VII SA/Wa 209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] w przedmiocie lokalizacji przyłącza sieci teletechnicznej skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], znak: [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił [...] Przedsiębiorstwu [...] w [...], działającemu z upoważnienia inwestora tj.: [...]. z siedzibą w [...], na lokalizację projektowanego przyłącza sieci teletechnicznej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] - działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] - odcinek [...] - sześć skrzyżowań sieci z korpusem drogi krajowej (w tym cztery skrzyżowania wykonywane w istniejących zlokalizowanych na działkach [...], [...] i [...] oraz dwa nowe skrzyżowania projektowane na działce nr [...] - zgodnie z załączonym i opieczętowanym planem sytuacyjnym z naniesioną trasą projektowanego przyłącza teletechnicznego, stanowiącym projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Podstawę wydanej decyzji stanowił przepis art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tj.: Dz. U. nr 19'poz. 115 z 2007 r. ) W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał na warunki techniczno-lokalizacyjne jakie należy zachować przy lokalizacji przyłącza. Wskazując, że cześć przyłącza może być lokalizowana wyłącznie poza pasem drogowym przedmiotowej drogi krajowej. Pismem z dnia 16 lipca 2010 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...], skarżący w sprawie, wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. We wniosku wskazano na wewnętrzną sprzeczność decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Wskazano, iż zaskarżona decyzja zezwala na lokalizację projektowanego przyłącza teletechnicznego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] zgodnie z załączonym planem sytuacyjnym z naniesioną trasą projektowanego przyłącza teletechnicznego stanowiącym projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W warunkach techniczno - lokalizacyjnych zostały jednak określone warunki uniemożliwiające wykonanie przyłącza zgodnie z zaakceptowanym projektem. Tym samym decyzja stała się niemożliwa do wykonania. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w [...], uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w całości i nie zezwolił na lokalizację projektowanego przyłącza sieci teletechnicznej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], na odcinku [...] oraz w rejonie budowanej południowej obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], w związku z realizacją zadania inwestycyjnego pn. "Budowa przyłącza teletechnicznego do stacji bazowej [...]. przy ul. [...]", według załączonego projektu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ rozpatrujący sprawę po raz drugi posiada uprawnienia reformatoryjno - merytoryczne, jeśli stwierdzi, że jego rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie nie naruszono dyspozycji art. 139 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. rażąco narusza prawo (art. 61 oraz 107 k.p.a.). Zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ w jej pierwszej części organ zezwala na lokalizację omawianej sieci teletechnicznej w pasie drogowym, tj. zgodnie z załącznikiem mapowym, a w dalszej części ustala o wyprowadzeniu przyłączy poza granicę pasa drogowego. Ponadto z mapy sytuacyjnej - stanowiącej integralną część decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, iż odcinek przyłącza teletechnicznego w rejonie działki nr [...] i nr [...], na odcinku ok. 50,0 m, ma być umieszczony w pasie drogowym (chodniku) drogi krajowej nr [...]. Tym samym organ naruszył art. 107 k.p.a. stanowiący o elementach decyzji oraz art. 61 k.p.a. normujący zasadę skargowości. Ponadto z dniem 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), która wprowadziła zmiany w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Z przepisów przejściowych zawartych w ww. ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika konieczność odwoływania się do regulacji wcześniejszych, zatem w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy o drogach publicznych, które weszły życie 17 lipca 2010 r. I tak przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych zawiera generalną zasadę, zgodnie z którą zabrania się dokonywana w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności przepis ten zabrania lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt1). Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1a ww. ustawy cyt. "Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczenia, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają". Zarządca drogi, zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi". Organ administracji wskazał również, że umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury technicznej nie związanej z drogą nie może m.in. przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. W analizowanej kwestii, inwestycja zlokalizowana byłaby w części drogi krajowej nr [...] stanowiącej chodnik. W związku z tym, iż na przedmiotowym odcinku drogi krajowej chodnik znajduje się tylko po jednej stronie jezdni, prace związane z budową wskazanego przyłącza teletechnicznego spowodowałyby czasowe zmniejszenie wartości użytkowej drogi, a także miałyby negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu pieszych. Ponadto w przypadku jego awarii, konserwacji czy wymiany, zachodzi konieczność ingerencji w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót (np. wykopu), a to z kolei może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym - na jezdni lub chodniku pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. Właśnie w celu wyeliminowania takich sytuacji zarządca drogi nakazuje lokalizację wszelkich urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego poza pasem drogowym. Zdaniem organu stan zagospodarowania terenu w rejonie omawianego odcinka przyłącza (w tym działek przyległych nr [...] i nr [...]) pozwala na jego lokalizację poza pasem drogowym drogi krajowej nr [...]. Ww. działki, a w szczególności działka nr [...], nie posiadają zabudowy, tj. budynków przylegających bezpośrednio do granicy pasa drogowego drogi krajowej nr [...], co stanowi przesłankę pozwalającą na lokalizację omawianego odcinka przyłącza teletechnicznego poza pasem drogowym. Ponadto na obu wymienionych działkach zlokalizowane są już sieci uzbrojenia terenu, a istniejący budynek na działce nr [...] jest usytuowany w znacznej odległości od granicy pasa drogowego (w linii prostej ok. 38,0 m ), co pozwala na umieszczenie przyłącza bez konieczności ingerencji w pas drogowy ww. drogi krajowej. Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że w przypadku braku zgody właścicieli przedmioowych działek na lokzalizację przyłącza teletechnicznego na ich działkach, inwestor ma możliwość wystąpenia do właściwego Starosty o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzilenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Skargę do Wojewódzkiego Sądu admionistracyjnego na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r. wniosło [...] Przedsiebiorstwo [...] w [...], działające upoważnienia inwestora tj.: [...] z siedzibą w [...], dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 39 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie domniemania dopuszczalności lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych w rejonie pasa drogowego; 2. art. 77 § 1 w zw- 7 art- 80 k p a. w z art. 7 k.p.a., polegającego na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie przyjętego przez organ twierdzenia, iż umiejscowienie przedmiotowego przyłącza telekomunikacyjnego zgodnie z projektem może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które to uchybienie organu implikuje zarzutem wydania decyzji w wparciu o dowolne ustalenia faktyczne w sprawie; 3. art. 139 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż rozstrzygnięcie organu quasi- pierwszoinstancyjnego rażąco narusza prawo, a w konsekwencji wydanie decyzji z pominięciem zakazu refornnitionts in peius; 4. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, wynikające z uznania, iż usytuowanie spornej infrastruktury telekomunikacyjnej wskazuje na możliwość powstania zagrożenia w ruchu drogowym, mimo iż jej planowany przebieg oraz sposób posadowienia był wynikiem dostosowania się do wymagań narzuconych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...]; 5. art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu strony wynikające z niepointormowania jej o gotowości wydania decyzji i wezwania do ustosunkowania się do zebranego materiału; 6. art. 11 k.p.a. w z w. z art. 8 k.p.a. poprzez brak należytego ustosunkowania się do twierdzeń strony mających istotne znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy jej załatwieniu; 7. błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy poprzez swobodne przyjęcie, iż usytuowanie infrastruktury telekomunikacyjnej zgodnie z planem sytuacyjnym określającym jej planowany przebieg, stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], którą organ administracji uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] znak:[...] i nie zezwolił na lokalizację projektowanego przyłącza sieci teletechnicznej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], na odcinku [...] oraz w rejonie budowanej południowej obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], w związku z realizacją zadania inwestycyjnego pn. "Budowa przyłącza teletechnicznego do stacji bazowej [...] przy ul. [...]", według załączonego projektu. Podstawę wydanej decyzji stanowił przepis art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych. Zgodnie z treścią tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Z przytoczonej regulacji art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wynika zasada, po myśli której zabrania się lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszanie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym, z jednocześnie rygorystycznie sformułowanym od niej wyjątkiem, mianowicie dopuszczającym lokalizację powyższych obiektów "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Przez te przypadki należy rozumieć sytuacje, w których umieszczenie takich obiektów nie będzie kolidowało z funkcjonalnością drogi lub potrzebami ruchu drogowego albo z innymi przepisami, jak na przykład z prawem miejscowym, a ponadto będzie uzasadnione. Oznacza to, iż art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zaostrzył uznaniowe przypadki wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego do szczególnie uzasadnionych przypadków z punktu widzenia ochrony dóbr wskazanych w art. 39 ust. 1 (wyrok NSA z 2 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1026/04, publ. Lex nr 171170). Decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych jest oparta na uznaniu administracyjnym, co w konsekwencji oznacza, iż złożenie wniosku o wydanie stosownego zezwolenia nie wywołuje automatycznie skutku w postaci decyzji zezwalającej na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, lecz że w stosunku do złożonego wniosku może być wydana również decyzja odmawiająca zezwolenia. Innymi słowy, właściwy organ administracji nie ma obowiązku uwzględnienia wniosku i wystawienia pozytywnej decyzji. Uznaniowy charakter decyzji nie oznacza jednak dowolności. Organ administracji publicznej, aby uniknąć zarzutu, że wydana decyzja jest dowolną winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne a następnie wykazać jakie powody przemawiały za takim, a nie innym rozstrzygnięciem. W przedmiotowej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w [...] dokonał stosownej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji nie można również, jak chce strona skarżąca, zarzucić naruszenia art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych, art. 139 k.p.a. określającego zakaz reformationis in peius, ani też zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad należycie wykazał z jakich powodów odmówił inwestorowi udzielenia zgody na lokalizację w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] przyłącza teletechnicznego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołał się na przepis art. 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), zgodnie z którym umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury technicznej nie związanej z drogą nie może m.in. przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Tymczasem przedmiotowa inwestycja zlokalizowana byłaby w części drogi krajowej nr [...] stanowiącej chodnik. W związku z tym, iż na przedmiotowym odcinku drogi krajowej chodnik znajduje się tylko po jednej stronie jezdni jezdni, prace związane z budową wskazanego przyłącza teletechnicznego spowodowałyby czasowe zmniejszenie wartości użytkowej drogi, miałyby rownież negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu pieszych. W przypadku jego awarii, konserwacji czy wymiany, zachodzi konieczność ingerencji w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót (np. wykopu), a to z kolei może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym - na jezdni lub chodniku pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. Właśnie w celu wyeliminowania takich sytuacji zarządca drogi nakazuje lokalizację wszelkich urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego poza pasem drogowym. Projektowane przyłącze teletechniczne nie jest związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zarządca drogi, biorąc pod uwagę ochronę pasa drogowego kierował się zapewnieniem użytkownikom drogi możliwości bezpiecznego poruszania się po drodze, bez ewentualnych utrudnień w ruchu (spowodowanych np. robotami związanymi z naprawą przyłącza), zwłaszcza że zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest sprawą priorytetową zarządcy drogi. Organ administracji wskazał jednocześnie, że istnieje możliwość lokalizacji przedmiotowego przyłącza na nieruchomosciach znajdujacych się poza pasem drogowym. Sąd podziela stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ze wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył również, zawartego w art 139 k.p.a., zakazu reformationis in peius. Określona w Kodeksie postępowania administracyjnego zasada zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej nie ma charakteru bezwzględnego. W przepisie art. 139 k.p.a. in fine ustawodawca zawarł wyjątek od zasady niepogarszania sytuacji strony wnoszącej odwołanie. Odstąpienie od zasady zakazu reformationis in peius jest możliwe w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylając swoją decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] wskazał, że sentencja decyzji jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ w jej pierwszej części organ zezwala na lokalizację omawianej sieci teletechnicznej w pasie drogowym, tj. zgodnie z załącznikiem graficznym, a w dalszej części ustala o wyprowadzeniu przyłączy poza granicę pasa drogowego. Z mapy sytuacyjnej stanowiącej integralną część decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, iż odcinek przyłącza teletechnicznego w rejonie działki nr [...] i nr [...], na odcinku ok. 50,0 m, ma być umieszczony w pasie drogowym (chodniku) drogi krajowej nr [...]. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazał na rażące naruszenie prawa art. 107 k.p.a. stanowiącym o elementach decyzji oraz art. 61 k.p.a. normującym zasadę skargowości. Wnioskodawca wystąpił o "uzgodnienie projektowanej trasy przyłącza teletechnicznego w rejonie drogi krajowej nr [...]. (...). Trasa projektowanego przyłącza teletechnicznego wraz z działkami, przez które przebiega, została pokazana na załączonej mapie zasadniczej." Tymczasem organ rozpatrujący sprawę po raz pierwszy wydał decyzję, w której w sentencji udzielił zgody na lokalizację przyłącza w pasie drogowym, w części jednakże zezwolił na lokalizację inwestycji poza granicami pasa drogowego, a więc wykraczając poza zakres wniosku inwestora, czym jako słusznie wskazał organ, naruszył przepis art. 61 k.p.a. Organ administracji orzekając o lokalizacji inwestycji nie działał z urzędu, lecz na wniosek inwestora i w tym zakresie orzekając o lokalizacji przyłącza poza granicami pasa drogowego, przekroczył swoje uprawnienia, czym rażąco naruszył art. 61 k.p.a. Z uwagi na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia i sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. naruszeniu uległa również norma art. 107 k.p.a. Zasadnie więc Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., a orzekając o odmowie zezwolenia na lokalizację przyłącza w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] nie przekroczył granic uznania administracyjnego, co wskazano wcześniej w uzasadnieniu. Mając na względzie powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.)