II OSK 720/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. R. – E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1499/12 w sprawie ze skargi E. R.– E. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. II OSK 720 / 13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E. R. – E. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Starosta Wielicki na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) nałożył na inwestora E. R. – E. obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym w zakresie kompletności i posiadania wymaganych opinii i uzgodnień w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Z uwagi na nie usunięcie przez inwestora stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Starosta na podstawie art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 104 K.p.a. odmówił jego zatwierdzenia i wydania pozwolenia na budowę obiektu usługowo- handlowo- biurowego na działce nr [...] w W. obręb [...]. Zdaniem organu projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji budynku z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nadto przedłożona dokumentacja projektowa została wykonana z naruszeniem warunków technicznych w zakresie odległości projektowanych parkingów od granicy sąsiedniej działki budowlanej i dostępności pomieszczeń higieniczno- sanitarnych dla osób niepełnosprawnych. Dokumentacja nie została także uzupełniona w zakresie braku projektu wewnętrznej instalacji elektrycznej ani nie zawiera warunków właściwej jednostki organizacyjnej na przełożenie sieci kanalizacyjnej kolidującej z inwestycją, jak i załącznika graficznego do uzgodnienia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. R. - E. Strona wskazała, że obiekt został umieszczony w granicy działki, bowiem ustalenia obowiązującego planu dla wyznaczania nieprzekraczalnej linii zabudowy są niejasne i nielogiczne, a przepisy wskazują na umieszczenie budynku w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, a nie działki inwestycyjnej. Zakwestionowano również konieczność zapewniania ogólnodostępnego WC dla niepełnosprawnych, brak wewnętrznej instalacji elektrycznej, konieczność przełożenia sieci kanalizacyjnej kolidującej z inwestycją oraz prawidłowość postanowienia o uzupełnieniu projektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Wojewody postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r. było uzasadnione i miało oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Inwestor nie spełnił nałożonych na niego obowiązków. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem jej lokalizacja narusza nieprzekraczalną linię zabudowy ustaloną na rysunku planu. Nadto projektowane 4 miejsca postojowe usytuowane zostały w granicy działki, która nie została włączona do obszaru inwestycji, co narusza przepis § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Również wbrew § 86 ust. 1 ww. rozporządzenia w budynku nie zaprojektowano pomieszczenia higieniczno- sanitarnego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych. Z projektu nie wynika, w jaki sposób odbywać się będzie komunikacja na poddasze i chociaż stwierdzono, że będzie to poddasze nieużytkowe, to jednak zaprojektowane liczne okna świadczą o zamiarze użytkowego wykorzystania tego pomieszczenia. Ponadto występują rozbieżności, co do funkcji obiektu, np.: budynek wielofunkcyjny (szkoła muzyczna, mieszkania, biura). Brak jest również przedstawienia wewnętrznej instalacji elektrycznej, umożliwiającej użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co narusza § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Projekt nie zawiera także warunków technicznych właściwej jednostki organizacyjnej i projektu przełożenia sieci kanalizacyjnej kolidującej z planowana inwestycją uzgodnionego z Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że w świetle ustaleń miejscowego planu budynki mogą być sytuowane w nieprzekraczalnej linii zabudowy bądź obowiązującej linii zabudowy lub w głąb terenu. Z kolei § 19 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia nie uprawnia inwestora do lokalizowania miejsc postojowych przy granicy działki budowlanej, choćby działka ta była własnością inwestora. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że skoro inwestor nie usunął w terminie nieprawidłowości wskazanych w projekcie budowlanym, to słusznie organ I instancji orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Skargę na powyższą decyzję złożyła E. R. – E., powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu, a dodatkowo podnosząc, że poddasze ma charakter nieużytkowy, zaś komunikacja z nim będzie odbywać się poprzez drabinę od zewnątrz. Brak jest także rozbieżności, co do funkcji obiektu, a ta została określona we wniosku o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja nie zawiera istotniejszych uchybień. Wskazując na przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Sąd uznał, że pomimo wydania w sprawie postanowienia, o którym mowa w tym przepisie i wskazania w nim na dużą ilość uchybień, nie zostały one usunięte przez stronę skarżącą. Jak stwierdził, na obszarze objętym przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A"). Zgodnie z jego § 28 działka nr [...] zlokalizowana jest w jednostce planistycznej 15 MU - tereny zabudowy mieszkaniowo- usługowej. Projektowana inwestycja pod nazwą obiekt usługowo- biurowo- handlowy jest, zatem dopuszczalna w tej jednostce planistycznej. Elementem obligatoryjnym planu miejscowego jest także jego rysunek, zawierający- w przypadku terenów podlegających zabudowie od strony ulic- linie nieprzekraczalnej zabudowy. Ponieważ działka nr [...] usytuowana jest przy terenie przeznaczonym pod drogę, część graficzna planu miejscowego zawiera także linię nieprzekraczalnej zabudowy zlokalizowaną na działce "nr [...]" od strony drogi. W niniejszej sprawie projektowany budynek znajduje się na terenie działki nr [...], ale już za nieprzekraczalną granicą zabudowy. Ponieważ projekt budowlany dokładnie sytuuje posadowienie budynku, tym samym należy przyjąć, że zamiarem inwestora była budowa budynku częściowo na obszarze wykluczonym spod zabudowy, a oznaczonym w planie miejscowym linią nieprzekraczalnej zabudowy. Zdaniem Sądu, już ta okoliczność w pełni uzasadniała utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W każdym, bowiem przypadku, gdy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy, projekt budowlany musi być z tym planem zgodny. Ponieważ nieprzekraczalna linia zabudowy w sposób jasny i precyzyjny określa maksymalne zbliżenie posadowienia budynku na działce nr [...] w kierunku działki drogowej nr [...], to naruszenie tej linii w projekcie budowlanym nie może być zaakceptowane i nie mają znaczenia wywody skarżącej dotyczące ewentualnej wewnętrznej sprzeczności planu miejscowego. W tej sprawie Sąd nie dokonuje, bowiem oceny planu miejscowego. Organy nie mogły, zatem ani zatwierdzić takiego projektu budowlanego ani nie mogły go same "poprawić". Wskazując na zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że projekt budowlany tych wymogów nie spełnia. W szczególności wbrew § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, projekt budowlany nie jest sporządzony w sposób nie pozwalający na jego dekompletację. Odwołując się z kolei do § 8 ust. 3 pkt 6 i 7 ww. rozporządzenia, Sąd stwierdził, że plan zagospodarowania terenu zawiera tylko zaznaczoną kanalizację (być może przyłącze kanalizacyjne), ale bez jakiegokolwiek opisu. Mapa sytuacyjno- wysokościowa pokazuje usytuowanie przyłącza kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji sanitarnej, ale nawet ona nie zawiera przyłącza telekomunikacyjnego i energetycznego, a bez tych przyłączy (zwłaszcza energetycznego) projektowany budynek nie może być oddany do użytku i nie może pełnić swojej funkcji handlowo- biurowo- usługowej. Nie kwestionując tego, że sama realizacja przyłączy może nastąpić w odrębnym trybie (art. 29 i 30 Prawa budowlanego), Sąd zaznaczył, że nie oznacza to, iż projekt budowlany może pomijać istotne dla funkcjonowania danego budynku mieszkalnego instalacje. Z uwagi na art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego projekt zagospodarowania terenu ma obejmować nie tylko usytuowanie budynku, ale i urządzeń technicznych niezbędnych do korzystania z niego i zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem Sądu, projekt budowlany nie zawierał również wszystkich wymaganych z punktu widzenia § 11 ust. 1 i 2 pkt 4 ww. rozporządzenia elementów. W szczególności brak jest schematu instalacji elektrycznej wewnętrznej. Nie jest przy tym zasadna argumentacja skarżącej, że taka instalacja nie musi być opisana szczegółowo, ponieważ to przyszły najemca dostosuje sobie instalację do własnych potrzeb i zmiany tej instalacji mają charakter nieistotny. Projekt architektoniczno- budowlany nie może pomijać żadnej wymaganej części choćby miała ona charakter nieistotny w przypadku dokonania od niej odstępstwa na etapie realizacji budowy. Okoliczność natomiast, co zrobi przyszły najemca po zawarciu umowy najmu nie może być przedmiotem doprecyzowania ogólnego projektu budowlanego. Nie ma w projekcie informacji także o instalacji gazowej, mimo iż jej podłączenie wynika z projektu. Następnie wskazując na definicję budynku użyteczności publicznej z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd pierwszej instancji przyjął, iż przedmiotowa inwestycja spełnia jego kryteria i w tym zakresie podlega ona rygorom takim, jak budynki użyteczności publicznej. Zasadnie, zatem organy obu instancji zarzuciły brak zgodności projektu budowlanego z § 84 ust. 1 i § 86 rozporządzenia. W każdym budynku użyteczności publicznej należy urządzić ustępy ogólnodostępne. § 85 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia określa warunki techniczne ustępu ogólnodostępnego dla osób niepełnosprawnych. I pomimo, iż skarżąca podaje, że nie przewiduje się zatrudniania osób niepełnosprawnych, to organy trafnie badały, czy te elementy projektu budowlanego, które są wymagane przy takich budynkach jak objęty przedmiotowym projektem budowlanych, zostały w nim zamieszczone. Brak zamieszczenia rozwiązań technicznych wymaganych w danym projekcie budowlanym i brak jego uzupełnienia uzasadniał odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ma przy tym znaczenia na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, kto będzie zatrudniał osoby w budynku objętym projektem budowlanym i czy są to osoby niepełnosprawne. Projekt budowlany nie może określać kategorii pracowników zatrudnianych w zbudowanym w przyszłości obiekcie, a z projektu architektoniczno- budowlanego wprost wynika, że obiekt w części publicznej będzie dostępny dla osób niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny także przyznał rację organom, że projekt budowlany nie zawiera żadnego sposobu komunikacji z kondygnacją stanowiącą tzw. poddasze nieużytkowe. Jak zaznaczył Sąd, realizując inwestycję można zaprojektować pomieszczenia nieużytkowe, ale nie można pominąć możliwości dostępu do nich. Musi, zatem istnieć możliwość komunikacji nawet z pomieszczeniem nieużytkowym. W przeciwnym razie np. wystąpienie awarii w takim pomieszczeniu może spowodować duże trudności z jej usunięciem. Odnośnie miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [...], stanowisko organów Sąd uznał tylko za częściowo trafne. Wskazując na § 15 ust. 1 pkt 6 ww. miejscowego planu i przyjęte w nim minimalne ilości miejsc parkingowych oraz zakładane przez inwestora 7 miejsc postojowych, Sąd zaznaczył, że już z samych rysunków znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że prawdopodobnym zamierzeniem będzie użytkowanie tego budynku jako sklepu ogólnodostępnego R. Działalność handlowa wymaga, zatem zaplanowania adekwatnej ilości miejsc, a wówczas należałoby przyjąć, że 15 miejsc parkingowych wymaganych planem miejscowym dotyczy nie tylko powierzchni użytkowej wynoszącej 1000 m2, ale powierzchni użytkowej mniejszej niż 1000 m2. Ponadto wyznaczając ilość miejsc parkingowych, inwestor nie uwzględnił działalności biurowej i usługowej, która także wymaga zapewnienia miejsc postojowych, co najmniej dla osób zatrudnionych do takiej działalności. Sąd zgodził się natomiast ze skarżącą, że o ile § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia określający minimalną odległość miejsc postojowych odwołuje się do charakteru obiektów i ich przeznaczenia i został wprowadzony jako obowiązujący z uwagi na wymagania higieniczno- sanitarne, o tyle § 19 ust. 2 określa minimalną odległość miejsc postojowych od granicy z działką budowlaną i jej celem jest ochrona interesów osób trzecich. Tym samym w sytuacji, w której właścicielem działki z projektowaną lokalizacją miejsc postojowych jest ta sama osoba, która jest także właścicielem działki sąsiedniej, nie zachodzi potrzeba ochrony uprawnień tej samej osoby. Nie ma przy tym znaczenia, jaki obszar inwestycyjny wyznaczył inwestor ani możliwość późniejszego zbycia przez inwestora jednej ze swoich działek. Tym niemniej, Sąd stwierdził, że odległość miejsc parkingowych od działki nr [...] jest mniejsza nawet niż 3 m i wynosi ok. 1,5 m. Nie wynika zaś z akt sprawy, aby właścicielem działki nr [...] była skarżąca. Częściowo odmienne stanowisko Sądu, co do prawidłowości wykładni § 19 ust. 2 rozporządzenia nie zmienia przy tym generalnej oceny, że w sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. R. – E., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to: 1. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że formalne wezwanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości czyni zadość wymaganiom wskazanym w tym przepisie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna przyjmować, że prawidłowe jest tylko takie wezwanie inwestora, które w jasny i precyzyjny sposób wskazuje na wszystkie istniejące w projekcie nieprawidłowości i wzywa do ich usunięcia, 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego błędne zastosowanie i przyjęcie, że projekt budowlany nie jest zgodny z miejscowym planem, podczas gdy faktycznie projektowane usytuowanie budynku pozostaje w zgodzie z zapisami planu miejscowego. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionej kasacji skarżąca stwierdziła, iż wydane w sprawie postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. było nieprecyzyjne, a niektóre istotne nieprawidłowości wskazano w nim w sposób jedynie blankietowy, co wysoce utrudniło inwestorowi usunięcie istniejących naruszeń zgodnie z wymaganiami organu. Tymczasem prawidłowe wezwanie musi wyraźnie określać nieprawidłowości do usunięcia, których inwestor jest zobowiązany. Przedmiotowe postanowienie nie nakładało również obowiązku zaprojektowania budynku zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, a jedynie nakazywało naniesienie jej do projektu. Mógł on być natomiast sytuowany względem nieprzekraczalnej jak i obowiązującej linii zabudowy. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji przedłożony projekt budowlany nie naruszał ustaleń miejscowego planu i został usytuowany zgodnie z obowiązującą linią zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając niniejszą kasację w granicach określonych art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. O ile słusznie wskazuje autor kasacji, że nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości postanowieniem, o którym mowa w tym przepisie, wymaga od organu ich precyzyjnego i jasnego wskazania, o tyle nie można przyjąć, aby wydane przez Starostę Wielickiego postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. nie spełniało takiego warunku. Sam zresztą autor kasacji, pomimo iż postanowienie to jest znacznie rozbudowane i wymienia wiele nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, które stały się następnie podstawą wydania w sprawie decyzji odmownej, swoją argumentację ograniczył jedynie do kwestii zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w aspekcie usytuowania względem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odnosząc się do tak doprecyzowanego zakresu rozpoznawanej kasacji, zauważyć trzeba, iż w przedmiotowym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r. na inwestora nałożono obowiązek polegający na: "2. Doprowadzeniu do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A", zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r., w zakresie § 23 ust. 4, 5 i 6 (nieprzekraczalna linia zabudowy)". W świetle tak sformułowanego przez organ architektoniczno- budowlany obowiązku nie sposób przyjąć, jak to czyni strona skarżąca, że ww. postanowienie nakazywało jedynie naniesienie do projektu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Skoro mowa jest w nim wyraźnie o "doprowadzeniu do zgodności projektu budowlanego", to obowiązkiem inwestora była poprawa założeń projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie wskazanym przez organ. Jak słusznie przy tym stwierdzał Sąd pierwszej instancji, zadaniem organów architektoniczno- budowlanych nie jest poprawienie przedłożonego projektu, a jedynie sprawdzenie jego założeń z wymogami prawa. Organ ten, wydając postanowienie oparte na art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie jest uprawniony do formułowania konkretnych rozwiązań projektowych, jakie należałoby przyjąć dla legalności budynku, a jedynie może wskazać, z jakim przepisem w jego ocenie projektowane założenie koliduje. Zgodnie, bowiem z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego, jeżeli spełnia on wszystkie wymagane prawem warunki. Z tych też przyczyn zawarte w ww. postanowieniu stwierdzenie pozostawało jasne i na tyle precyzyjne, aby umożliwić inwestorowi wprowadzenie do projektu odpowiednich w tym zakresie korekt. Za nieuzasadnione należało uznać też twierdzenia kasacji odnośnie "blankietowości" ww. postanowienia organu I instancji, która "wysoce utrudniła inwestorowi usunięcie istniejących naruszeń". Nie można było dopatrzeć się w przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli uchybienia normie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co z kolei czyniło rozpoznawany zarzut bezzasadnym. Skarżąca nie zdołała podważyć legalności wydanego w sprawie postanowienia organu I instancji, którego nie wykonanie legło u podstaw odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Przechodząc do rozpoznania kolejnego zarzutu kasacji to jest naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem, zauważyć trzeba, iż również w tym przypadku autor kasacji swoje rozważania w uzasadnieniu kasacji ograniczył jedynie do kwestii usytuowania projektowanego obiektu budowlanego niezgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Wbrew jednak twierdzeniom strony skarżącej nie zdołała ona podważyć ustalenia o jej przekroczeniu przy sytuowaniu projektowanego obiektu budowlanego. Wynika ono, bowiem wprost zarówno z dokumentacji złożonej przez inwestora, jak i zgromadzonej przez organy administracyjne. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie objętym przedmiotowym projektem budowanym "nieprzekraczalna linia zabudowy – oznacza linię, poza którą nie można sytuować nowych i rozbudowywanych budynków, tj. budynki mogą być sytuowane w tej linii lub w głąb terenu, z zastrzeżeniem § 47 ust. 5". Przekroczenie tej linii, a takie ustalenie bezspornie wynika z akt sprawy, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, powodowało sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu, a więc wykluczało możliwość udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę i uwzględnienia rozpoznawanego zarzutu. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.