II SAB/Bd 141/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2011 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 (czternastu) dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący D. W. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy Z. polegającą na braku rozpatrzenia wniosku wniesionego przez skarżącego z dnia [...] października 2011 r. o udzielenie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie Wójta Gminy Z. do wydania decyzji stosownie do art. 104 § 1 Kpa i orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. W odpowiedzi Wójt wniósł o odrzucenie względnie o oddalenie skargi wskazując, że wzywał skarżącego o wykazanie w jaki sposób rzeczona informacja publiczna, której skarżący żąda, a będąca informacją publiczną przetworzoną - jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Ponieważ skarżący nie złożył stosownych wyjaśnień organ nie mógł załatwić sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, albowiem uzasadniony jest zarzut bezczynności Wójta Gminy Z. polegającej na braku rozstrzygnięcia wniosku skarżącego D. W. z dnia [...] października 2011 r. o udzieleniu informacji publicznej albo wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia tej informacji. Kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej - ppsa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. W związku z tym podkreślenia wymaga, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wyłącznie kwestia ograniczona do badania, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności; czy dokonał tej czynności w terminie określonym w art. 35 § 3 lub 4 Kpa i czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. W postępowaniu tym Sąd nie może badać w szczególności zagadnień merytorycznych, które legły u źródeł wniosku. Zagadnienia te będą bowiem przedmiotem badania organów administracji publicznej, a poddane kognicji sądu administracyjnego zostaną dopiero w przypadku wytoczenia skargi na decyzję merytoryczną. Wszelkie więc zarzuty i wnioski wykraczające poza wskazany zakres przedmiotowy nie mogą zostać uwzględnione. Odnosząc się więc do formalnej strony - dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż zachowane zostały warunkujące ją wymogi formalne i brak podstaw do jej odrzucenia. Przechodząc zaś do merytorycznej strony wyroku podkreślenia wymaga, że prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Natomiast ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zasady udzielenia informacji publicznej normuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W myśl przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jest to bardzo ogólna i szeroka definicja informacji publicznej. Stosownie do przepisu art. 133 ppsa rozpoznając skargę Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt postępowania przed Wójtem Gminy Z. wynika, że skarżący swój wniosek złożył [...] października 2011 r., oraz że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie został rozpoznany w trybie i na zasadach zawartych w ustawie o dostępnie do informacji publicznej. Nie są przeszkodą w jego rozpoznaniu okoliczności podnoszone w odpowiedzi na skargę, czyli brak reakcji skarżącego na kolejne wezwania do uzupełnienia wniosku. Rzeczą organu było dokonanie odpowiedniej w tym zakresie oceny i zakończenie sprawy bądź to w formie czynności materialno -technicznej bądź przez wydanie odpowiedniej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 149 ppsa sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzekając jak wyżej Sąd miał na uwadze, że w dniu 17 maja 2011 r. zaczęło obowiązywać nowe brzmienie art. 149 ppsa, wprowadzone ustawą z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173 ze zm.). Z mocy tego przepisu, Sąd rozstrzygając w niniejszej sprawie obowiązany był orzec, czy stwierdzona bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie Sąd stwierdził, że okoliczności związane z bezczynnością nie były tego rodzaju, aby można je zakwalifikować jako naruszenie prawa w stopniu rażącym. Nie można bowiem zarzucić organowi braku jakiejkolwiek aktywności zważywszy na uprzednie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. oraz na wysłane do skarżącego wezwania do uzupełnienia wniosku. I dlatego orzeczono jak w pkt 2 wyroku, orzeczenie o kosztach opierając na art. 200 ustawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego wyroku po myśli art. 153 ppsa mają dla organu charakter wiążący. W szczególności prowadząc ponownie postępowanie, organ dokona przede wszystkim oceny, czy żądana przez stronę skarżącą informacja mieści się granicach informacji publicznej, następnie dokona kwalifikacji pod kątem występowania lub nie, negatywnych przesłanek udostępnienia informacji publicznej i w zależności od rezultatu przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zakończy sprawę, bądź to w formie czynności materialno- technicznej, bądź poprzez wydanie decyzji.