I SA/Wa 1891/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Marek Leszczyński (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia M. C., utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. opiniujące negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] położonych we wsi D. jako niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie powyższe wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 10.02.2012 r. M. C. wystąpił do Urzędu Gminy P. o wydanie postanowienia w przedmiocie projektu działek nr [...] i [...] w gminie P. według załączonego projektu podziału. Z załączonego do wniosku wypisu z rejestru gruntów wynika, że w skład obu działek wchodzą grunty orne, łąki trwałe i rowy. Postanowieniem z dnia [...].02.2012 r. nr [...] Wójt Gminy P. negatywnie zaopiniował projekt podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...] w Gminie P. Przyczyną negatywnego zaopiniowania projektu była jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...].10.2003 r. Z planu tego wynika m. in. ustalenie minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej na terenach o symbolu [...] (na takim terenie znajdują się działki [...] i [...]) dla działki mieszkaniowej, która wynosi [...]m2. Zgodnie z projektem działka nr [...] miała zostać podzielona na [...] działek o powierzchni od [...] ha do [...] ha, zaś działka nr [...] na [...] działek o powierzchni od [...] ha do [...] ha. W ocenie organu, z projektu wynika, że część działek powstałych w wyniku podziału (nr [...],[...],[...] i [...]) miałaby powierzchnię mniejszą, niż wynikająca z planu miejscowego, który zakłada minimalną powierzchnię działki budowlanej, tj. [...] m2. Ponadto, projektowane działki o nr ewidencyjnych [...],[...],[...] i [...] nie mają zapewnionego dojazdu do drogi publicznej, co jest niezgodne z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodatkowo, część projektowanych działek będzie położonych w terenie rolnym o symbolu R, zaś obowiązujący dla tego terenu plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje podziału terenu rolnego. Organ zauważył też, że wnioskodawca planuje również dokonanie scalenia nowo powstałych działek w sposób wskazany na załączniku graficznym, jednakże - zdaniem organu – organ opiniujący nie może wziąć pod uwagę procedury scalania nieruchomości w obecnie proponowanej postaci, ponieważ jest to zdarzenie przyszłe realizowane na podstawie innego przepisu ustawy. M. C. wniósł od powyższego postanowienia zażalenie, podnosząc w nim, że art. 93 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma tu zastosowania, ponieważ projektowane działki o numerach docelowych [...] i [...] stanowią drogę wewnętrzną zapewniającą dojazd do drogi publicznej. Nie ma w sprawie zastosowania również art. 94 wskazanej ustawy, ponieważ dla wsi D. opracowany jest i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Obie działki, tj. [...] i [...] są wpisane do jednej księgi wieczystej o numerze KW [...], co oznacza, że stanowią one jedną nieruchomość. Dołączony do postanowienia wstępny projekt podziału jest integralną częścią postanowienia, z którego wynika, że docelowymi działkami będą działki projektowane o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], co jest zgodne z art. 93 ust. 2 wskazanej ustawy. Organ – w ocenie skarżącego – nie rozumie art. 93 cyt. ustawy. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia SKO w W. stwierdziło, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady dokonywania podziału nieruchomości określają przepisy art. 92 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 115 poz. 741 z późn. zm.). Z art. 93 ust. 1 wynika, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Działki, których dotyczy wniosek M. C. znajdują się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w P. nr [...] z [...].10.2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Z założeń tego planu wynika m.in., że działki powstające na skutek podziału nieruchomości na obszarze oznaczonym symbolem [...] (działki wnioskodawcy znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem [...]) winny mieć min. [...] m2 w przypadku działek mieszkaniowych. W wyniku projektowanego podziału działek [...] i [...] powstałyby m. in. działki: [...],[...],[...] i [...], których powierzchnia wyniosłaby każdorazowo poniżej powierzchni minimalnej wskazanej w planie miejscowym. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego [...] z [...].11.2011 r.: "Podział fizyczny nie może być dokonany, jeżeli byłby sprzeczny (niezgodny) z ustaleniami planu miejscowego". Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach II SA/GI 865/10, wyrok z 19.11.2010 r.: "W postępowaniu podziałowym organ jest związany ustaleniami planu miejscowego i liniami rozgraniczającymi teren wskazanymi w części graficznej planu (...)". Z kolei, zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi II SA/Łd 553/10 z 3.08.2010 r.: "Organ opiniujący (wójt, burmistrz, prezydent miasta) na etapie postępowania wstępnego projektu podziału nieruchomości ma jedynie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z zapisami planu miejscowego, a jego opinia wyrażona w formie postanowienia dotyczy tylko i wyłącznie tych kwestii." Z przytoczonych regulacji prawnych oraz orzecznictwa – zdaniem organu - jednoznacznie wynika, że w sytuacji sprzeczności projektu planu podziału z ustaleniami planu miejscowego, dokonanie podziału nieruchomości jest niemożliwe, a zatem postanowienie wstępne, odmawiające zgody na podział nieruchomości, stanowiących własność Pana M. C. winno być utrzymane w mocy. Dodatkowo – zdaniem organu - wskazać należy, że cztery z projektowanych działek (nr [...],[...],[...] i [...]) nie mają dostępu do drogi publicznej, co również jest warunkiem pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości (art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dostęp ten może realizować się w sposób bezpośredni (działka przylegająca do drogi publicznej) lub pośredni (działka przylegająca do drogi wewnętrznej, przez którą uzyskuje dostęp do drogi publicznej). Wnioskodawca dostępu tego nie zapewnił, skutkiem czego projekt podziału został zaopiniowany negatywnie. Konkludując organ uznał, że brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany treści postanowienia Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. opiniującego negatywnie projekt podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...] w P., stanowiących własność M. C. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. C., zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.) polegające na jego błędnej interpretacji w przedmiotowej sprawie oraz błędnym przyjęciu, ze zaproponowany przez skarżącego wstępny projekt planu podziału będących jego własnością działek oznaczonych numerem ewidencyjnym [...] i [...] jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, b) niezastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.), 2. naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 w zw. z art. 77 §1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7 i 12 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał ponadto, że oba organy błędnie przyjęły, iż przedmiotowe działki stanowią dwie odrębne nieruchomości, gdyż stanowią one jedną nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr KW [...]. Ponadto, wszystkie działki wskazane we wstępnym planie podziału nieruchomości spełniają wymóg wielkości powierzchni wymaganej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Numery zaś działek wskazane przez organy w obu postanowieniach są jedynie numerami części składowych przyszłych nowopowstałych działek oraz odpowiadają numerom kolejnych części powstałych po całościowym podzieleniu działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Zdaniem skarżącego, wszystkie nowopowstałe działki będą miały też zagwarantowany dostęp do drogi publicznej poprzez wyznaczenie w obrębie nieruchomości działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z przeznaczeniem na drogi wewnętrzne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia i zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że kwestie podziału nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.), zamieszczone w rozdziale 1 "Podziały nieruchomości" stanowiącym część Działu II "Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości". Zgodnie z art. 92. ust. 1 wskazanej ustawy, przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Z ust. 2. cyt. ustawy wynika zaś, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei art. 93 ust. 1 stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Z ustępu 2 tego przepisu wynika zaś, że zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W ustępie 2a uregulowano natomiast, że podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95. Art. 93 ust. 1 u.g.n. ustanawia generalną zasadę, że w przypadku funkcjonowania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości jest możliwy pod warunkiem zgodności z ustaleniami planu. Niezależnie jednak od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić tylko w celach wymienionych w art. 95 u.g.n. Podział nieruchomości możliwy jest w postępowaniu wszczynanym na wniosek mającego w tym interes prawny (art. 97 ust. 1) lub z urzędu (art. 97 ust. 3 - 5), to jest wtedy, gdy jest on niezbędny dla realizacji celów publicznych (pkt 1), bądź gdy nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. Każda z tych form wymaga spełnienia – obok zasadniczego wymogu zgodności podziału z ustaleniami planu – wypełnienia przewidzianych dla nich ustawą przesłanek. Z ustawy nie wynika, by kategoryzowała ona tryb podziału a w szczególności, by dawała pierwszeństwo podziałowi na wniosek przed podziałem z urzędu. Wprawdzie o tym jak nieruchomość zostanie podzielona decyduje, co do zasady jej właściciel, to jednak jego uprawnienia w tym zakresie mogą być ograniczone w przypadkach, gdy z mocy wyraźnego przepisu ustawy podział może być dokonany z urzędu lub na wniosek podmiotu nie będącego właścicielem (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2000 r., II SA/Gd 1024/99, LEX nr 44203). W stanie niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że nieruchomość gruntowa składająca się z dwóch działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...], będąca przedmiotem wniosku, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] października 2003 r. (Dz. U. [...] Nr [...], poz. [...]) obejmującego wieś D. Działki te położone są na głębokość do [...] m od drogi dojazdowej o symbolu [...] w terenie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem mieszkaniowej jednorodzinnej, użyteczności publicznej, usługowej i produkcyjnej o symbolu [...]. Pozostała część przedmiotowych działek położona jest w terenie rolnym o symbolu [...]. Już w tym miejscu podkreślenia wymaga, że jeśli w obszarze nieruchomości, która ma zostać podzielona, znajdują się także użytki z innych grup niż wymienione w art. 92 ust. 2 u.g.n., to podziału dokonuje się na zasadach określonych w przepisach art. 92 – 99 u.g.n. W sytuacji przedłożenia przez stronę projektu podziału nieruchomości o niejednolitej funkcji (w części rolnej lub leśnej, w części zaś zurbanizowanej), przewidującego wydzielenie nowych działek nie tylko na terenie zurbanizowanym, ale i na obszarze rolnym, organ orzekający nie będzie miał podstaw prawnych do wydania decyzji zatwierdzającej taki podział, a to z uwagi na – wynikający z art. 92 u.g.n. – brak kompetencji do dokonywania w formie decyzji podziału części nieruchomości położonej na obszarze o funkcji rolnej (leśnej). Wyłączenie stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do nieruchomości rolnych i leśnych związane jest z tym, że zagospodarowanie nieruchomości na te cele nie jest uzależnione od jakichkolwiek warunków planistycznych, w rodzaju położenia nieruchomości, wyposażenia jej w urządzenia techniczne itp. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż obie działki leżą częściowo na terenie rolnym, a częściowo na terenie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem mieszkaniowej jednorodzinnej, użyteczności publicznej, usługowej i produkcyjnej. Zdaniem Sądu, na tym etapie rozważań wyjaśnienia wymaga, że czym innym jest podział prawny nieruchomości, podział nieruchomości w ujęciu wieczystoksięgowym, a jeszcze czym innym podział ewidencyjny. Ten ostatni (geodezyjny) polega na innym niż dotychczas ukształtowaniu działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości (np. gdy z jednej działki tworzone są dwie), w tym na wytyczeniu w nowy sposób linii rozgraniczających działkę lub działki gruntu wchodzące w skład nieruchomości. Podczas takiego podziału następuje wyodrębnienie w ramach jednej nieruchomości większej niż dotychczas liczby działek ewidencyjnych gruntu – bez zmiany właściciela, ale dające możliwość w przyszłości zbycia wydzielonych działek innym właścicielom. Podział geodezyjny służy więc dokonaniu w przyszłości prawnego podziału nieruchomości, w wyniku czego powstaną nowe nieruchomości. Podział ewidencyjny dokonywany jest albo w drodze decyzji administracyjnej, albo w wyniku sporządzenia operatu podziałowego nieruchomości rolnej lub leśnej objętej planem miejscowym na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego, albo w wyniku rozstrzygnięcia przez sąd. Nie budzi jednak wątpliwości, że z przepisów art. 92 – 99 u.g.n. wynika, że zasady te dotyczą podziału ewidencyjnego (geodezyjnego) nieruchomości, wyjąwszy art. 96 ust. 2 i 3 oraz 98 ust. 1 u.g.n. W kontekście powyższym, jako całkowicie nieuzasadnione uznać należy stanowisko skarżącego w zakresie twierdzenia, że sam fakt wpisania dwóch działek ewidencyjnych do jednej księgi wieczystej, powodujący uznanie ich za jedną nieruchomość, daje podstawę do traktowania ich tak, jakby to była jedna działka ewidencyjna. Rzeczą niekwestionowaną jest bowiem, że w ujęciu wieczystoksięgowym wpisanie dwóch działek do jednej księgi wieczystej spowoduje traktowanie ich jako jednej nieruchomości. Nie ma to jednak przełożenia na podział tych działek w ujęciu przepisów art. 92 – 99 u.g.n., gdyż w tym przypadku mamy do czynienia z podziałem ewidencyjnym. Już powyższa konstatacja daje podstawę do przyjęcia, że rację mają organy administracji publicznej, a nie skarżący. Skoro bowiem przedmiotowa nieruchomość składa się z dwóch działek ewidencyjnych, to mamy do czynienia z podziałem ewidencyjnym dwóch działek, a nie jednej. Dalej oznacza to tyle, że projekt podziału musi uwzględniać wszystkie wymogi odrębnie dla każdej z tych działek. Trafnie więc zauważył organ I instancji, że wnioskodawca planuje w ramach niniejszego postępowania również dokonanie scalenia nowo powstałych działek w sposób wskazany na załączniku graficznym, ale organ nie może tego wziąć pod uwagę, ponieważ jest to zdarzenie przyszłe realizowane na podstawie innego przepisu ustawy. Zarzuty skarżącego w stosunku do argumentacji poczynionej w decyzjach obu organów są niezasadne. Mając bowiem na względzie art. 93 ust. 2a u.g.n., podkreślenia wymaga, że skoro w projekcie kilka nowo utworzonych działek leżących na terenie rolnym będzie miało powierzchnię mniejszą niż 0,3000 ha, to podział nieruchomości (tj. działek [...] i [...]) byłby dopuszczalny wówczas, gdyby każda z nowo powstałych działek była przeznaczona jedynie na powiększenie sąsiedniej nieruchomości albo gdy dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Z analizy tego przepisu wynika bowiem, że w istocie mamy do czynienia z zakazem wydzielania działek mniejszych niż 0,3000 ha we wszystkich innych przypadkach. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby wnioskodawcy chodziło o wydzielenie tych działek na potrzeby powiększenia sąsiedniej nieruchomości albo dokonania regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Zatem podział działek wykorzystywanych na cele rolne i utworzenie działek o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha na cele wyżej wskazane nie mieści się w dyspozycji art. 93 ust. 2a wskazanej ustawy. Cele te nie mieszczą się także w dyspozycji art. 92 ust 1 in fine ustawy. Trafnie oba organy wskazały także, że projekt podziału przewiduje wydzielenie czterech działek o powierzchniach mniejszych niż [...] m2, co jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo, w ocenie Sądu, organy te zauważyły również, że z projektowanych działek, cztery z nich, nie będzie miało dostępu do drogi publicznej, co jest niezgodne z art. 93 ust. 3 cyt. ustawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 124 k.p.a. w postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, wbrew zarzutom skargi, nie stwierdził naruszenia przez organy art. 92 ust. 1 i art. 93 u.g.n. Brak jest także – w ocenie Sądu - podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu zostały naruszone przepisy art. 76§1 w zw. z art. 77§ 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak już bowiem podkreślono wcześniej, wprawdzie organy nieprawidłowo oceniły, że z wypisu z księgi wieczystej wynika, że obie działki będąc wpisane do jednej księgi wieczystej stanowią dwie nieruchomości. Nie miało to jednak wpływu na ich rozstrzygnięcia, gdyż – jak to już wyjaśniono – podział na mocy art. 92 – 99 u.g.n. jest podziałem ewidencyjnym ze wszystkimi tego konsekwencjami (omówionymi wcześniej). Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 138§1 pkt 1 k.p.a. W sytuacji bowiem prawidłowego rozstrzygnięcia organu I instancji organ II instancji nie miał podstaw stosowania instytucji reformacji i zmieniać jego postanowienia. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.