I SA/Kr 1393/12

Sygn. akt I SA/Kr 1393/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r., sprawy ze skargi Zakładu Opieki Zdrowotnej "N" spółka jawna w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 4 lipca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2011 i 2012 - skargę oddala - Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia 22 marca 2012r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Opieki Zdrowotnej "N" s.j. w K., odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2011 i 2012. W uzasadnieniu wskazano, że według obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. górna stawka podatku od nieruchomości od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń na rok 2011 wynosi 4,27 zł/ 1m2. Rada Miejska w S. uchwałą z dnia 10 listopada 2010 r. przyjęła stawkę w wysokości 4,22 zł/m2. Z kolei zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów na rok 2012 górna stawka podatku od w/w nieruchomości wynosi 4,45 zł/ 1m2. Stawka ta została przyjęta przez Radę Miejską w S. w uchwale z dnia 30 listopada 2011 r. Od powyższej decyzji odwołał się S. K., wspólnik w/w spółki jawnej, wskazując w uzasadnieniu , że stosownie do otrzymanego formularza zapłacono podatek według stawki w nim wymienionej. Po dokonaniu wpłaty zapoznano się z ustawą o podmiotach leczniczych, która tę stawkę określa na niższym poziomie. W związku z tym wystąpiono o stwierdzenie nadpłaty, Rozpatrując powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 lipca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d i art. 20 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2010 r. Nr 95 poz. 613 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 625 poz. 5038) i uchwały Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 30 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 574 poz. 6375), a także art. 72 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 20a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. l oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2. Jak wskazuje się w literaturze, przepis powinien być stosowany jedynie w przypadku niepodjęcia uchwały na dany rok do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy. Uchwalenie stawek przez radę oznacza podjęcie uchwały w sprawie stawek przez radę gminy. Jeżeli natomiast rada spóźni się z uchwaleniem stawek i będzie chciała to zrobić w roku podatkowym (po dniu 1 stycznia), to nie będzie już do tego uprawniona ze względu na dyspozycję art. 20a. Stosuje się wówczas stawki z uchwały obowiązującej w roku poprzedzającym rok podatkowy. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 13 stycznia 2012 r. zwrócono się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości położonej w S. przy ul. T., działka [...], za 2011 i 2012 rok. Wskazano we wniosku, iż wypełniając deklaracje dano wiarę informacjom przesłanym z Urzędu Miasta i Gminy S. co do stawek od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń. Stawki te jednak były wyższe, niż wprowadzona przez ustawę o działalności leczniczej. Kolegium wskazało, iż zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w roku 2011 (M.P. z 6 sierpnia 2010 r.) górna stawka podatku od nieruchomości od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń na rok 2011 wynosi 4,27 zł/m2. W związku z tym Rada Miejska w S. uchwałą z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 625 póz. 5038) przyjęła stawkę w wysokości 4,22 zł/1 m2. Natomiast zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów na rok 2012 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w roku 2012 (M.P. z dnia 25 października 2011 r.) górna stawka podatku od w/w nieruchomości wynosi 4,45 zł/m2. W związku z tym Rada Miejska w Skawinie uchwałą z dnia 30 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 574 poz. 6375) przyjęła stawkę w wysokości 4,45 zł/m2. Jak zatem wynika z powyższego, określona jako maksymalna w art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - na mocy ustawy o działalności leczniczej - stawka podatku w przypadku budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - stała się już nieaktualna. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewidują bowiem waloryzację stawek, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 20 ust. 1. W następstwie wydanych przez Ministra Finansów obwieszczeń Rada Miejska w S. podjęła stosowne uchwały, przy czym zostały one wydane przed kolejnym rokiem podatkowym, a zatem nie znajdował zastosowania w/w art. 20a ustawy. Stawki w decyzjach o podatku od nieruchomości wydawanych w stosunku do podatnika były zgodne z uchwałami Rady Gminy, a zastosowana stawka opłaty w zakresie wskazanym przez podatnika była prawidłowa. Nie można w związku z tym mówić o podlegającej zwrotowi nadpłacie. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez Zakład Opieki Zdrowotnej "N" s.j. w K. W skardze zarzucono, iż regulacja przedmiotowego podatku wynika z ustawy, a nie z obwieszczeń Ministra Finansów, zaś niezgodność uchwały Rady Gminy z ustawą powoduje nieważność uchwały z mocy prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Z kolei wedle treści art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Ust. 2 tego artykułu stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. Stosownie do ust. 3 wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. Wskazane przepisy wprowadzają zatem delegację dla rada gminy do określenia w drodze uchwały wysokości stawek podatku od nieruchomości, w granicach wskazanych w ustawie. Przy tym wskazana maksymalna granica podatku w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ulega corocznie zmianie w wyniku jej waloryzacji w oparciu o art. 20 ust. 1 tej ustawy. Wykonanie powyższego następuje w drodze obwieszczenia Ministra Finansów w oparciu o art. 20 ust. 2 i 3 wskazanej ustawy. W związku z tym w kontrolowanej sprawie zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w roku 2011 (M.P. z 6 sierpnia 2010 r.) górna stawka podatku od nieruchomości od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń na rok 2011 wynosiła 4,27 zł/m2. Rada Miejska w Skawinie uchwałą z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 625 poz. 5038) przyjęła stawkę w wysokości 4,22 zł/m2. Natomiast zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów na rok 2012 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w roku 2012 (M.P. z dnia 25 października 2011 r.) górna stawka podatku od w/w nieruchomości wynosi 4,45 zł/m2. Rada Miejska w S. uchwałą z dnia 30 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 574 poz. 6375) przyjęła stawkę w wysokości 4,45 zł/m2. Z powyższego wynika, że określenie stawek podatku w przypadku budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych było prawidłowe, gdyż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewidują waloryzację stawek, zgodnie z art. 20 ust. 1. Rada Miejska w S. podjęła stosowne uchwały w następstwie wydanych przez Ministra Finansów obwieszczeń i stosownie do wyznaczonych w obwieszczeniach maksymalnych granic wysokości stawek podatku. Ponadto uchwały wydano przed kolejnym rokiem podatkowym, a zatem nie znajdował zastosowania art. 20a ustawy, zgodnie z którym w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2. Z przepisu tego wynika, iż stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy będą miały zastosowanie jedynie w przypadku niepodjęcia uchwały na dany rok do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy. Jeżeli natomiast organ spóźni się z uchwaleniem stawek i będzie chciał to zrobić w roku podatkowym (po dniu 1 stycznia), to nie będzie już do tego uprawniony. Stosuje się wówczas stawki z uchwały obowiązującej w roku poprzedzającym rok podatkowy. W kontrolowanej sprawie uchwały wydano odpowiednio co do stawki na 2011r. - w dniu 10 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 625 poz. 5038) przyjmując jej wysokość na 4,22 zł/m2, natomiast co do stawki na 2012r. - w dniu 30 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 574 poz. 6375) przyjmując ją w wysokości 4,45 zł/m2. Stawki w decyzjach o podatku od nieruchomości wydawanych w stosunku do podatnika były więc zgodne z uchwałami w/w Rady Gminy. Mając powyższe na uwadze, sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.