II SAB/Wa 292/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Dyrektora Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji o wypłacie odsetek za zwłokę z tytułu rozliczenia zagranicznej podróży służbowej (na L.) oddala skargę. W. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, polegającą na braku wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania odsetek ustawowych za nieterminowy zwrot stronie kosztów podróży służbowej. Jako podstawę prawną, z której skarżący wywodził obowiązek wydania decyzji przez wskazany organ, podał art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał bowiem, że sporne roszczenie należy do kategorii roszczeń cywilno-prawnych. Stąd więc wywiódł, że organ nie był właściwy do rozstrzygania w przedmiocie spornego wniosku o wypłatę odsetek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ określony w skardze był zobowiązany do dokonania spornych czynności. Tylko bowiem w sytuacji gdyby taki obowiązek ciążył na tym organie byłoby dopuszczalne podnoszenie zarzutu bezczynności. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ nie dopuścił się bezczynności. Organ określony w skardze nie był bowiem uprawniony do wydawania decyzji w spornym przedmiocie. Zgodnie z treścią art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593), w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Treść powołanej regulacji prawnej wskazuje więc na to, że podmiotem zobowiązanym do wydania decyzji w sprawie odsetek jest organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Jest więc to organ, który decyduje o przyznawaniu przedmiotowych świadczeń. Musi więc posiadać umocowanie prawne do działania w tym zakresie i wydawania stanowczych rozstrzygnięć. Tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś przepisów prawa, które upoważniałyby Dyrektora Departamentu Administracyjnego MON do wydawania stanowczych rozstrzygnięć w przedmiocie przyznawania żołnierzowi uposażenia i innych należności. Do kompetencji powyższego organu należy zaś wyłącznie realizacja faktyczna uprawnień żołnierza do należności pieniężnych. Dyrektor Departamentu Administracyjnego MON dokonuje bowiem jedynie rozliczenia dochodzonych odsetek. W świetle powyższego, w sytuacji gdy organ określony w skardze, nie był uprawniony do wydawania decyzji, o jakich mowa w art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej, brak jest przesłanek umożliwiających skuteczne zarzucanie temu organowi pozostawania w bezczynności, polegającej na niewydaniu spornej decyzji. W tym stanie sprawy, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).