I ONP 7/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Monika Nowicka Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi M. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 239/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 578/09 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. M. W., na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 239/10, którym to wyrokiem oddalono skargę kasacyjną skarżącej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 578/09. Wyrok został wydany w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie zwieszenia postępowania o odszkodowanie za nieruchomość położoną w S., przy ul. [...], przejętą na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.). W skardze o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem skarżąca podniosła, że niezgodność z prawem wynika z naruszenia art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, preambuły oraz art. 41 ust. 1 i 2 i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 2 i 7 Konstytucji RP. Naruszenie wskazanych norm prawa Unii Europejskiej, zdaniem skarżącej, nastąpiło na skutek rażącego naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, albowiem zarówno organy administracji publicznej, jak i Sądy rozpoznając sprawę wadliwie przyjęły, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość przejętą na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, zależy od rozstrzygnięcia w innej sprawie z wniosku Burmistrza Miasta S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r., którą to decyzją, stwierdzono nieważności decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] marca 1985 r. ustalającej odszkodowanie za nieruchomość w S., przy ul. [...]. W ocenie skarżącej, ponieważ Gmina S. nie ma żadnego interesu prawnego w sprawie, która dotyczy odszkodowania za nieruchomość, rozpoznanie sprawy o odszkodowanie nie zależy od postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r., które toczy się na skutek wniosku Burmistrza Miasta S. z [...] listopada 2007 r. Sądy nie dokonały kontroli działalności organów administracji w tym zakresie, wadliwie zaakceptowały zawieszenie postępowania, co powoduje, że sprawa nie jest załatwiona od wielu lat, na skutek czego wyrządzona została osobom będącym stronami konkretna szkoda. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 239/10 nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego nie jest kolejnym, instancyjnym środkiem odwoławczym. Stosowanie do art. 285a § 3 P.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Naruszenie to ma dotyczyć konkretnej normy prawa Unii Europejskiej, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, w rozumieniu art. 285a § 3 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy jest oczywista, rażąca i przybiera postać kwalifikowaną. Przemawia za tym nie tylko literalne brzmienie art. 285a § 3 P.p.s.a., ale także cel wprowadzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania było zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] marca 1985 r. o odszkodowaniu za nieruchomości w S., przy ul. [...] przejętej na własność Skarbu Państwa, co otworzyło ponownie postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia odszkodowania za tą nieruchomość . W odrębnym postępowaniu administracyjnym, na wniosek Burmistrza Miasta S., rozpatrywana jest sprawa o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. Zarówno w ocenie Sądu I instancji, jak i w kwestionowanym wyroku NSA przyjęto stanowisko, że rozstrzygnięcie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. stanowi zagadnienie wstępne, od którego zależy rozpatrzenie i wydanie decyzji w sprawie o odszkodowanie, co oznacza, że zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie o odszkodowanie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., jest zgodne z prawem, a wobec tego skarga została oddalona. Stanowisko to zostało obszernie i przekonywująco uzasadnione. Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenie, że w tej sprawie miały zastosowanie i zostały naruszone normy prawa Unii Europejskiej. Skarżąca powołuje się na ogólne zasady prawa Unii Europejskiej, które jej zdaniem zostały rażąco naruszone, podczas gdy naruszenie to uzasadnia jedynie tym, że nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, że rozpoznanie i wydanie decyzji w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość zależy od rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. oraz że gmina S. (Burmistrz Miasta S.) występuje jako strona w tej sprawie. Stanowiska Sądu co do tych kwestii w żadnym razie nie można wiązać z naruszeniem wartości prawa Unii Europejskiej, na które powołuje się skarżąca. W tym stanie rzeczy, skoro brak jest podstaw do przyjęcia, że kwestionowanym wyrok został wydany z naruszeniem norm prawa Unii Europejskiej, należało skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku oddalić na podstawie art. 285 k § 1 P.p.s.a.