II SAB/Wa 305/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Iwona Dąbrowska (spr.), , , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń 1) zobowiązuje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. L. z dnia [...] stycznia 2012 r. o wydanie zaświadczeń żądanej treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podaniem z dnia 7 stycznia 2012 r. R. L. wystąpił do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie zaświadczenia zawierającego dane o wysokości podstawy wymiaru uposażenia funkcjonariusza Policji – Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] – wg stanu na dzień 27 kwietnia 1998 r., 27 stycznia 1999 r., 27 maja 1999 r., 4 kwietnia 2001 r., 28 maja 2001 r., 26 lutego 2003 r., 26 lutego 2004 r., 1 marca 2006 r., 1 marca 2007 r., 1 marca 2008 r., 1 marca 2009 r., 1 stycznia 2010 r., 1 stycznia 2011 r., 21 lipca 2011 r., 1 stycznia 2012 r. Pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. R.L. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w którym podniósł , że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA nie wydał zaświadczeń o żądanej treści, zgodnie z wnioskiem z dnia 7 stycznia 2012 r. Następnie wnioskiem z dnia 13 lutego 2012 r. R.L. wezwał Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA do wydania zaświadczeń zgodnie z wnioskiem z dnia 7 stycznia 2012 r. Pismem z dnia 13 marca 2012 r. R.L. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Emerytaln0-Rentowego MSWiA skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 stycznia 2012 r. o wydanie zaświadczeń żądanej treści, zarzucając organowi naruszenie art. 217 i art., 218 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie. W treści skargi R.L. podniósł, że na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie organu emerytalnego, właściwego do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej i ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., nr 43, poz. 405 ze zm.), Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA jest organem właściwym w sprawach zaopatrzenia emerytalnego oraz ustalania prawa do innych świadczeń i ich wysokości zwolnionym ze służby funkcjonariuszom Policji. Podkreślił, ze do zadań Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA należy m.in. ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego i innych świadczeń, wysokości świadczeń, dokonywanie waloryzacji świadczeń. Oznacza to , zdaniem R.L., że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA jest też organem właściwym w sprawach dotyczących wydania zaświadczenia w tym przedmiocie. W związku z powyższym R.L. wniósł o zobowiązanie organu do wydania zaświadczeń zgodnie z wnioskiem z dnia 7 stycznia 2012 r. oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych. Pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. zatytułowanym "skarga" oraz pismami z dnia 9 lipca, 5 sierpnia, 2 listopada i 21 listopada 2012 r. skarżący podtrzymał swoją skargę rozwijając jej uzasadnienie. W pismach tych R.L. podkreślił, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA pozostaje w bezczynności, bowiem organ zamiast podejmować czynności prowadzi z nim wymianę poglądów, polemikę pismami, podczas, gdy zgodnie art. 217 k.p.a. nakłada na organ obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane są w jego posiadaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. pouczono skarżącego, że jeśli w piśmie nie ma nowych twierdzeń lub dowodów, to zgodnie z art. 239 § 1 k.p.a. organ ma prawo podtrzymania swojego stanowiska bez zawiadamiania skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 11 września 2012 r. wezwał organ do udzielenia informacji, czy w związku z 15 wnioskami R.L. z dnia 7 stycznia 2012 r. o wydanie zaświadczeń żądanej treści, Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wydał żądane zaświadczenia. W odpowiedzi pismem z dnia 14 listopada 2012 r. organ wyjaśnił, że żądane zaświadczenia nie zostały wydane. Ponownie organ podkreślił, że skarżący był wielokrotnie informowany, że w przypadku, gdy poszczególne składane przez niego wnioski nie będą zawierały żadnych nowych dowodów lub twierdzeń, to pisma skarżącego będą pozostawiane w aktach sprawy zgodnie z art. 239 § 1 k.p.a., gdyż skarżący żąda od organu informacji, które nie znajdują potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA, a obowiązujące przepisy nie uprawniają organu do wydania zaświadczeń żądanej treści przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga okazała się uzasadniona. Z uwagi na to, że bezczynność w zakresie wydania zaświadczenia żądanej treści mogła dotyczyć wyłącznie jednego organu, na wstępie należało ustalić, który z organów był właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru uposażenia funkcjonariusza Policji. Sąd ustalił, że R.L. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 1989 r. i od tego czasu pobiera rentę inwalidzką, jako świadczenie korzystniejsze od emerytury policyjnej. Zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują zatem przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.). Na podstawie art. 32 ust 2a powołanej ustawy wydane zostało rozporządzenie wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie organu emerytalnego, właściwego do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 43, poz. 405 ze zm.). Z analizy § 1, § 2 i § 5 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia jednoznacznie wynika, że organem właściwym w sprawach zaopatrzenia emerytalnego oraz ustalania prawa do innych świadczeń i ich wysokości na podstawie odrębnych przepisów zwolnionym ze służby funkcjonariuszom Policji jest Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Do jego zadań między innymi należy ustalanie prawa do zaopatrzenia emerytalnego i innych świadczeń, wysokości świadczeń, dokonywanie waloryzacji świadczeń (§ 5 ust. 1 pkt 1 i 3). Oznacza to, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA jest też organem właściwym w sprawach, dotyczących wydania zaświadczenia w tym przedmiocie. W rozpoznawanej sprawie przedmiot skargi stanowiła zatem bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie zaświadczeń zawierających dane o wysokości podstawy wymiaru uposażenia funkcjonariusza Policji – Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] – wg stanu na dzień 27 kwietnia 1998 r., 27 stycznia 1999 r., 27 maja 1999 r., 4 kwietnia 2001 r., 28 maja 2001 r., 26 lutego 2003 r., 26 lutego 2004 r., 1 marca 2006 r., 1 marca 2007 r., 1 marca 2008 r., 1 marca 2009 r., 1 stycznia 2010 r., 1 stycznia 2011r., 21 lipca 2011 r., 1 stycznia 2012 r. W związku z tak określonym przedmiotem sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. a mianowicie, gdy sprawa powinna zostać zakończona: decyzją administracyjną; postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz poglądami piśmiennictwa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich przyczyn określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana albo z przekonaniem, że następują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy w określonej formie (tak T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2005, s. 86). Problematykę dotyczącą zaświadczeń reguluje Dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 217 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem organ administracji publicznej, uwzględniając żądanie, bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni, wydaje zaświadczenie żądanej treści bądź też w formie postanowienia odmawia jego wydania. Analiza akt sprawy, w szczególności dołączonej korespondencji między skarżącym a organem, doprowadziła Sąd do wniosku, że nie został rozpoznany wniosek R.L. z dnia 7 stycznia 2012 r. o wydanie mu zaświadczeń żądanej treści. Organ nie wydał, ani nie odmówił wydania mu zaświadczenia. Sąd uznał, że skoro żądanie R.L. w tym zakresie nie zostało rozpoznane w formie przewidzianej w art.219 k.p.a. i w terminie, o którym mowa w art. 217 § 3 k.p.a., to Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA pozostaje w tym zakresie w bezczynności. Dlatego też Sąd uznał skargę za uzasadnioną i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku R.L. z dnia 7 stycznia 2012 r., w terminie 7 dni, od otrzymania prawomocnego wyroku sądu wraz z aktami administracyjnymi. Oceniając przedmiotową bezczynność organu przez pryzmat normy art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do przypisania organowi rażącej przewlekłości postępowania. Wskazać bowiem należy, że organ w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. pouczył skarżącego, że jeśli w piśmie nie ma nowych twierdzeń lub dowodów, to zgodnie z art. 239 § 1 k.p.a. organ ma prawo podtrzymania swojego stanowiska bez zawiadamiania skarżącego. Niewątpliwym jest, że w rozpoznawanej sprawie organ myli dwa tryby załatwiania spraw, a mianowicie tryb skargowy z Działu VIII k.p.a. z kwestią związaną z wydawaniem zaświadczeń, o jakich mowa w Dziale VII k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.