II FSK 1843/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1367/12 w sprawie ze skargi A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 6917 (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 11 grudnia 2012 r., I SA/Kr 1367/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 29 maja 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: decyzją z 29 maja 2012 r. SKO w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy B z 5 grudnia 2011 r. określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że kolegium uznało, że część gruntów o łącznej powierzchni 1401 m2, które zostały sklasyfikowane zgodnie z ewidencją gruntów jako Lz (grunty zalesione, zakrzewione) i dr (drogi), podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a ze względu na fakt, że znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają podatkowaniu według stawki właściwej dla prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast pozostałe grunty (o powierzchni 74 001 m2) , które zgodnie z ewidencją gruntów i budynków sklasyfikowane są jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Zgodzono się przy tym z poglądem organu pierwszej instancji, że sporne nieruchomości nie są objęte zwolnieniem od podatku określonym w § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (dalej jako: "uchwała z 2004 r.") w brzmieniu zmienionym uchwałą Nr XXVIII/223/2005 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (dalej jako: "uchwała z 2005 r."; Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 14 lutego 2005, Nr 89, poz. 628) w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. 3. W skardze do WSA w Krakowie na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 1 ust. 1 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U z 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.; dalej jako: "u.o.p.d.k.") oraz art. 120 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako: "O.p."); §1 ust. 5 uchwały z 2004 r., w brzmieniu zmienionym uchwałą z 2005 r. w zw. z art. 120 i 187 § 1 O.p., § 1 ust. 5 powołanej wyżej uchwały w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. , Nr 100 poz. 1086 ze zm.; dalej jako: "Pr.g.k.") w zw. z § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz z przepisami załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych w zw. z art. 120 O.p.; art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. 1984 nr 52 poz. 268), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. 2002 nr 200 poz. 1682), art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 r., nr 9, poz. 31 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l.") oraz § 1 Uchwały Nr II/13/2006 Rady Miejskiej w Alwerni z 1 grudnia 2006 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 120 O.p.; art. 121 § 1 oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p. 4. WSA w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności sąd podkreślił w swoich rozważaniach, że organy poczyniły prawidłowe ustalenia co do stanu faktycznego. Zebrano pełny materiał dowodowy, w tym dokumentację budowlaną, a także ustalono jaka działalność jest prowadzona w spornych obiektach. Sąd przyjął zatem za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ponadto, organy podatkowe prawidłowo uznały, że nieruchomości spółki nie podlegają zwolnieniu na podstawie §1 ust. 5 uchwały z 2004 r. ponieważ nie zostały zajęte na cele kultury. W ocenie sądu pierwszej instancji, przesłanką decydującą o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Wybór stawki podatku determinuje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników. W ustalonym stanie faktycznym, organy podatkowe prawidłowo uznały, iż skarżąca jest przedsiębiorcą, co wynika z danych zawartych w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego, znajdującego się w aktach sprawy. W ocenie sądu, organy, zachowując poprawną kolejność działania wynikającą ze wskazówek sądu i uwzględniając dokumenty urzędowe (pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, zeznania świadka), właściwie ustaliły i określiły rodzaju budynków znajdujących się na nieruchomości strony skarżącej. Sąd podkreślił, że organy podatkowe prawidłowo określiły spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., przyjmując, że będące w posiadaniu skarżącej nieruchomości były związane z działalnością gospodarczą i nie były zajęte na cele kultury. 5. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca na podstawie art. 174 pkt. 1) i pkt. 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.") zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez niepełne przedstawienie stanowiska skarżącej kasacyjnie i nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze do WSA w Krakowie, oraz jednocześnie poprzez nienależyte wyjaśnienie procesu decyzyjnego sądu, uniemożliwiające kontrolę kasacyjną. 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r., w brzmieniu zmienionym uchwałą z 2005 r. - poprzez jego błędną wykładnię, tj. uznanie, iż zwolnienia podatkowe zawarte w tym przepisie nie obejmują gruntów, budynków oraz budowli należących do skarżącej, pomimo, że zostały one zajęte przez skarżącą na cele kultury, b) § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, w brzmieniu zmienionym uchwałą z 2005 r., w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l., - poprzez jego niezastosowanie, wynikłe z błędnego przyjęcia, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie tego przepisu, c) § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r., w brzmieniu zmienionym uchwałą z 2005 r. - poprzez jego błędną wykładnię, tj. uznanie, iż zwolnienie podatkowe zawarte w tym przepisie zostało dokonane na podstawie tego samego kryterium, które wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), odwołującego się do podstawowej funkcji użytkowej budynku, d) art. 5 ust. 1 pkt. 1) lit. a), pkt. 2) lit. b) i pkt. 3) u.p.o.l. oraz § 1 uchwały Nr II/13/2006 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 1 grudnia 2006 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości, w części dotyczącej stawek podatku od nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 1a/, ust. 2.b/i ust. 3/) - przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że miały one zastosowanie do nieruchomości posiadanych przez skarżącą, pomimo przepisów § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. ustanawiającej zwolnienie podatkowe dla nieruchomości zajętych na cele kultury, e) art. 5 ust. 1 pkt. 1) lit. a) i pkt. 2) lit. b) i pkt. 3) u.p.o.l. oraz z § 1 Uchwały Nr II/13/2006 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 1 grudnia 2006 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości, w części dotyczącej stawek podatku od nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 1 a/, ust. 2 b/ i 3/) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że mają one zastosowanie do nieruchomości posiadanych przez skarżącą, pomimo prowadzenia przez skarżącą działalności w zakresie produkcji filmowej, f) art. 3 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.o.p.d.k., przez błędną wykładnię, tj. poprzez uznanie, że za działalność kulturalną w rozumieniu tych przepisów nie można uznać działalności skarżącej, która jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie produkcji wideogramów i fonogramów, g) art. 3 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 u.o.p.d.k., poprzez jego niezastosowanie, wynikłe z błędnego przyjęcia, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie tego przepisu, - które to naruszenia, wyróżnione w punktach 2 a)-g) skargi kasacyjnej, doprowadziły sąd do naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1) lit a) w zw. z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w całości, w sytuacji, gdy zasadnym było uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna jest zasadna, w każdym razie zasadny jest wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kluczowe znaczenie w ramach sformułowanych podstaw kasacyjnych (zarzuty opisane w punktach 1a oraz 2 f, g skargi kasacyjnej) ma kwestia charakteru działalności prowadzonej przez skarżącą. Rzutuje ona nie tylko na sposób opodatkowania spółki podatkiem od nieruchomości, ale także na ewentualne zwolnienie z tego podatku na podstawie § 1 ust. 5 uchwały. Odstępując zatem od chronologii uzasadnienia sądu pierwszej instancji, jak i formułowanych zarzutów, NSA w pierwszej kolejności rozważy kwestię, o której powyżej. W ocenie sądu pierwszej instancji z niekwestionowanego stanu faktycznego wynika, że skarżąca prowadzi działalność związaną z kulturą (produkcja wideogramów i fonogramów). To ustalenie faktyczne stanowiło podstawę do stwierdzenia, że skarżąca nie jest podmiotem prowadzącym działalność kulturalną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.o.p.d.k. Zdaniem sądu pierwszej instancji, przepis ten nie ma zastosowania do skarżącej albowiem prowadzi ona działalność związaną z kulturą, co nie jest tożsame z prowadzeniem działalności kulturalnej. Rację należy przyznać stronie skarżącej, że to lakoniczne stwierdzenie naruszało art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem sąd w istocie nie wyjaśnił podstawy rozstrzygnięcia w tym zakresie. Problematyka prowadzenia działalności kulturalnej regulowana jest ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Ustawa ta wymienia trzy grupy podmiotów prowadzących działalność kulturalną: państwowe instytucje kultury (art. art. 8 u.o.p.d.k.), samorządowe instytucje kultury (art. 9 ust. 1 u.o.p.d.k.) oraz osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 3 ust. 1 u.o.p.d.k.). Dla wszystkich tych podmiotów prowadzenie takiej działalności powinno być podstawowym celem statutowym. Zastrzeżenie to odnosi się również do osób prawnych (a contrario z art. 4 ust. 1 u.o.p.d.k.). Można się zastanawiać, czy w przypadku osób prawnych dokumentem potwierdzającym ten fakt powinien być statut, czy wystarczającym jest odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców, do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Niezależnie od treści tych dokumentów, obowiązkiem prowadzących postępowanie samorządowych organów podatkowych było skonfrontowanie danych zawartych w tych dokumentach ze stanem rzeczywistym, zwłaszcza że zakres działalności wynikający z rejestru nie musi pokrywać się z tym co faktycznie w ramach prowadzonej działalności wykonuje spółka. Jedno jest pewne, że prowadzenie działalności kulturalnej musi być celem podstawowym. Nie można podzielić poglądu sądu pierwszej instancji, że prowadzenie działalności związanej z kulturą wyklucza ustalenie, że tenże podmiot prowadzi działalność kulturalną. Po pierwsze, jeżeli działalność związana z kulturą będzie polegała na tworzeniu, upowszechnianiu lub ochronie kultury, wówczas będziemy mówili o działalności kulturalnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.o.p.d.k., który to przepis stanowi definicję legalną działalności kulturalnej. Ten kierunek (językowy) rozumienia wskazanych wyżej pojęć, znajduje potwierdzenie w wykładni systemowej na przykładzie chociażby jednostek samorządowych, jako jednych z podmiotów mogących prowadzić działalność kulturalną. Do zadań własnych tych jednostek należą m.in. zadania w zakresie kultury wskazane wprost w ustawach ustrojowych samorządu terytorialnego. Przykładowo na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.) samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Aktem, który określa konkretne obowiązki jednostek samorządu terytorialnego w zakresie kultury, jest właśnie ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Innymi słowy, instytucje kultury stanowią organizacyjno-finansową formę działalności kulturalnej samorządów w zakresie kultury. O ile jednostki samorządu terytorialnego działalność kulturalną realizują za pośrednictwem instytucji kultury, to w przypadku osób prawnych, osób fizycznych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej działalność kulturalna takiego pośrednictwa nie potrzebuje, bowiem działalność kulturalna może być przez te podmioty prowadzona bezpośrednio. Ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej wskazuje natomiast tylko na przykładowe formy organizacyjne działalności kulturalnej. Zgodnie z art. 2 u.o.p.d.k. formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury. Ponieważ po nowelizacji ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z 2005 r., działalność kulturalna nie jest wyłączną domeną instytucji publicznych, za dopuszczalną, po spełnieniu wyżej wymienionych kryteriów, można uznać sytuację lokującą prywatną wytwórnię filmową do jednej z form organizacyjnych działalności kulturalnej, niekoniecznie wymienionej wprost w ustawie. Prawidłowe ustalenie charakteru działalności prowadzonej przez skarżącą ma znaczenie dla ustalenia właściwej stawki podatku. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.o.p.d.k., działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. Oznacza to, że wszystkie podmioty prowadzące działalność kulturalną są opodatkowane tak jak podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej, a więc według stawek pozostałych (por. L. Etel, Podatki i opłaty lokalne - czas na zmiany, Białystok 2013, str. 80). Odnośnie do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Myli się autor skargi kasacyjnej twierdząc, że ustalenie, iż skarżąca prowadzi działalność kulturalną przesądzałoby o zasadności zastosowania zwolnienia podatkowego (określonego w uchwale) nie ze względu na sam ten fakt, lecz ze względu na to, że wszystkie nieruchomości skarżącej są zajęte na prowadzenie właśnie tej działalności (zajęcie nieruchomości na cele kultury). Ustalenie charakteru działalności prowadzonej przez podatnika, jako działalności kulturalnej, prowadzonej w określonej formie, samo przez się nie przesądza o tym, że nieruchomości będące w jego posiadaniu są zajęte na cele kultury w rozumieniu § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. Kluczowe dla wykładni tego przepisu jest znaczenie zwrotu normatywnego "zajęte na cele kultury". "Zająć" to "wypełnić czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś". "Cel" to, "do czego się dąży, co się chce osiągnąć"; na jakieś cele, np. kultury. Przy czym kulturę należy rozumieć jako "krzewienie, szerzenie, upowszechnianie kultury" (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, Warszawa 1978, tom I, str. 234, 1083; tom III, str. 910). Jak słusznie podkreślił sąd pierwszej instancji, nie można zapominać, iż uchwałę, która jest aktem prawa miejscowego, podjęto na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Dokonując zatem jej wykładni powinno się uwzględnić aspekt systemowy tj. treść aktu podstawowego, jakim jest ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem to w jej kontekście uchwalane są zwolnienia przedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 217 Konstytucji RP i art. 7 ust. 3 u.p.o.l., rada gminy nie może wprowadzać zwolnień określonych podmiotów, może natomiast wprowadzać zwolnienia określonych przedmiotów opodatkowania, stąd taka a nie inna treść § 1 ust. 5 uchwały. Innymi słowy, zwolnienie, o jakim mowa w art. 7 ust. 3 u.p.o.l., stanowiącym materialno-prawną podstawę do wydania uchwały z 2005 r., nie może odnosić się do podmiotu, czy charakteru prowadzonej przez ten podmiot działalności, a wyłącznie do przedmiotu opodatkowania, czyli będących w jego posiadaniu nieruchomości. Dla prawidłowego rozumienia § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. znaczenie ma również ustalenie charakteru przedmiotowych budynków z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) Zwrócić należy uwagę, że z dwóch ostatnich aktów prawnych wynika, że do rodzaju budynków kultury zaliczono ogólnodostępne obiekty kulturalne, w tym: kina, sale koncertowe, opery, teatry, sale kongresowe, domy kultury i wielozadaniowe sale wykorzystywane głównie do celów rozrywkowych, kasyna, cyrki, teatry muzyczne, sale taneczne i dyskoteki, estrady itp. Analiza tych aktów prawnych przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji (strona 11 pisemnego uzasadnienia wyroku) doprowadziła do konstatacji, że przedmiotowe budynki nie należą do budynków kultury, zwłaszcza ze względu na brak ogólnodostępnego charakteru. Nie nasuwa zastrzeżeń wywód sądu pierwszej instancji co do celu, jaki przyświecał prawodawcy w uchwaleniu przedmiotowego zwolnienia, a mianowicie, że zwolnienie dotyczyło budynków kultury ogólnodostępnych, udostępnianych nieograniczonej rzeszy odbiorców, z uwzględnieniem ich podstawowych funkcji użytkowych. Reasumując, ponownie rozpoznając sprawę, sąd pierwszej instancji rozstrzygnie czy działalność skarżącej ma charakter działalności kulturalnej, jeżeli tak to w jakiej formie organizacyjnej ją prowadzi. W przypadku rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony sąd przesądzi kwestię ewentualnego zwolnienia z opodatkowania na podstawie § 1 ust. 5 uchwały z 2004 r. lub opodatkowania właściwą stawką podatkową. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).