach administracyjnych związanych z przygotowywaniem, projektowaniem, czy wykonywaniem inwestycji. Odróżnić należy ogólne pojęcie procesu inwestycyjnego regulowanego przez przepisy Prawa budowlanego, w którym wymienieni w art. 17 Prawa budowlanego uczestnicy mają określone prawa i obowiązki od pojęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, w którym występują strony tych postępowań legitymujące się własnym interesem prawnym. Legitymacja do występowania we własnym imieniu w postępowaniach administracyjnych mających za przedmiot proces inwestycyjny, przysługuje inwestorowi i innym stronom tych postępowań wykazujących własny interes prawny, nie zaś projektantowi będącemu profesjonalnym uczestnikiem tego procesu, lecz działającym w imieniu i na rzecz inwestora. Sąd wyjaśnia ponadto: ustalenie, co do braku legitymacji skarżącego jest rezultatem badania jego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę, a nie postanowienie o odrzuceniu skargi. Odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007r., II FSK 1337/06 LEX nr 384145). W świetle powyższych ustaleń, Sąd w niniejszej sprawie nie poddał zaskarżonej decyzji kontroli merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a.