I GZ 71/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 896/12 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] września 2010 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], [...] oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] maja 2011 r., nr[...], z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi J.J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił wniosek adwokata M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] września 2010 r. i [...] lipca 2011 r., Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] maja 2011 r.i [...] listopada 2010 r., w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. adwokat M. S. informując w piśmie, że jest on pełnomocnikiem J. J. złożył wniosek do WSA w Sz. o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji. Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji został złożony przez osobę nieuprawnioną. Wskazał przy tym, że zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku jest skarżący działający przed sądem osobiście lub przez pełnomocnika. W niniejszej sprawie z żądaniem wstrzymania wykonania decyzji w imieniu skarżącego wystąpił adwokat M. S., nie wykazując jednakże, że jest umocowany do działania w imieniu skarżącego – J. J. Zarządzeniem z dnia 7 października 2012 r. Sąd wezwał adwokata do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono adwokatowi w dniu 16 października 2012 r., natomiast odpowiedź jego na wezwanie z załączonym pełnomocnictwem wpłynęła do Sądu po zakreślonym przez Sąd terminie. Tym samym Sąd I instancji uznał, że przedstawione po terminie pełnomocnictwo nie uprawnia adwokata do skutecznego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podjętych w postępowaniu prowadzonym w granicach niniejszej sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. J. W zażaleniu wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 35 § 1 p.p.s.a. polegające na oddaleniu wniosku , gdzie w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną, co musiało skutkować spornym rozstrzygnięciem. J. J. wskazał, że w dacie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, pełnomocnictwo procesowe znajdowało się w aktach postępowania, z czego należy wnioskować, że skarżący dla dokonania czynności wpadkowej, jaką jest wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego, ustanowił pełnomocnika. Tym samym wniosek powinien zostać rozpatrzony merytorycznie w zakresie zbadania istnienia przesłanek do wstrzymania wykonalności decyzji, a nie tylko pod względem formalnym, odnoszącym się do ewentualnego braku legitymacji procesowej pełnomocnika strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż ustawodawca zawęził krąg podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, stanowiąc, iż wstrzymanie ich wykonania może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Przedstawiciel ustawowy działa w sprawie za stronę, którą reprezentuje, i ze skutkiem dla tej strony. Zatem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może złożyć skarżący osobiście lub przez pełnomocnika. Z kolei według art. 35 § 1 pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wynika z treści złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przedmiotowy wniosek został złożony w imieniu skarżącego – J. J. Wskazać należy, że skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań obciążają mocodawcę. Zatem przyjąć należy, iż to strona skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek. Błędne jest stanowisko Sądu I instancji, wskazujące, iż wniosek został złożony przez adwokata M. S. w imieniu własnym. Otóż zauważyć należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 12 lipca 2012 r. udzielone adw. M. S. przez J. J. do występowania w sprawie (k. 26-28 akt administracyjnych). Pełnomocnictwo to zostało złożone w postępowaniu administracyjnym i obejmowało ono umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądem administracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe NSA stwierdza, że w aktach administracyjnych sprawy znajdowało się skuteczne pełnomocnictwo udzielone adw. M. S., który w imieniu skarżącego J. J. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Tym samym Sąd I instancji rozpoznając wniosek strony powinien odnieść się i zbadać zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.