II GZ 93/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2531/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2531/12, odmówił D. i D. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ) z dnia [...] października 2012 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że 23 października 2012 r. skarżący wniósł do WSA skargę na ww. decyzję organu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Sąd I instancji wskazał, że skarżący powinien uprawdopodobnić, że w jego przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą skutki wynikające z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na ww. postanowienie złożył skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, mając na wadze dobro jego rodziny. Wskazał ponadto, iż jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej, gdyż spłaca zaciągnięte kredyty bankowe, a spłata zobowiązania wobec Głównego Inspektora Transportu Drogowego pociągnie wobec niego poważne konsekwencji w postaci zaległości w płatnościach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenie skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane). W doktrynie prawa najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonaniu się o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Zawarty w skardze skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. W tej sytuacji Sąd I instancji zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro do dnia rozpatrzenia omawianego wniosku strona nie wskazała istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Warto również podkreślić, iż skarżący nie dołączył do wniosku dokumentacji potwierdzającej swojej sytuacji finansowej. Skarżący w zażaleniu wskazał, iż ma trudną sytuację materialną, Ponadto stwierdził, iż w przypadku uznania go winnym i prawomocnym zasądzeniu mu kary Sąd nie będzie miał problemów ze ściągnięciem należności, gdyż posiada dom, którego wartość znacznie przekracza jego zobowiązanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pomimo uzupełniania argumentacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji w treści zażalenia, wymaga podkreślenia, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniająca uwzględnienie jej wniosku. W ocenie NSA uzupełniony w zażaleniu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdzie skarżący wskazał okoliczności, które jego zdaniem uprawdopodabniają niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie był wystarczający. Z przedstawionych przez stronę informacji nie wynika, aby szczególne okoliczności w niniejszym przypadku występowały. Skarżący nie przedstawili dokumentacji potwierdzających swoją sytuację finansową. Reasumując w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że powyższe okoliczności nie stanowią przesłanki do przyznania stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd ma prawną możliwość zmiany bądź uchylenia w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.