II GZ 41/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1055/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2012 r. , nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odmówił J. D. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. J. D. w skardze do WSA w Ł. z dnia [...] listopada 2012 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2012 r. o cofnięciu uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów. Skarżący uzasadnił wniosek okolicznością, iż cofnięcie skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów w zakresie badań okresowych i badań dodatkowych, skutkować będzie utratą przez niego zatrudnienia, a tym samym jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny. Na utrzymaniu skarżącego znajdują się jego dwaj synowie oraz bezrobotna żona. Z uwagi na posiadane przez J. D. wykształcenie na kierunku inżynier mechaniki samochodowej oraz długi staż pracy na stanowisku diagnosty, trudno oczekiwać, aby skarżący mógł niezwłocznie podjąć inną pracę. Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił wnioskodawcy udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sądu I instancji stwierdził, że w aktach sprawy brak jest danych uprawniających do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólny, brak jest w nim konkretnych informacji na temat wysokości dochodów osiąganych przez skarżącego, ponoszonych wydatków (tj. stałych miesięcznych opłat związanych z utrzymaniem czteroosobowej rodziny). Z treści wniosku nie wynika ponadto w jakim wieku są dwaj synowie skarżącego (i jakie ewentualne wydatki ponosi skarżący na ich utrzymanie). Brak natomiast dokumentu potwierdzającego pozostawanie żony skarżącego bez zatrudnienia nie pozwala na weryfikację twierdzenia skarżącego. J. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Do sprawy załączył następujące dokumenty obrazujące sytuację materialną skarżącego: odpis skrócony aktu urodzenia małoletniego syna skarżącego M. J. D., odpis skrócony aktu małżeństwa skarżącego, decyzję Prezydenta Miasta Ł. orzekającą o uznaniu żony skarżącego D. D. za osobę bezrobotną, zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. potwierdzające o zarejestrowaniu syna skarżącego E. D. jako bezrobotnego, listę płac wygenerowaną elektronicznie za miesiąc grudzień 2012 r. dotyczącą J. D. z której wynika, że uzyskał on wynagrodzenie 1 111,86 zł netto. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę W rozpoznawanej sprawie wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawarty w skardze, nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym spółki). Jego lakoniczność i de facto gołosłowność zostały należycie ocenione przez Sąd pierwszej instancji jako nie uzasadniające w stopniu wystarczającym wstrzymanie zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnośnie zaś argumentów podniesionych w zażaleniu oraz w świetle dołączonych dokumentów należy przyjąć, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach p.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, które polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Zatem podniesienie zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owe naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nie można podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie – zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego – oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być spełniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek. Na marginesie należy wskazać, iż postanowienie w sprawie wstrzymania wykonalności aktu lub czynności sąd administracyjny może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna wykazać taką zmianę, która czyni jej wniosek zasadnym. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.