I SA/Ol 592/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Szymańska-Flisikowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 11.671 (jedenaście tysięcy sześćset siedemdziesiąt jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego P.S.A. (dalej powoływane jako "skarżąca", "P.S.A", "Spółka") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej powoływanej jako "SKO") z dnia "[...]" r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia "[...]" r. w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 447.015 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Spółka w dniu 19 stycznia 2012 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za w/w rok, w której obok budynków mieszkalnych i pozostałych oraz budowli wykazała grunty, do których zastosowała stawkę podatku przewidzianą dla gruntów pozostałych. Podano również, że organ podatkowy I instancji ustalił wysokość podatku przyjmując do podstawy opodatkowania w 2012 r.: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 637.168 m2, grunty pozostałe o pow. 235,90 m2, budynki mieszkalne o pow. 175,10 m2, budynki pozostałe o pow. 94 m2 oraz budowle o wartości 11.657,19 zł. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że istota sporu w sprawie dotyczy kwestii, czy wszystkie posiadane przez Spółkę na terenie gminy L.grunty, budynki i budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz czy powinny być one (poza ustawowymi wyjątkami) opodatkowane według stawek najwyższych, tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu skarżąca podniosła, iż z art.1a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej cyt. jako "u.p.o.l."), art.3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej cyt. jako "pr. bud.") oraz z art.4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym wynika, że na linię kolejową - jako budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi składają się nie tylko same tory kolejowe, czy nawierzchnia kolejowa wraz z podtorzem i budowlami inżynieryjnymi, ale również grunt zajęty pod te tory czy nawierzchnię, stanowiący wraz z nimi drogę kolejową, a także przyległy pas gruntu oraz budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151, poz. 987, dalej cyt. jako "rozporządzenie") w § 3 pkt 1 zawarto definicję "budowli kolejowej", jednak została ona sformułowana jedynie dla potrzeb techniki i transportu kolejowego. Organ zwrócił uwagę, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera odesłania do przepisów prawa transportowego, w tym cyt. rozporządzenia, lecz odsyła do ustawy Prawo budowlane. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera w art. 1a własne definicje np. "budynku", "budowli", "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". W związku z powyższym, dla celów opodatkowania podatkiem do nieruchomości, grunty stanowią odrębną kategorię od budynków i budowli. Odnosząc się do powołanego przez Spółkę wyroku WSA w Szczecinie z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 650/08, wskazano, że argumentacja strony podnoszona w ślad za ww. orzeczeniem, nie uwzględnia specyficznych zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podkreślono, że w konstrukcji podatku od nieruchomości może wystąpić taka sytuacja jak w niniejszej sprawie, gdy nieruchomości (grunty) stanowią odrębny przedmiot opodatkowania od umiejscowionych na nich budynków i budowli, w tym związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art.4 ust.1 u.p.o.l. wyraźnie odróżnia zasady kwalifikacji podstawy opodatkowania dla gruntów, a także budynków i budowli, w tym ich części. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. zdefiniowano pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", którymi są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika. Przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Podkreślono, że będąca przedmiotem opodatkowania nieruchomość gruntowa znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółki. Zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy wypisami z ewidencji gruntów, są one sklasyfikowane jako Tk - tereny kolejowe i B- tereny mieszkaniowe. We wcześniejszych latach na gruntach tych znajdowały się linie kolejowe, które decyzją Ministra Infrastruktury nr TK 1 - 500 - 50/2004 z dnia 26 kwietnia 2004r. zostały zlikwidowane na podstawie art. 9 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że likwidacja linii kolejowych, czy ich odcinków, pozwoli na ograniczenie kosztów utrzymania linii ponoszonych przez zarządcę infrastruktury, tj. P.., a tym samym spowoduje zmniejszenie strat poprzez ograniczenie deficytowego obszaru działalności spółki. Organ podniósł, że likwidacja odcinka linii kolejowej nr "[...]" na odcinku obejmującym gminę L. polegała na usunięciu nawierzchni torowej składającej się z szyn, podkładów betonowych oraz podłoża torowiska. Natomiast linia nr "[...]" na odcinku C. nadal istnieje, znajduje się tam nawierzchnia torowa wraz z podtorzem, nie odbywa się jednak ruch pociągów, odcinek jest porośnięty trawą i krzakami. Spółka w toku postępowania wskazała, że linia nr "[...]" nie może zostać przywrócona do ruchu ze względu na jej stan techniczny, nie ma też możliwości jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom ze względu na jej stan, a przywrócenie linii do użytku nastąpiłoby jedynie po jej odbudowie. Z kolei likwidacja linii kolejowej nr "[...]" nastąpiła po wojnie (luty-maj 1945r.) z nieznanych przyczyn, polegała na zdemontowaniu nawierzchni torowej i miała charakter trwały. Odnosząc się do twierdzeń Spółki organ odwoławczy podniósł, że wystąpienie przyczyn ekonomicznych nie może być utożsamianie ze względami technicznymi, o jakich stanowią przepisy u.p.o.l.. Pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie, ale, w ocenie organu, rozumieć należy je jako obiektywne stany faktyczne, w których nieruchomość, budynek, budowla nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest przesądzające, czy zaistnieje on z przyczyn leżących po stronie podatnika, bo formy działalności gospodarczej, czy prawidła techniki mogą spowodować niemożliwość wykorzystywania danego składnika majątku do prowadzenia działalności. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć przy tym charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą w innym charakterze. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu. W ocenie organu II instancji, przyczyny ściśle gospodarcze, ekonomiczne nie stanowią względów technicznych. Likwidacja linii kolejowej wykonywana jest w oparciu o rozporządzenie lub decyzję. Nie zmienia to jednak faktu, że są to kwestie natury prawnej podyktowane względami ekonomicznymi, a nie technicznymi. Tak więc, w niniejszym stanie faktycznym, nie można mówić o względach technicznych zarówno w odniesieniu do samych gruntów, jak i usytuowanych na nich budowlach kolejowych. Analiza przytoczonych w uzasadnieniu decyzji o likwidacji przepisów o transporcie drogowym oraz składanych przez Spółkę wyjaśnień prowadzi do wniosku, że podjęta decyzja o likwidacji nie jest równoznaczna z likwidacją fizyczną budowli lub takim jej demontażem, który pozbawiłby je pierwotnej funkcji. Przez to, że budowle fizycznie nie zostały zlikwidowane i nie straciły swojej pierwotnej funkcji, to cały czas istnieje możliwość wznowienia przewozów. Podatnik nie dostarczył ponadto żadnych dokumentów świadczących o stanie technicznym budowli, które mogłyby być dowodem na brak technicznych możliwości wykorzystywania tych budowli do działalności gospodarczej. Spółka wskazywała jedynie, że linia kolejowa jest zarośnięta i w złym stanie technicznym. Okoliczność ta jednakże nie może zostać uwzględniona - fakt, że budynki lub budowle wymagają remontu lub adaptacji nie pozwala na stwierdzenie, że w sposób trwały, ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. W skardze na powyższe rozstrzygniecie strona, wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzuciła naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez wadliwe uznanie, że grunty po zlikwidowanej prawnie i częściowo faktycznie liniach kolejowych nr "[...]" i "[...]" stanowią przedmiot opodatkowania związany z prowadzeniem działalności gospodarczej podczas, gdy grunty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do tej działalności ze względów technicznych, - art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej powoływana jako "O.p.", poprzez niezastosowanie w sprawie przepisów ustaw i aktu wykonawczego wymienionych w uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu skargi podniosła, że samo odesłanie przez prawodawcę w u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego nie oznacza ograniczenia się tylko do samej ustawy, lecz do wszelkich regulacji szeroko rozumianego prawa budowlanego. W doktrynie zauważono problem dopuszczalności korzystania z definicji sformułowanych w innych dziedzinach prawa, gdy prawo podatkowe posługuje się określoną definicją, lecz ani samo go nie definiuje, ani też nie odsyła do przepisów z innej dziedziny prawa. W oparciu o powyższe stanowisko strona skarżąca stwierdziła, że w przypadku braku zdefiniowania linii kolejowej w u.p.o.l. dopuszczalne było sięgnięcie do innych definicji zawartych w innych aktach prawnych. Co więcej, dopuszczalne było sięgnięcie do aktów podustawowych - rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie Uzasadniając zaprezentowane powyżej stanowisko, strona odwołała się do poglądów wyrażonych w wyrokach sądów administracyjnych. Podniosła, że w wyroku z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 130/11 sąd wywiódł, że na linię kolejową nie składają się same tory kolejowe, czy nawierzchnia kolejowa wraz z podtorzem i budowami inżynieryjnymi, ale również grunt zajęty pod te tory, czy nawierzchnię, stanowiący wraz z nimi drogę kolejową, a także przyległy pas gruntu oraz budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami, stanowiąc jako całość budowlę. W przypadku składania się ww. elementów na całość budowli, przedmiotem opodatkowania jest ta budowla traktowana jako całość techniczno – użytkowa, a nie jako suma dwóch budowli. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na różnicę między uchwałą czy decyzją o zawieszeniu wykonywania przewozów, a likwidacją linii kolejowej. O ile w pierwszym przypadku przewozy mogą zostać wznowione, to w drugim przypadku taka decyzja stanowi podstawę do wszczęcia procedury mającej na celu fizyczne zlikwidowanie danej linii kolejowej. Spółka podniosła, że linia kolejowa nr "[...]" została tylko formalnie zlikwidowana uchwałą Rady P. nr 25 z dnia 25 kwietnia 1998 r. i następnie decyzją z dnia 26 kwietnia 2004 r. wyrażającą zgodę na jej likwidację. Linia ta została bowiem faktycznie zlikwidowana w okresie luty – maj 1945r., poprzez zdemontowanie nawierzchni torowej. Podkreślono, że w przypadku tej linii wyłączenie przedmiotu opodatkowania ma charakter obiektywny, bowiem przedmiot opodatkowania nie nadaje się do prowadzenia działalności tak przez Spółkę, jak i nie może być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącej organy powinny skupić się na analizie skutków likwidacji fizycznej linii kolejowej, nie zaś jej likwidacji "prawnej". Dodatkowo Spółka podniosła, że jako osoba prawna, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Jednak w przypadku wydania decyzji, czy zarządzenia o likwidacji linii kolejowej lub jej części, wszelkie wydatki poniesione na utrzymywanie tej linii w stanie pozwalającym na jej eksploatację, nie będą kosztami uzyskania przychodów, gdyż nie będą związane ze źródłem przychodów. Takie generowanie kosztów może zaś skutkować odpowiedzialnością wynikającą z ustawy o finansach publicznych, za działanie na szkodę Spółki. Podnosząc zarzut naruszenia art. 200 O.p. Spółka wskazała, że organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomił jej o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami dowodowymi. Wskutek powyższego strona nie przedłożyła do akt decyzji Wojewody "[...]" z "[...]" r., nr "[...]" którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót rozbiórkowych w zakresie demontażu nieczynnych torów głównych zasadniczych i szlakowych linii kolejowej nr "[...]". W decyzji tej wyrażono stanowisko, że roboty rozbiórkowe nieczynnej linii kolejowej generują duże ilości toksycznych odpadów. Oznacza to, że gruntów po zlikwidowanych liniach kolejowych nie można użytkować na jakiekolwiek cele związane z działalnością gospodarczą, bowiem są skażone toksycznymi odpadami. Do skargi załączono kopię decyzji ww. Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzupełniając skargę w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2012 r., strona skarżąca powtórzyła argumentację dotyczącą zarzutu naruszenia art. 200 O.p. oraz powołała się na wyrok WSA w Olsztynie z 18 października 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 473/12. Do pisma dołączono kopię decyzji Wojewody z dnia "[...]" r. oraz odpis prywatnej opinii dotyczącej skutków stosowania oleju kreozotowego do impregnowania drewna, której strona nie mogła przedłożyć, albowiem organ nie zawiadomił jej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.) dalej powoływana jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady, stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego. Z akt sprawy wynika bowiem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego określoną w art. 123 O.p. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nakazuje umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosownie zaś do art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis art. 200 § 1 O.p., zawierający konkretyzację normy ujętej w art. 123 O.p., stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2004r. o sygn. akt FSK 437/04, publ. CBOIS). Z uwagi na brak kontradyktoryjności postępowania podatkowego, każda wypowiedź strony w sprawie może przyczynić się do realizacji zasady zupełności postępowania, o której mowa w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Każde naruszenie przepisów postępowania powinno być oceniane pod kątem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu zatem o taką sytuację, w której, gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych w sprawie prawdopodobnie zapadłaby decyzja o innej treści. Na konieczność każdorazowego badania przez sąd wpływu naruszenia w postaci nie zawiadomienia strony przed wydaniem orzeczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej w dniu 25 kwietnia 2005 r., w składzie 7 sędziów NSA, uchwały o sygn. akt FPS 6/04 (publ. ONSAiWSA 2005/4/66). W niniejszej sprawie, nie wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 200 § 1 O.p. stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jej wynik. Gdyby bowiem w określonym tym przepisem siedmiodniowym terminie umożliwiono Spółce przedstawienie wskazanych w piśmie uzupełniającym skargę wniosków dowodowych, które jak podnosiła, potwierdzą zaistnienie względów technicznych, wyłączających wobec skażenia szkodliwą substancją, możliwość wykorzystania spornych gruntów w ramach działalności gospodarczej, to nie można wykluczyć, iż w wyniku przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego wysokość zobowiązania uległaby zmianie. Wprawdzie w postępowaniu odwoławczym SKO nie podejmowało dodatkowych, uzupełniających czynności dowodowych, jednak nie zwalnia to organu z obowiązku respektowania zasad obowiązującej procedury i wezwania strony w powyższym trybie. Ustanowione w art. 200 § 1 O.p. strony przysługuje jej bowiem w obu instancjach administracyjnego postępowania podatkowego, w tym również w postępowaniu odwoławczym, niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie prowadzone w nim było postępowanie dowodowe (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2004 r., FSK 1232/04, Prz. Pod. 2005, nr 11, s. 57). Zdaniem sądu, w związku z przedstawionymi okolicznościami w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. uzupełniającym skargę, strona skarżąca uprawdopodobniła istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy, wynikającego z art. 200 § 1 O.p., obowiązku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a pozbawieniem prawa podatnika do zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Pominięcie w związku z naruszeniem prawa strony ustanowionego w art. 200 § 1 O.p., wskazanych w związku ze skargą dowodów i argumentów dotyczących zasadniczej kwestii spornej w sprawie oraz zebranego materiału dowodowego, oznacza zaś, że naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją obrazy art. 200 § 1 O.p. mogło być naruszenie art. 122 O.p., 180 O.p. i 181 § 1 O.p. przez organ II instancji. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę podatkową, organ II instancji winien dokonać wnikliwej analizy wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym związanych z podniesioną na etapie skargi, a pominiętą jak podnosi strona wobec naruszenia art. 200 § 1 O.p., kwestią zaistnienia względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z respektowaniem wszystkich zasad procesowych organ poczyni tym samym dokładne ustalenia w sprawie, w tym odnośnie rzeczywistego skażenia spornych terenów po zlikwidowanej linii kolejowej szkodliwą substancją i ewentualnego wpływu tego skażenia na możliwość wykorzystania gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ winien również odnieść się i ocenić kwestię rozebranej linii kolejowej nr "[...]", albowiem w zaskarżonej decyzji dokonano jedynie jej opisu bez dokładnego przeanalizowania faktu jej rozbiórki w 1945 r. i wpływu tej okoliczności na stwierdzenie, czy zaistniały wobec powyższego względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie spornych gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej. Przed wydaniem decyzji organ wyznaczy stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, stosownie do art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 123 O.p.. Po wypełnieniu wszystkich obowiązków procesowych organ rozważy, czy zaistniała przesłanka określona w cytowanym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., warunkująca opodatkowanie spornych gruntów niższą stawką i stosując właściwe przepisy prawa materialnego, określi podatek w prawidłowej wysokości. Z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji z opisanych wyżej względów procesowych, przedwczesnym jest zajmowanie przez sąd stanowiska w kwestiach spornych pomiędzy stronami, dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną uchylonej decyzji, w tym art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Wobec uchylenia decyzji organu II instancji, na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono, że decyzja ta nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U z 2002 , nr 163, poz. 1349 ze zm.).