I SA/Wa 223/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Prezydenta W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego Prezydenta W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości zajętą pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...], położoną w W., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętą księgą wieczystą KW nr [...] i orzekł o odmowie stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] prawa własności ww. nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. Prezydent W. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...], położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda [...] - działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...], położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że zgodnie z ww. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Dodał, że nieruchomość będąca przedmiotem wystąpienia nie stanowiła w dniu 31 grudnia1998 r. własności Skarbu Państwa ani Gminy – gdyż stanowiła własność "M." - i pozostawała we władaniu Zarządu Dróg Miejskich W. jako droga publiczna. Zgodnie z Uchwałą Nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (Monitor Polski z dnia 14 lutego 1986 r. Nr 3, poz. 16 ze zm.) droga publiczna Aleje [...], na odcinku od Placu [...] do granicy miasta, stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku drogę krajową nr [...] ([...]). Na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Rada Ministrów określiła w drodze Rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) wykaz dróg wojewódzkich, który obejmował w dniu 1 stycznia 1999 roku drogę publiczną nr [...] ([...]) - Aleje [...] w W. Podsumowując Wojewoda uznał, że w tym stanie rzeczy - zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - ww. nieruchomość zajęta pod część drogi wojewódzkiej nr [...] - Aleje [...] stała się z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa własnością Województwa [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. J. wskazując, że organ wojewódzki naruszył przepisy art. 7 i art. 77 Kpa, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza zajęcia spornej nieruchomości pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia1998 r., jak również władania nieruchomością przez podmiot publicznoprawny w tym dniu - a zatem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Po rozpoznaniu odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości zajętą pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...], położoną w W., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętą księgą wieczystą KW nr [...] i orzekł o odmowie stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] prawa własności ww. nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...]. Minister stwierdził, że na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 roku w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494) jest właściwym w niniejszej sprawie. Następnie podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zatem przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] (wydzielona z działki nr [...]) stanowiła własność M. S.A. z siedzibą w W., a zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Umową sprzedaży z dnia 10 maja 2002 r. M. S.A. z siedzibą w W. sprzedała "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W. nieruchomość obejmującą m.in. działkę nr [...]. Następnie umową sprzedaży z dnia [...] kwietnia 2004 r. "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W. sprzedała B. J. przedmiotową nieruchomość. Dodał, że droga nr [...] relacji W., w ciągu której leżą Al. [...], została zaliczona do kategorii dróg krajowych na podstawie uchwały nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16). Następnie na podstawie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. lU71) droga ta została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Z porównania mapy pomiaru inwentaryzacyjnego nr [...] wykonanego w grudniu 1997 r. po wybudowaniu wjazdów drogowych oraz wydruków z systemu iGeoMap z dnia 12.04.2010 r. i 17.08.2010 r. wynika, że obszar zaznaczony na ww. mapie z 1997 r. kolorem czerwonym stanowi działkę nr [...], która leży w liniach rozgraniczających drogi publicznej. Jednakże objęcie nieruchomości liniami rozgraniczającymi nie stanowi podstawy do uznania, że działka nr [...] była zajęta pod Al. [...] w W., gdyż działka ta stanowi część drogi dojazdowej do M. S.A. oraz osiedla [...] i nie została faktycznie zajęta pod pas drogowy Al. [...]. Wskazał przy tym, iż przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Powyższe wskazuje, że na działce nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie występowały urządzenia techniczne stanowiące część pasa drogowego - Al. [...] w W. W związku z powyższym organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., gdyż sporna nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była zajęta pod drogę publiczną. Zaś przesłanki określone w ww. art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie tego przepisu. Zatem zachodzi przesłanka negatywna określona w ww. art. 73 ustawy, co stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Minister odniósł się też do zarzutu skarżącej, iż został naruszony przepis art. 10 § 1 kpa poprzez nie zawiadomienie strony o toczącym się postępowaniu oraz uniemożliwienie jej tym samym wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i wskazał, że skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu i składała wyjaśnienia w toku prowadzonego postępowania - na co wskazuje pismo z dnia 18 listopada 2010 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 maja 2006 r. (sygn. akt II OSK 831/05, opubl. w ONSAiWSA z 2006 r. Nr 6 poz. 157), zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (np. złożenia dokumentu). Skoro zaś odwołanie zawiera wyłącznie zarzuty o charakterze formalnym, to brak jest podstaw do uznania, że wypowiedzenie się przez stronę przed wydaniem decyzji miałoby znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent W. - wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 73 ust 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) w związku z art. 1, art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że spełnienie przesłanki w postaci zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. uwarunkowane jest istnieniem na gruncie urządzeń technicznych stanowiących część pasa drogowego, a w konsekwencji. błędne uznanie, że grunt położony w liniach rozgraniczających drogi publicznej nie spełnia tej przesłanki, -naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8, art. 7, art. 77§ 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia sprawy w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Prezydent podniósł, iż nie może się zgodzić ze stanowiskiem Ministra, gdyż wyznaczenie linii rozgraniczających przesądza o tym, że wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią stanowią pas drogowy. Błędne jest zatem stanowisko organu, że za uznaniu drogi za publiczną decydować ma istnienie urządzeń technicznych stanowiących część pasa drogowego. W niniejszej sprawie o zajęciu działki nr [...] pod drogę publiczną świadczą czynności podejmowane przez ówczesnych właścicieli wobec Zarządu Dróg Miejskich jako zarządcy drogi, a także czynności samego Zarządu związane z protokołami przekazania, organizacji ruchu i umieszczeniem znaków drogowych – które świadczą bezpośrednio o władaniu przedmiotową nieruchomością przez jednostkę samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Również uczestniczka postępowania B. J. w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie – podnosząc, że organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, wnikliwie go rozważył i wydał trafną decyzję. Pismem z dnia 23 października 2012 r. Prezydent W. złożył do akt sprawy protokół ostatecznego odbioru drogi z dnia [...] stycznia 1999 r. oraz kserokopię mapy zasadniczej z 1998 r. z granicą władania na dowód, że działka nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. Również uczestniczka postępowania B. J. przy piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. złożyła szereg decyzji – na poparcie swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości i orzekł o odmowie stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką nr [...] - Aleje [...]. Podstawę do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Przepis ten stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa zatem przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Z uwagi jednak na okoliczność, że art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej, dokonując jego wykładni należy odwołać się do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.). W rozumieniu art. 1 tego aktu za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną, musi bowiem zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00). Natomiast art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy definiował pas drogowy jako wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. W niniejszej sprawie Prezydent W. twierdzi, iż przedmiotowa działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną – [...] oraz znajdowała się we władaniu przez podmiot publicznoprawny. Z kolei uczestnik postępowania B. J. zaprezentowała stanowisko przeciwstawne. Zatem bezspornym jest tylko fakt, że na dzień 31 grudnia 1998 r. nieruchomość stanowiła własność "M. z siedzibą w W. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji, zgodnie z art. 7 kpa, wyrażającym między innymi zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W tym celu - stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 kpa - organ miał obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy czym zgodnie z art. 75 kpa, jako dowód powinien dopuścić wszystko, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Powyższe oznacza zatem, że organ orzekający w danej sprawie powinien podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego i kompletnego materiału dowodowego. Tymczasem organy orzekające w niniejszej sprawie, nie uczyniły tego. Na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie i przedstawionego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można w żaden sposób ocenić, czy objęta postępowaniem nieruchomość na dzień 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę publiczną – [...].. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych mapy z dnia 15 grudnia 1997 r. oraz kserokopii mapy dołączonej do pisma skarżącego z dnia 23 października 2012 r. zupełnie nie wynika, iż działka nr [...] została zajęta pod drogę i ewentualnie w jakim zakresie - bowiem są one nieczytelne dla Sądu i nie zawierają odpowiednich wskazań w tym zakresie. Z map tych nie wynika w sposób bezsporny i zrozumiały dla osoby nie będącej geodetą, gdzie znajdują się linie rozgraniczające drogę oraz gdzie znajduje się przedmiotowa działka, której nie zaznaczono w sposób nie budzący wątpliwości. Nie zaznaczono również, gdzie są umiejscowione znaki drogowe – o których mowa w protokole przekazania - przyjęcia do eksploatacji urządzeń bezpieczeństwa ruchu z dnia 17 listopada 1998 r. Tymczasem jest to fakt bardzo istotny dla sprawy, gdyż ewentualnie wyznaczałby zakres faktycznego władania nieruchomością. Bowiem z kolejnego protokołu – ostatecznego odbioru i przejęcia do eksploatacji z dnia 20 stycznia 1999 r. – wynika, że dopiero w tym dniu Zarząd Dróg Miejskich przejmuje obiekt do eksploatacji. W konsekwencji - wobec tak zebranego przez organy administracji materiału dowodowego - trudno uznać stanowisko Wojewody [...] lub Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej za zasadne. W rozpatrywanej sprawie organy winny udokumentować stan prawny i faktyczny ww. działki na dzień 31 grudnia 1998 r. w sposób wyczerpujący i jednoznaczny. Tymczasem nie zrobiły tego - co oznacza brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego i w konsekwencji naruszenie przepisu art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1998 r. - które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Reasumując, Sąd stanął na stanowisku - że kwestia zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz udokumentowanie kwestii władztwa publicznoprawnego - wymagają wyjaśnienia i uzupełnienia materiału dowodowego, z uwzględnieniem uwag uczestnika postępowania B. J. Rozpoznając ponownie sprawę organ uzupełni materiał dowodowy i zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa, jako dowód dopuści wszystko, co może przyczynić się do jednoznacznego stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 73 ustawy. Przede wszystkich organ sporządzi mapę biorąc pod uwagę ww. zastrzeżenia Sądu oraz zgromadzi dowody dokumentujące wykonywanie władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością – przy czym udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia i okoliczności wskazujące na czym ono polegało. Organ zbada również, kiedy prace budowlane związane z budową drogi zostały zakończone – data zgłoszenia do nadzoru budowlanego zakończenia tych prac lub data wydania pozwolenia na użytkowanie. Dopóki bowiem trwają prace budowlane – to jest to plac budowy, droga w budowie - nie zaś droga publiczna. Następnie organ dokona oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem przesłanek określonych w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie w sprawie, które wyczerpująco umotywuje w uzasadnieniu - zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.