VII SA/Wa 1576/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "kpa" oraz na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.- Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane" po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. siedzibą w [...] od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę osiedla 12 domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz dróg wewnętrznych na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w [...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w związku z wnioskiem z dnia 31 marca 2010 r. [...] Sp. z o.o. siedzibą w [...] o udzielenie pozwolenia na budowę ww. wskazanej inwestycji Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nałożył na spółkę obowiązek uzupełnienia dokumentów dołączonych do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, poprzez wykonanie określonych czynności. Po udzieleniu w dniu 1 czerwca 2010 r. odpowiedzi na ww. postanowienie Starosta [...] decyzją z dnia [...] czewca 2010 r., Nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Następnie rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], a sprawa przekazana organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę osiedla 12 domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz dróg wewnętrznych na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w [...], gm. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do udzielonej przez inwestora odpowiedzi organ wskazał, że przewidziane w projekcie studnie chłonne są urządzeniami wodnymi służącymi kształtowaniu zasobów wodnych, na którego wykonanie wymagane jest każdorazowo uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast wykonanie urządzenia wodnego (studni chłonnych) oraz wprowadzanie oczyszczonych ścieków do ziemi, są to dwa odrębne zagadnienia i wprowadzanie ścieków do ziemi, w zależności od tego czy jest to zwykłe czy też szczególne korzystanie z wód, może wymagać odrębnego pozwolenia wodnoprawnego. Zatem w niniejszym przypadku (mimo wydanego postanowienia) inwestor nie przedłożył pozwolenia wodnoprawnego(wymaganego przepisami szczegółowymi) na wykonanie studni chłonnych, zgodnie ze złożonym projektem budowlanym czym naruszył obowiązek wynikający z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc złożona do zatwierdzenia dokumentacja jest niekompletna. Ponadto inwestor nie przedłożył nowego, prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W złożonym oświadczeniu nie podano właścicieli nieruchomości objętych inwestycją mimo dyspozycji na obowiązującym druku oświadczenia, nakazującej wskazanie właścicieli nieruchomości, zgodnie z wzorem zatwierdzonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. Organ samodzielnie ustaliwszy na podstawie danych z ewidencji gruntów, iż właścicielami działek w obszarze inwestycji jest kilka osób uznał, że działki te nie stanowią jednej działki budowlanej, a właściciele są stronami postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ wskazał, że na dzień rozpatrzenia sprawy nie wpłynęły do niego jakiekolwiek dokumenty, z których wynikałoby, że nastąpiły zmiany własnościowe lub dokonane zostały zmiany zapisów w księgach wieczystych. Jednocześnie organ uznał prawo inwestora do zabudowy obszaru inwestycji, na podstawie upoważnienia udzielonego przez właścicieli nieruchomości. W związku z faktem, iż wskazane w projekcie pary działek ewidencyjnych nie stanowią działek budowlanych w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (ponieważ ww. pary działek nie stanowią nieruchomości gruntowej, o której mowa w art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani też nieruchomości gruntowej określonej w art. 45 ustawy Kodeks cywilny), organ w postanowieniu nakazał usytuować budynki zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz sporządzić bilanse powierzchni oraz współczynnika intensywności zabudowy dla istniejących samodzielnych działek budowlanych lecz inwestor tego nakazu nie wykonał twierdząc, że w związku z faktem, iż wskazane pary działek stanowią działkę budowlaną - całość inwestycyjną punkt ten jego nie dotyczy. Następnie organ zaznaczył, że z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że 9 budynków usytuowanych jest na granicy dwóch różnych działek budowlanych. W pozostałych przypadkach nie zostały zachowane odległości, o których mowa w § 12 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie jest zatem zgodny z przepisami techniczno budowlanymi. W związku z tym, że inwestor nie przedłożył bilansów terenu i wyliczeń intensywności dla działek budowlanych obecnie istniejących, ustalonych na podstawie dokumentów potwierdzających prawo własności do poszczególnych nieruchomości oraz numerów ksiąg wieczystych, a wszelkie wyliczenia dotyczyły projektowanych działek, które powstaną dopiero w przypadku gdy wskazane pary działek ewidencyjnych staną się własnością tego samego podmiotu oraz zostaną wpisane do jednej księgi wieczystej, organ stwierdził, że nie miał możliwości sprawdzenia, czy inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pełnym zakresie. Reasumując organ stwierdził, że dokumentacja jest niekompletna (brak pozwolenia wodnoprawnego zezwalającego na budowę studni chłonnych wykazanych w projekcie - dokumentu wymaganego na podstawie przepisów szczegółowych), projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, oraz brak jest możliwości sprawdzenia, czy inwestycja jest na dzień wydawania decyzji zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na skutek wniesionego przez [...] Sp. z o.o. siedzibą w [...] odwołania, Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając odwołanie, organ wskazał, że w jego ocenie przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa budowlanego. Z uwagi na brak pozwolenia wodnoprawnego, niemożliwy jest wskazany sposób odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji, zatem projekt jest niezgodny z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Dodatkowo projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów zawartych w § 8 ww. rozporządzenia jako iż sporządzony winien być na oryginale bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, natomiast został sporządzony na nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę kserokopii mapy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucając naruszenie: - art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229), poprzez błędne uznanie, iż dla uzyskania zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wymagane jest w przedmiotowej sprawie przedłożenie pozwolenia wodno prawnego, podczas gdy z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji uzyskanie takiego pozwolenia wodnoprawnego nie jest obligatoryjne; - art. 122 ust. 1 pkt 8 i art. 124 pkt 6 Prawa wodnego, poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy spełnione zostały przesłanki do ich zastosowania; - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez błędne uznanie, iż kompletność projektu budowlanego wymaga potwierdzenia za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę kserokopii mapy, podczas gdy taki obowiązek nie wynika z przepisów, tym samym wystarczającym było złożenie przez skarżącą projektu zagospodarowania terenu na kopii zasadniczej jednostkowej co uczyniła; - art. 34 Prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, iż złożony przez skarżącą spółkę projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji był niekompletny; - art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i w rezultacie udzielenia pozwolenia budowlanego dla przedmiotowej inwestycji pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań wynikających z przepisów prawa; - art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W skardze wskazano, że inwestycja nie jest inwestycją mogąca znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację oraz charakter inwestycji nie wymaga korzystania z wód w sposób szczególny, określony w przepisach art. 37 Prawa wodnego. Skarżąca podkreśliła, iż odprowadzane do kanalizacji ścieki nie będą zawierały substancji niebezpiecznych dla środowiska, a jedynie w takim przypadku w odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji mógłby zostać nałożony obowiązek uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący podniosła, że dla inwestycji zaprojektowano przyłącze wodociągowe z istniejącej sieci wodociągu miejskiego. Korzystanie zatem z wodociągu miejskiego oraz fakt odprowadzania ścieków i wód opadowych do kanalizacji miejskiej nie stanowi, zgodnie z art. 37 Prawa wodnego szczególnego korzystania z wód, a co za tym idzie nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo spółka podniosła, że odprowadzanie wód z terenów inwestycji będzie odbywać się w jej granicach. Odprowadzanie wód deszczowych oraz ewentualnie czasowe odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych nie będzie zatem miało wpływu na okoliczne ujęcia wody, obiekty budowlane, czy grunty rolne. Poza tym dokonywanie odwodnień wykopów na własnej działce w celu położenia przyłączy do domu jednorodzinnego, bez wątpienia służyć będzie zaspokajaniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego, a tym samym mieścić się będzie w granicach zwykłego korzystania z wód, o którym mowa w art. 36 ust. 1 Prawa wodnego. Powyższe oznacza, że skarżąca jest zwolniona z obowiązku ubiegania się o pozwolenie wodnoprawne. Zdaniem skarżącej spółki wywiązała się ona ze wszystkich ciążących na niej obowiązków dla uzyskania zatwierdzenia projektu budowlanego i konsekwentnie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji. Skarżący złożył prawidłowy wniosek (po uzupełnieniach), zgodny z art. 34 i 35 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Przeprowadzona kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w takim stopniu aby skutkiem kontroli mogło być uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę osiedla 12 domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz dróg wewnętrznych na działkach wymienionych w decyzji położonych w obr. [...], gm. [...]. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego z 1994 r., właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bada zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego (w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń), wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji, gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody [...] odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę uzasadniona była przede wszystkim koniecznością uzyskania pozwolenia wodnoprawnego a także sporządzeniem projektu zagospodarowania terenu na kserokopii mapy przez co nie spełnia wymogu określonego w § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Odnosząc się do tych zagadnień w pierwszej kolejności należy wskazać, że uwagi dotyczące projektu zagospodarowania działki są co do zasady słuszne ale nie mogło to stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego, bowiem mankamenty wskazane przez organ odwoławczy mogły być usunięte nawet na etapie postępowania przed organem II instancji. Natomiast za słuszne Sąd uznał stanowisko organu co do konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W rezultacie brak takiego pozwolenia stanowił o nie spełnieniu przez inwestora wymogu określonego art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 122. 1.pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Z kolei art. 9 pkt 19 w/w ustawy stanowi, że urządzeniem wodnym jest urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych. Studnia chłonna stanowiąca element systemu odprowadzania wód opadowych i roztopowych stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. d Prawa wodnego jako obiekt służący do ujmowania wód powierzchniowych, zaliczana jest niewątpliwie do urządzeń wodnych Oczywiście powołane przez organ I instancji stanowiska Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, Departamentu Planowania Zasobów Wodnych oraz Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, co do zaliczenia studni chłonnych do urządzeń wprowadzających bądź rozprowadzających oczyszczonych ścieków do wody a więc urządzeń wodnych nie stanowi źródła prawa ale jest niewątpliwie pomocne przy rozstrzyganiu powyższej kwestii. Sąd nie podziela poglądu skarżącej Spółki co do tego, że w niniejszej sprawie zastosowanie winna mieć norma określona w art. 122 ust. 1 pkt 8 i art. 122 pkt 6 Prawa wodnego. Odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, o czym mowa w przywołanych wyżej przepisach dotyczy rozwiązywania problemów z wodami gruntowymi a nie opadowymi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.