I SA/Wr 1218/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. i 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarga na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. została sporządzona – w imieniu strony skarżącej – przez doradcę podatkowego J. U. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe. Z uwagi na powyższe, zarządzeniem z dnia 25 września 2012 r., Sąd wezwał podpisanego pod skargą doradcę podatkowego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego umocowującego go do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie (kierowana na podany w skardze adres siedziby kancelarii pełnomocnika) została dwukrotnie awizowana (w dniach: 2 i 10 października 2012 r.), a wobec niepodjęcia jej przez pełnomocnika w terminie czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awizo, została zwrócona Sądowi i włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 16 października 2012 r. Liczony w ten sposób, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upływał z dniem 23 października 2012 r. (wtorek). Stwierdzając, że podpisany pod skargą doradca podatkowy nie przedłożył wymaganego pełnomocnictwa, zarządzeniem z dnia 29 października 2012 r., Sąd wezwał bezpośrednio stronę skarżącą do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych pocztowego dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania, odpis w/w zarządzenia został doręczony skarżącej osobiście w dniu 19 listopada 2012 r. W dniu 23 listopada 2012 r. (data stempla pocztowego), działający w imieniu strony skarżącej w/w doradca podatkowy nadesłał do Sądu egzemplarz skargi, który został podpisany przez tego doradcę jako pełnomocnika procesowego skarżącej. Do ponownie nadesłanej skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Niezbędnym wymogiem formalnym skargi jest spełnienie przez nią wymogów pisma procesowego w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu strony skarżącej przez doradcę podatkowego, który – pomimo wezwania go przez Sąd w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia braku formalnego skargi o brakujący dokument pełnomocnictwa – nie przedłożył wymaganego umocowania (dokumentu pełnomocnictwa). Przy czym, wymaga jednoczesnego wyjaśnienia, że wobec niepodjęcia w placówce pocztowej (pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki sądowej) przez w/w doradcę wezwania Sądu do przedłożenia wymaganego pełnomocnictwa, skutek doręczenia tego wezwania Sąd przyjął przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a Skoro zatem, pierwsze awizowanie przesyłki sądowej nastąpiło w dniu 2 października 2012 r., to, z zastrzeżeniem spełnienia wymogu dwukrotnego awizowania tej przesyłki, skutek doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. należało przyjąć w dniu 16 października 2012 r. i od tej też daty liczyć termin siedmiu dni na uzupełnienie w/w braku formalnego skargi. Liczony w ten sposób bieg terminu dla dokonania tej czynności procesowej przez pełnomocnika upływał z dniem 23 października 2012 r. (wtorek). Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), że "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę", Sąd, po bezskutecznym wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, wezwał następnie stronę skarżącą do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Okoliczność, że z zachowaniem wyznaczonego stronie terminu, do Sądu została nadesłana skarga podpisana, podobnie jak poprzednio, przez doradcę podatkowego J. U. nie może zostać uznana za sanującą stwierdzony brak formalny skargi. Po pierwsze, na tym etapie (bo bezskutecznym wezwaniu pełnomocnika o brakujący dokument pełnomocnictwa) brak formalny skargi dotyczył już nie dokumentu pełnomocnictwa (które i tak nie zostało przedłożone), ale podpisu pod skargą strony skarżącej. Po drugie, nadesłana (po raz drugi) do Sądu i podpisana przez doradcę podatkowego skarga, nadal dotknięta jest brakiem formalnym w postaci dokumentu pełnomocnictwa, które, zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a., działający w imieniu strony skarżącej zobowiązany był złożyć przy pierwszej czynności procesowej przed sadem. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że w przypadku nieprawidłowego wykonania wezwania Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi, nie powinno się ponownie wdrażać tej samej procedury naprawczej, albowiem ocena sprawy po wykonaniu tego zarządzenia powinna prowadzić do jednoznacznej decyzji – odrzucenia lub nadania biegu skardze (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 123/10, LEX nr 670257). Podobny pogląd wyraził także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 lipca 2003 r. (sygn. akt III PZP 10/03) wyjaśniając, że "prawo do sądu (art. 45 ust. Konstytucji RP) zawiera w sobie nie tylko prawo do odpowiedniego (rzetelnego, sprawiedliwego) ukształtowania procedury sądowej, ale także prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Stąd należy uwzględnić nie tylko aspekt sprawiedliwości proceduralnej, a więc umożliwienia stronie naprawienia popełnionych przez nią błędów, ale także funkcję dyscyplinującą przepisów procesowych, gwarantujących rozpoznanie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki". Nie bez przyczyny prawo przewiduje tylko siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków i termin ten, jako termin ustawowy, nie podlega przedłużeniu". Z tych wszystkich powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.