VIII SA/Wa 654/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania P. A. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z dnia [...] maja 2010 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie kwoty długu celnego. Jako podstawę materialnoprawną decyzji Dyrektor IC powołał przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.: dalej: "O.p."), art. 73 ust. 1, art. 51 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622 ze zm.); art. 31 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.), art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2005 r. Agencja celna [...], reprezentująca skarżącego, dokonała zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie sprowadzonego ze S. samochodu osobowego marki [...] wyprodukowanego w 1991 r., nr nadwozia [...], procedurą dopuszczenia do obrotu (SAD nr[...]). Do zgłoszenia celnego Strona załączyła min. umowę kupna sprzedaży z [...] maja 2005 r. określającą cenę zakupionego samochodu na kwotę [...] CHF, kopię sz. dowodu rejestracyjnego. Przedmiotowe zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej: "WKC") i stosownie do postanowień art. 63 WKC zostało przyjęte przez organ celny. Towar został zwolniony do wnioskowanej procedury po uprzednim zaksięgowaniu kwoty należności przywozowych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z niską wartością przedmiotowego pojazdu importowanego ze S., Departament Kontroli Celno-Akcyzowej Ministerstwa Finansów zwrócił się do s. administracji celnej o zweryfikowanie faktur, umowy kupna - sprzedaży oraz innych dokumentów, na podstawie których dokonano zakupu importowanego pojazdu samochodowego. W wyniku weryfikacji władze celne S. ustaliły, że wartość samochodu wykazana w fakturach, umowach i rachunkach jest zaniżona i nie odpowiada rzeczywistym cenom rynkowym w S. oraz sporządziły wykaz nieistniejących lub nieodnalezionych firm. W ww. wykazie znalazła się m.in. firma [...], [...] tj. firma, która figuruje jako sprzedawca na umowie kupna-sprzedaży z dnia [...] maja 2005 r., załączonej do zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Naczelnik UC wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej kwoty długu celnego od sprowadzonego pojazdu, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2008 r. określił prawnie należną niezaksięgowaną kwotę należności celnych wynikających z długu celnego w kwocie [...] zł. Następnie Dyrektor IC, na skutek wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] marca 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Rozpoznając sprawę ponownie Naczelnik UC decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] orzekł o: – ustaleniu wartości celnej przedmiotowego samochodu na kwotę [...] PLN, – określeniu niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego w wysokości [...] PLN, – odstąpieniu od retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego [...] PLN. Przy ustalaniu wartości celnej importowanego pojazdu Naczelnik UC posłużył się Systemem INFO-EKSPERT Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe Samochody Osobowe z maja 2005 r. Według powyższego sytemu wartość rynkowa samochodu osobowego marki [...] wyprodukowanego w 1991 r. i pojemności skokowej silnika [...] cm3 wynosiła w miesiącu maju 2005 r. – [...] PLN. Wartość ta została pomniejszona o marżę oraz należności celne i podatkowe. Ostatecznie wartość towaru została ustalona na kwotę [...]PLN. Po ponownej analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu od tejże decyzji, Dyrektor IC decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 261/11, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Powodem uchylenia przez Sąd ww. decyzji był brak w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby istnienie upoważnienia dla Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. - Pani E. K. – [...] do działania w imieniu organu - Naczelnika UC. W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie cała grupa zarzutów dotycząca niezasadności kwestionowania ceny transakcyjnej zawartej w przedłożonej do zgłoszenia celnego umowie zakupu. Jak wskazał Sąd, już sama treść umowy budzić może uzasadnione wątpliwości, skoro w znacznej części jest sporządzona w języku niemieckim, a tylko oznaczenie ceny dokonane jest w języku polskim ("[...]franków"), przy czym waluta nie jest zdefiniowana, bo określenie "frank" nie określa jednoznacznie o jaką walutę chodzi. Generalnie, stosownie do art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Jednakże art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), przywoływanego dalej - skrótowo - jako rozporządzenie, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Stosownie do art. 181a ust. 1 rozporządzenia, jeżeli organy celne - zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 - mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Za uzasadnione Sąd uznał powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia w S. - za określoną kwotę - samochodu, którego wartość celna stanowi przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Wątpliwości te dotyczyły bowiem większej liczby przypadków (a nie tylko rozpoznawanej sprawy) i różnych firm występujących w roli zbywców samochodów i potwierdzających wspomniane dane (także - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - pochodzenie towaru). Następnym - prawidłowym, jeśli zważyć dyspozycje zawarte art. 181a rozporządzenia - krokiem było dokonanie weryfikacji dokumentacji nasuwającej wątpliwości. Sąd zauważył, iż w raporcie administracji celnej, w odniesieniu do firmy [...]- kontrahenta strony skarżącej (według dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego), organy s. wyjaśniły, że firma ta nie widnieje w rejestrze handlowym, ani w innych dostępnych zestawieniach. Ponadto wyjaśniono, że w przypadku, gdy przekazywana jest informacja, że jakaś firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała, zarówno w bazach danych, a także pod wskazanym adresem. W świetle takiej informacji, uzyskanej ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych - w ocenie Sądu – polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego nadal istnieją. Skoro bowiem sz. władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został sporny pojazd, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Sąd uznał za chybiony. Sąd stwierdził zatem, iż organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zdaniem Sądu nie mogło budzić wątpliwości, że metody przewidziane w obu przepisach ułożone zostały w kolejności. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją stosując zasadniczo kolejność przewidzianą w ust. 2 lit. "a", "b", "c" i "d". Jeśli natomiast i w ten sposób nie można ustalić wartości celnej, w rachubę wchodzi tzw. metoda "ostatniej szansy", regulowana przepisem art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Według art. 30 ust. 2, wartością celną ustalaną na podstawie tego przepisu jest: – wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; – wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; – wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; – wartość kalkulowana (która jest sumą trzech elementów wymienionych w dalszej części tego przepisu). W myśl ust. 3 w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dodatkowe warunki i reguły stosowania ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu (chodzi o Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO). Zdaniem Sądu, uwzględniając postanowienia art. 30, a ponadto wyjaśnienia Komitetu ujęte w ramach Studium 1.1. ("Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych"), organy celne trafnie przyjęły, że żadna z metod wskazanych w ust. 2 nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanym przypadku. W szczególności, organy słusznie uznały za nieuzasadnione zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym czasie lub zbliżonym czasie, co towaru dla których ustalana jest wartość celna. Niemożliwe jest bowiem - jak podkreślono w uzasadnieniu obecnie skarżonej decyzji - znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Prawidłowo też organy przyjęły, że kolejna metoda - ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "c" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) - może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i stanie w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Słusznie wreszcie podkreśliły, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. "d" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane. W konsekwencji Sąd stwierdził, iż należało podzielić zapatrywanie organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której ramy zostały zakreślone w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów niniejszego rozdziału (art. 31 ust. 1). W ust. 2 tegoż artykułu wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy". Mając na uwadze to ostatnie wyłączenie Sąd uznał, iż należało podzielić stanowisko organów celnych, które zgodnie z art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. mogły dokonać wyceny w oparciu o specjalistyczne katalogi lub czasopisma, w którym wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji, do jakich można zaliczyć informator rynkowy "EurotaxGlass’s - 11/2004". Taki sposób wyceny nie stanowił zdaniem sądu naruszenia przepisu art. 31 ust. 2 lit. a WKC. Sąd uznał zatem za prawidłowy ostateczny sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego. Wskazał, iż w trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał bowiem - mimo, że miał po temu sposobność - żadnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wielkość dokonanej w ten sposób wyceny. Informacje i dowody dotyczące kosztów napraw wpłynęły już po wydaniu decyzji i w sposób oczywisty nie mogły być w niej uwzględnione. Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty niezapewnienia stronie udziału w sprawie. Wskazał, iż skarżący był informowany na wszystkich etapach postępowania o możliwości zapoznania się z dokumentami. Wyjaśnione mu zostały przyczyny odmowy sporządzenia i doręczenia kserokopii akt. Zgodnie z umowami międzynarodowymi kserokopie pism s. władz celnych nie mogły mu być doręczone, co nie stało na przeszkodzie zapoznaniu się z tymi dokumentami w siedzibie organu. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy zasady zaufania (art. 121 § 1 O.p.). Stwierdził, iż decyzja została należycie uzasadniona zgodnie z wymogami art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., a materiał dowodowy został należycie zebrany i wyczerpująco oceniony. Za niesłuszne Sąd uznał także zarzuty skarżącego co do przedawnienia (art. 221 ust. 3 WKC w związku z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej), natomiast zarzuty co do podatku akcyzowego uznał za bezprzedmiotowe w tej sprawie, bowiem nie dotyczy ona wysokości podatku, a tylko określenia wartości celnej. Rozpoznając sprawę ponownie, mając na względzie ocenę prawną zawartą w ww. wyroku, Dyrektor IC wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z dnia [...] maja 2010 r. Wskazał, iż organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w celu ustalenia, czy decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r. została podpisana przez osobę umocowaną. Wskazał, iż z decyzji Naczelnika UC nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] wynika, iż E. K.- [...] powołana na stanowisko Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. została upoważniona m.in. do podpisywania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w R. decyzji, postanowień, zarządzeń i innych rozstrzygnięć, gdy kwota długu celnego, zobowiązania podatkowego nie przekracza łącznie kwoty 100.000 zł w jednostkowej sprawie (§ 2 ust. 1 pkt 2) lit a) decyzji kompetencyjnej). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż upoważnienie powyższe do momentu wydania decyzji w sprawie, czyli [...] maja 2010 r. nie zostało zmienione, a określony tą decyzją dług celny w wysokości 0 zł nie przekraczał wskazanej kwoty 100.000 zł, zatem należało uznać, iż E. K.- [...] jako Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego w R. była uprawniona do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i podpisania decyzji. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor IC wskazał, iż poddał analizie wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. i załączone do niego kopie rachunków. Wskazał, iż żaden z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego nie zawiera informacji o jakichkolwiek uszkodzeniach pojazdu. Zauważył, iż w polu 31 SAD zgłaszający nie zawarł żadnej wzmianki o niesprawności pojazdu. Nie zostały wniesione również żadne uwagi do stwierdzonego przez funkcjonariusza celnego, w wyniku rewizji, stanu pojazdu - "samochód osobowy bez widocznych uszkodzeń" (na odwrocie dokumentu SAD). Ponadto w polu 25 SAD (rodzaj transportu) zadeklarowany został jako środek transportu - napęd własny, co potwierdza, iż w momencie dokonywania zgłoszenia celnego przedmiotowy samochód był sprawny technicznie. Wskazał, iż przedstawione przez skarżącego rachunki za naprawę pojazdu zostały wystawione w dniach [...] czerwca, [...] lipca oraz [...] sierpnia 2005 r., zatem po miesiącu, dwóch oraz trzech od daty zgłoszenia celnego ([...]maja 2005r.). Nadto na przedmiotowych rachunkach został wskazany, oprócz marki i modelu naprawianego pojazdu również jego numer rejestracyjny ([...]), co – jak stwierdził Dyrektor IC – sugeruje, że samochód po wprowadzeniu do Polski został dopuszczony do ruchu i na tej podstawie zarejestrowany, a jego uszkodzenia miały miejsce już w wyniku eksploatacji na terenie kraju. Wskazał, iż skoro pojazd został zarejestrowany to musiał uzyskać pozytywny wynik badania technicznego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, a zatem należy przyjąć, że był sprawny technicznie. Dyrektor IC uznał zatem, iż zasadnie do ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu metodą "ostatniej szansy", przyjęta została, jako wartość wyjściowa, średnia wartość rynkowa ([...] zł) samochodu osobowego marki [...] wyprodukowanego w 1991 r. o pojemności silnika [...] cm3 i mocy 162 kW wynikająca z katalogu INFO-EKSPERT Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe maj 2005 r. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o: "zmianę zaskarżonych decyzji z dnia [...] maja 2010 r. i decyzji z dnia [...] maja 2012 r. poprzez stwierdzenie ich nieważności bądź ewentualne ich uchylenie z uwagi na to, że są niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa i propagują wyłącznie działania restrykcyjne w stosunku do skarżącego w sposób niedopuszczalny ze strony organów celnych, na co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien zwrócić szczególną rolę w rozpoznaniu niniejszej sprawy". Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie normy wynikającej z treści art. 7 kpa w związku z art. 8 kpa poprzez rozpatrzenie przedmiotowej sprawy w postępowaniu odwoławczym przez Dyrektora IC w sposób zupełnie nieobiektywny bez uwzględnienia jego słusznego interesu społecznego i pogłębienia zaufania skarżącego do organów Państwa w oparciu o art. 121 § 1 O.p. i art. 2 Konstytucji RP; 2) nie uwzględnienie rachunków skarżącego świadczących o naprawach dokonanych przez skarżącego przedmiotowego samochodu na łączną kwotę [...] zł z dnia [...] czerwca, [...] sierpnia i [...] lipca 2005 r. z tytułu jego ukrytych wad, które dały o sobie dopiero znać podczas pełnej eksploatacji pojazdu w kraju, a to oznacza, że zapłacona cena przez skarżącego jest adekwatna do umowy kupna i nie odpowiada wartości rynkowej stanu technicznego pojazdu dokonanej przez Urząd Celny; 3) naruszenie normy wynikającej z treści art. 3531 Kodeksu cywilnego oraz art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezasadne kwestionowanie umowy kupna z dnia [...] maja 2005 r. określającej cenę zakupionego samochodu za kwotę [...] CHF ze strony Naczelnika UC; 4) naruszenie normy wynikającej z treści art. 210 § 1 pkt 7 O.p. w związku z art. 107 kpa poprzez nie wykazanie w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2012 r. jakimi przesłankami merytorycznymi kierował się organ celny przyjmując za wiarygodne dowody przedstawione przez stronę sz., nie biorąc pod uwagę dowodów wskazanych przez skarżącego na okoliczność niniejszej sprawy; 5) naruszenie normy wynikającej z treści art. 42 § 1 kpa w związku z art. 109 § 1 kpa w związku z art. 144 i art. 145 § 1 O.p. poprzez całkowicie nieskuteczne doręczenie skarżącemu postanowienia Naczelnika UC z dnia [...] maja 2008 r. odnośnie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie o numerze [...] w zakresie ustalenia wartości celnej i kraju pochodzenia towaru w postaci samochodu osobowego marki [...] z uwagi odebrania przesyłki poleconej dotyczącej tego faktu przez osobę nieuprawnioną ze strony skarżącego do jej odbioru będącą pracownikiem firmy [...] w Ł.; 6) naruszenie normy wynikającej z treści 31 WKC poprzez nieprawidłowe zastosowanie przy ustalaniu wartości celnej używanego samochodu osobowego marki [...] zaimportowanego ze S. wyceny jego na podstawie systemu INFO-EKSPERT z zastosowaniem tzw. metody "ostatniej szansy" przez Naczelnika UC w sytuacji, kiedy nie wchodzi w rachubę ta metoda oraz waluta polska; 7) naruszenie normy wynikającej z treści art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dokumentów dotyczących przedmiotowego samochodu osobowego przez Dyrektora IC w Warszawie; 8) naruszenie normy wynikającej z treści art. 221 ust. 3 WKC w związku z art. 68 § 1 O.p. poprzez bezprawne wydanie następnej decyzji z dnia [...] maja 2012 r. po terminie trzech lat po uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora IC z dnia [...] grudnia 2010 r. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IC podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Dyrektor IC odniósł się do poszczególnych zarzutów, które w jego ocenie należy uznać za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania była już przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 261/11 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2010 r. wyłącznie z powodu braku w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby istnienie upoważnienia dla Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. – E. K.- [...] do działania w imieniu organu - Naczelnika Urzędu Celnego w R.. Po tym wyroku wydana została zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Dyrektora IC z dnia [...] maja 2012 r. W świetle art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji i sąd do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ prawidłowo wykonał wytyczne wskazane przez sąd. Przede wszystkim załączył do akt administracyjnych kontrolowanej sprawy decyzję Naczelnika UC nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] z której wynika, iż E. K.- [...] powołana na stanowisko Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. została upoważniona m.in. do podpisywania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w R. decyzji, postanowień, zarządzeń i innych rozstrzygnięć, gdy kwota długu celnego, zobowiązania podatkowego nie przekracza łącznie kwoty 100.000 zł w jednostkowej sprawie (§ 2 ust. 1 pkt 2) lit a) decyzji kompetencyjnej). W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że E. K.- [...] jako Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego w R. była uprawniona do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i podpisania decyzji. Sąd w składzie orzekającym zauważa, iż ani organy, ani sąd nie mogą z wydanym wcześniej wyrokiem Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. polemizować, ani podważać zawartej w nim (również w jego uzasadnieniu) oceny prawnej, ani wskazań co do dalszego postępowania. W wyroku tym Sąd przesądził prawidłowość działań organów celnych, co do ustaleń i konsekwencji w zakresie zadeklarowanej wartości celnej zaimportowanego towaru oraz procesu określenia jej na innym poziomie niż wynika to z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Argumentację przywołaną w treści uzasadnienia tegoż wyroku (karta 3-7 niniejszego uzasadnienia wyroku), sąd w składzie orzekającym w całości podziela, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego przytaczania. Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, iż przedmiotowy wyrok WSA z dnia 21 lipca 2011 r. nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i przysługuje mu przymiot prawomocności. Stosownie zatem do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zasadnym jest zatem stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a w konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 listopada 2012 r. II SA/Kr 384/12; J. Kunicki: Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Zważywszy powyższe, z uwagi na fakt, iż większość przedstawionych w skardze zarzutów stanowi powielenie argumentacji ze skargi będącej już przedmiotem rozpoznania przez Sąd wskazanym wyżej wyrokiem, Sąd w składzie obecnie orzekającym uznaje je za bezzasadne. Odnosząc się do nowego zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia rachunków świadczących o naprawach przedmiotowego samochodu Sąd stwierdza, że Dyrektor IC zgodnie z wcześniejszymi wskazaniami Sądu, poddał analizie złożone w tej kwestii wyjaśnienia. W ocenie Sądu prawidłowo wywiódł, iż z uwagi na to, iż dokumentowane przez skarżącego naprawy zostały dokonane już po dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego i zarejestrowaniu w urzędzie komunikacji, nie mogły one zostać uwzględnione przy ustalaniu jego wartości na dzień wprowadzenia na wspólnotowy obszar celny. Jak słusznie zauważył Dyrektor IC, skarżący dokonując zgłoszenia celnego nie zawarł żadnej wzmianki o niesprawności pojazdu, jak i nie zgłosił żadnych uwag do stwierdzonego przez funkcjonariusza celnego, w wyniku rewizji stanu pojazdu. Sąd stwierdza, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Jest ona zgodna z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego. Natomiast skarżący nie przedstawił dowodów przeciwnych, które skutecznie obaliłyby wartość dowodową pozostałych dowodów, zgromadzonych przez organy. W ocenie Sądu postępowaniu organów celnych przy ustalaniu wartości celnej pojazdu nie można zarzucić naruszenia żadnej z zasad postępowania celnego, nie ma zatem podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia normy wynikającej z treści art. 221 ust. 3 WKC w związku z art. 68 § 1 Op. poprzez bezprawne wydanie następnej decyzji z dnia [...] maja 2012 r., po terminie trzech lat, czyli po upływie terminu przedawnienia. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, w niniejszej sprawie nie można mówić o powiadomieniu dłużnika o należnościach celnych, a zatem zaskarżona decyzja nie wypełnia przesłanek z art. 221 WKC, dlatego też bezpodstawny jest zarzut naruszenia tegoż przepisu i wydania decyzji pomimo przedawnienia. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów celnych w sprawie, za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.