II OZ 519/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji [...] w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1542/12 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi Fundacji [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1542/12 odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Fundacji "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...].08.2012 r., znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie może zostać uwzględniony. Sąd podał, że postanowieniem z dnia 21.12.2012 (k.27) sąd odrzucił skargę skarżącej Fundacji uznając, że nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie braki fiskalne i formalne wniesionej skargi. Postanowienie to odebrał ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik w dniu 11.02.2013 r. (k.39). Od powyższego postanowienia przysługiwało skarżącej uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej. Fundacja tego środka odwoławczego jednak nie wniosła. Wniosła natomiast skarżąca, w piśmie z dnia 15.02.2013 r. (k.41) wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi argumentując, iż nastąpiło wadliwe doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem operator pocztowy t.j. Polska Poczta i wykonujący w jej imieniu obowiązki listonosz - nie dostarczył w ogóle do skrzynki pocztowej pod wskazanym adresem tzw. awiza pocztowego. Sąd wskazał, że nieprawidłowość doręczenia przesyłki sądowej nie jest przesłanką przywrócenia terminu. Sąd wskazał dalej, że mając na uwadze wyniki reklamacji przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do uzupełniania braków skargi (pismo Urzędu Pocztowego z dnia [...].03.2013 r.; znak: [...]) stwierdzić trzeba, że wniosek o przywrócenie terminu nie wskazuje żadnej okoliczności stanowiącej przesłankę do przywrócenia terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie działająca przez profesjonalnego pełnomocnika Fundacja ,, [...]" wniosła o ,,zmianę" zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zachodzi przesłanka warunkująca przywrócenie terminu, tj. brak winy skarżącej w nieuzupełnieniu braków formalnych skargi. Nadto skarżąca wskazała, że ustalenia Sądu cechuje sprzeczność. Podała dalej, że przyjmując, iż w sprawie nastąpiło doręczenie zastępcze i w związku z tym rozpoczął się bieg terminu do uzupełnienie braków formalnych wniesionej skargi, to właściwym trybem jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważał co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania przedmiotem badania jest jedynie postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Inne kwestie, niezwiązane z w/w materią, nie mogą stanowić punktu odniesienia do rozważań w sprawie niniejszej. W zażaleniu zarzucono Sądowi I instancji sprzeczne ustalenia, jednak ostatecznie powołano się na pogląd Sądu, iż w sprawie nastąpiło doręczenie zastępcze, zatem rozpoczął się bieg terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odnosząc się do tego stanowiska skarżącej wskazać należy, że stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwane dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowym przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjmuje się pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, iż strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne, przy czym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podzielić ocenę dokonaną przez Sąd Wojewódzki, że strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą bowiem świadczyć o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Za taką okoliczność nie można uznać bowiem wskazanego przez stronę skarżącą braku doręczenia przez pocztę awizo. Stwierdzenie strony skarżącej, że przesyłka listowa nie została doręczona w wyniku wadliwego działania poczty musi zostać uprawdopodobnione, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto w żaden sposób nie została podważone ustalenia, wskazane w reklamacji przesyłki (k. 55 akt). Wskazać należy także, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, ażeby zapewnić skuteczne dotarcie do adresata. Odnosząc się do zarzutu, iż obok rozważań na tle art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd wypowiedział się także odnośnie sytuacji, kiedy przesyłka sądowa w ogóle nie jest doręczona, to wypowiedzi takiej nie można uznać jako stanowiska Sądu w tej sprawie a jedynie jako wyjaśnienie do argumentacji skarżącej Fundacji. Powyższe wynika jednoznacznie z motywów orzeczenia WSA, tj. odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazanego podsumowująco w przedostatnim akapicie uzasadnienia postanowienia. Z tych względów zasadnie Sąd Wojewódzki uznał, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu przewidzianego do złożenia skargi. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 orzekł, jak w sentencji.