II OZ 770/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 681/12 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stosunków wodnych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 681/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną przez T. M. skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 18 grudnia 2012 r. oddalającego skargę T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stosunków wodnych. Odpis powyższego wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego i skarżącemu w dniu 16 stycznia 2013 r. wraz ze stosownym pouczeniem co do sposobu i trybu wniesienia środka zaskarżenia. Pismem z dnia 14 lutego 2013 r., które zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 15 lutego 2013 r., pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 18 lutego 2013 r., a następnie przy piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał skargę kasacyjną zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 681/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., wskazując, że przedmiotowa skarga kasacyjna została przez skarżącego wniesiona błędnie, bo bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego skutkiem w niniejszym przypadku było uchybienie terminu do jej wniesienia. Na to postanowienie T. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na rozstrzygnięcie, polegającą na błędnej wykładni art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu, ewentualnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej skarżącemu T. M. W zażaleniu wskazano także, że wniesienie skargi kasacyjnej z pominięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nastąpiło w związku z pomyłką popełnioną przez osobę nie będącą pracownikiem, a jedynie praktykantem pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Tym samym, przy ocenie terminowości złożonej skargi, nie można uznać daty nadania przesyłki na adres sądu, który nie jest właściwy dla tej czynności procesowej, za datę miarodajną (zob. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 480/04, niepubl.). Datą wniesienia, w takim przypadku, skargi kasacyjnej jest dzień, w którym przesyłkę sąd niewłaściwy przekazał sądowi właściwemu (zob. postanowienie NSA z 20 grudnia 2006 r., II FSK 1718/06, LexPolonica nr 2113472). Skarga kasacyjna bezpośrednio skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywoła skutki prawne, gdy NSA przekaże ją właściwemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu przed upływem trzydziestodniowego terminu, który przewiduje omawiany artykuł. Po upływie tego terminu skarga kasacyjna zostanie odrzucona, stosownie do treści art. 178 (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z 17 stycznia 2008 r., II SA/Bk 661/07, CBOSA, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, W-wa 2011, s. 604). W rozpoznawanej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., a pomimo tego wniósł skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamiast do właściwego sądu wojewódzkiego, wbrew pouczeniu co do wniesienia środka odwoławczego, w istocie wniesiona została po terminie. Wskazać należy, że skarga kasacyjna jako nadzwyczajny środek odwoławczy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obwarowana tzw. przymusem adwokackim, wynikającym z art. 175 P.p.s.a. Przymus ten ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego skargi ze względu na wymagania wynikające z art. 176 P.p.s.a., których niespełnienie może spowodować jej odrzucenie bez merytorycznego rozpoznania. Ustawodawca wyszedł z założenia, że pełnomocnicy strony, wymienieni w art. 175 P.p.s.a. są profesjonalistami o wysokiej wiedzy prawniczej, którzy we właściwy sposób ochronią stronę przed takimi negatywnymi konsekwencjami. W świetle powyższego należy stwierdzić, i co wynika z akt sprawy, że to pełnomocnikowi jako profesjonaliście zostało udzielone pełnomocnictwo do sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik dopuścił się zaniedbania przy wnoszeniu skargi kasacyjnej, bowiem nie dopilnował aby przesyłka została wysłana do właściwego Sądu, chociażby poprzez zwykłe skontrolowanie wykonanego zadania przez praktykantkę we własnej kancelarii. Polecenie wysłania skargi kasacyjnej praktykantce jest równoznaczne z powierzeniem zadania osobie trzeciej, a prawidłowe lub błędne działanie tej osoby obciąża pełnomocnika strony. W związku z tym uznać należało, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., nie narusza obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.