III SA/Wr 405/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz skarżącej kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie polegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.) art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2008 Nr 170, poz. 1051 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. Ś. z dnia [...] roku w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 dla B.M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcie wskazał, że u podstaw jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] roku J. M. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. Ś. o nadanie numeru identyfikacyjnego w ewidencji producentów rolnych, na którego nadanie zgodę wyraziła B. M., współmałżonka wnioskodawcy, składając podpis na formularzu wniosku. Kierownik Biura Powiatowego w dniu [...] roku wydał zaświadczenie o nadaniu J. M. numeru identyfikacyjnego [...]. Wnioskiem z dnia [...] roku B. M. / dalej: skarżąca, strona / zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L.Ś. o nadanie numeru identyfikacyjnego w ewidencji producentów rolnych W dniu [...] roku Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił treścią art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Decyzja została doręczona w dniu [...] roku. W dniu [...] roku skarżąca posługując się numerem identyfikacyjnym nadanym mężowi – J.M., zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. Ś. o przyznanie płatności bezpośredniej na rok 2011. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej zadeklarowała siedem działek ewidencyjnych. W sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych Pani B.M. zadeklarowała sześć działek rolnych oznaczonych literami od A(A1) do F o łącznej powierzchni [...] ha. W dniu [...] roku złożyła w siedzibie Biura Powiatowego oświadczenie, w którym podała iż została poinformowana przez pracowników Biura Agencji o tym, iż jej wniosek nie zostanie rozpatrzony i zostanie odrzucony. Pismem z dnia [...] roku organ I instancji ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń strony podniesionych w piśmie. Kierownik Biura Powiatowego decyzją z dnia [...] roku odmówił skarżącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał przepisy regulujące zasady przyznawania płatności. Stwierdził, że skarżąca nie spełniła przesłanki do uzyskania płatności tj. nie posiadania numeru identyfikacyjnego nadawanego w trybie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Decyzja została doręczona w dniu [...] roku. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. W piśmie podniosła, iż wskutek błędnego poinformowania przez pracowników Agencji złożyła wniosek o przyznanie płatności posługując się numerem identyfikacyjnym nadanym jej małżonkowi. Wskazała, iż nikt nie poinformował jej córki - pełnomocnika, aby przepisać działki, zadeklarowane przez nią na rzecz jej męża, tak aby uzyskać wsparcie. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ I instancji przepisów prawa, stwierdził, iż podjęta decyzja w sprawie odmowy płatności bezpośredniej, jest zgodna z przytoczonymi przez niego w stanie prawnym przepisami prawa, a argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. Organ odwoławczy podkreślił ,że w sprawie główny przedmiot sporu ogniskuje się wokół możliwości przyznania płatności bezpośrednich w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r, Nr 170, poz. 1051 ze zm.), rolnikowi nie posiadającemu numeru identyfikacyjnego. Dalej organ argumentował, że wniosek o płatności bezpośrednie może złożyć jedynie rolnik (art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach). W myśl art. 2 ust. 2 pkt 14 ustawy "rolnik" (za art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009) oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, (...), oraz która prowadzi działalność rolniczą. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy, warunkiem przyznania rolnikowi płatności bezpośrednich jest nadanie rolnikowi numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W takiej sytuacji pojęcie rolnika nie może być interpretowane w oderwaniu od przepisów wymienionej wyżej ustawy. Ustawa ta posługuje się pojęciem "producenta rolnego", w którym to zawiera się również pojęcie "rolnika". Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności "producent rolny" oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, producent podlega wpisowi do ewidencji producentów na podstawie wniosku złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy. Jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny (art. 12 ust. 1 ustawy). A w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę (ust. 4). Nadanie numeru identyfikacyjnego jest czynnością materialno-techniczną organu administracji publicznej. Czynność ta jednak może być dokonana jedynie wówczas, gdy podmiot spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów. Organ II instancji stwierdził, że w rozpatrywanym stanie faktycznym sprawy, skarżąca nie spełniła wymaganych przez prawo kryteriów, albowiem nie został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych. Spowodowane to było tym, iż jako współmałżonka J. M. wyraziła uprzednio zgodę (w roku 2004) na nadanie numeru identyfikacyjnego mężowi. W części XII formularza w polu 67 Pani B. M. wyraziła zgodę, na wpis do ewidencji producentów, małżonka, poprzez złożenie swojego podpisu. Zdaniem organu z powyższego wynika, iż status producenta rolnego przysługuje mężowi skarżącej, ponieważ on wystąpił z wnioskiem o wpis do ewidencji producentów, uzyskał taki wpis, a wraz z nim numer identyfikacyjny. Skarżąca wyraziła zgodę na wpis męża do ewidencji, zgodziła się tym samym aby to jej mąż prowadził wszelkie sprawy w zakresie posiadanego gospodarstwa rolnego. Wpisanie do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego mężowi skarżącej za jej zgodą, w ocenie organu, uniemożliwiło jej samej ubieganie się o wpis i uzyskanie numeru identyfikacyjnego i w konsekwencji uzyskanie płatności bezpośredniej. Przepisy bezwzględnie stanowią, że w przypadku małżonków prowadzących gospodarstwo rolne, numer identyfikacyjny przysługuje tylko jednemu z nich i to temu, co do którego drugi wyrazi zgodę. Dopiero nadanie statusu producenta rolnego, a więc wpis do ewidencji i uzyskanie numeru identyfikacyjnego uprawnia do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośredniej. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy i o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 (tj. 1 ha), z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha, wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wedle organu analiza wyżej wymienionych przepisów wskazuje, iż wszystkie te przesłanki należy spełnić łącznie, co oznacza, iż brak jednej z nich powoduje, iż osoba ubiegająca się o dopłatę nie spełnia wymaganych przez prawo kryteriów. Oznacza to, iż nadanie numeru identyfikacyjnego jest warunkiem koniecznym przysługiwania rolnikowi płatności bezpośredniej w danym roku. Jest to czynność, która może być dokonana jedynie wówczas, gdy podmiot spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych. Z uwagi na to, że skarżąca może się ubiegać o płatności obszarowe jedynie poprzez pozostawanie w związku małżeńskim, to zasadnym było odmówienie jej przyznania płatności bezpośredniej na rok 2011. Odnosząc się do uwag strony dotyczących braku należytego poinformowania organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wypełniając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność i nie może tej odpowiedzialności za wadliwe wypełnienie takiego wniosku przerzucać na organ administracji publicznej, ani także na inne osoby. Kwestionując zasadność rozstrzygnięcia organu II instancji w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we W. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie zasad postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, iż organ odwoławczy utrzymując decyzję organu I instancji odmówił stronie przyznania płatności bezpośredniej na rok 2011 z uwagi na to, że skarżąca nie posiada numeru identyfikacyjnego tj. nie spełnia wszystkich przesłanek określonych w art. 7 ustawy z dnia 26.01.2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a organy w uzasadnieniach obu decyzji podniosły w szczególności, iż grunty będące w posiadaniu obojga małżonków powinny być wpisane w jednym wniosku złożonym przez osobę posiadającą nadany numer identyfikacyjny nadany temu małżonkowi, co do którego drugi współmałżonek wyraził zgodę. Skarżąca złożyła oddzielny wniosek o przyznanie płatności na rok 2011 posługując się numerem identyfikacyjnym, który został nadany jej mężowi. Zaznaczył, że wnioski małżonków zostały złożone po uprzednim uzgodnieniu z pracownikiem Agencji, który zasugerował, iż takie rozwiązanie nie koliduje z prawem. Uprzednio skarżąca również na sugestię pracowników agencji ubiegała się o nadanie numeru identyfikacyjnego a po poinformowaniu, że takiego numeru nie otrzyma, może złożyć natomiast wniosek o płatność, posługując się numerem męża. Możliwość złożenia oddzielnego wniosku była rozważana przez skarżącą w związku z faktem, że część gruntów była dzierżawiona na jej nazwisko. Tak więc w tym samym roku małżeństwo M. złożyło dwa osobne wnioski o przyznanie płatności, posługując się tym samym numerem identyfikacyjnym, deklarując oddzielnie, ale wszystkie, uprawiane działki rolne. Pełnomocnik stwierdził, iż strona skarżąca działała pod wpływem błędu, bowiem w przeciwnym przypadku nie składałby odrębnego wniosku. W konsekwencji małżonkowie pozostający w majątkowej wspólnocie małżeńskiej i prowadzący rodzinne gospodarstwa ponieśli stratę materialną wobec odmowy przyznania płatności skarżącej. Ponadto z uwagi na to, iż z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do postępowań w sprawach przyznania płatności bezpośredniej stosuje się przepisy kpa, organy Agencji naruszyły art. 64 § 2 kpa poprzez brak wezwania strony do usunięcia braków formalnych i art. 6, art. 7 i art. 8 kpa. Organ nie zastosował również art. 19 rozporządzenia Rady Europy z dnia 21.04.2004 roku, dotyczącego oczywistych omyłek i możliwości ich skorygowania w każdym czasie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. W piśmie zarzucił, że zaskarżona decyzja została odebrana osobiście przez skarżącą w dniu [...] roku. Tymczasem pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę w dniu [...] roku (data nadania w placówce pocztowej), czyli po upływie 31 dni od jej doręczenia. Powyższa okoliczność skutkować powinna w myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuceniem skargi z uwagi na to, iż została ona złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast odnosząc się do merytorycznego aspektu sprawy Dyrektor, powołując się i przytaczając przepisy art. 2 ust.2 pkt 14, art.7 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz art.3 pkt 3,art. 12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności podniósł, że przy tak ukształtowanym stanie prawnym, skoro B. i J.M. są małżeństwem, a numer identyfikacyjny w roku 2004 uzyskał mąż, a skarżąca wyraziła zgodę na wpis męża do ewidencji producentów, to nie mogła wraz z mężem w tym samym roku kalendarzowym złożyć osobnych wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej, posługując się tym samym numerem identyfikacyjnym, gdyż takiej możliwości nie przewidują przepisy prawa. Zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługują zarzuty, jakoby strona działała pod wpływem błędu wskutek niekompetencji pracowników Agencji. Zgodnie bowiem z art. 18 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności obszarowe są przyznawane na wniosek rolnika. Wypełniając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność i nie może tej odpowiedzialności za wadliwe wypełnienie takiego wniosku przerzucać na organ administracji publicznej. Postępowanie administracyjne było w niniejszej sprawie wszczęte na wyłączny wniosek skarżącej i nie była ona zobowiązana do uzyskania płatności i składania wniosku, ale korzystała z uprawnienia, które wynikało z przepisów prawa. Według organu za nie mające dla sprawy istotnego znaczenia należy uznać wywody zawarte w skardze, iż działanie pod wpływem błędu zostało wywołane niekompetencją pracowników agencji. Pracownik agencji nie mógł poinformować strony o możliwości uzyskania płatności, w sytuacji złożenia przez małżonków dwóch odrębnych wniosków pomocowych, gdyż przepisy prawa nie przewidywały i nie przewidują możliwości uzyskania pomocy finansowej sytuacji, kiedy małżonek któremu nie został nadany numer identyfikacyjny, ubiega się o przyznanie płatności, składając wraz ze współmałżonkiem osobne wnioski o pomoc finansową. Nawiązując z kolei do podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia szeregu przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 8, art. 9, i art. 64 § 2 kpa Dyrektor podkreślił, że organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Analiza formularza złożonego wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 dowodzi, iż brak było podstaw prawnych do zastosowania art. 64 § 2 kpa, czyli wezwania strony w terminie siedmiu dniu do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku. Złożony wniosek pomocowy spełniał wymagania formalne przewidziane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Za nietrafny organ uznał zarzut strony, dotyczący niezastosowania przez organ art. 19 Rady i Europy z dnia 21.04.2004 roku. W ocenie organu artykuł może mieć jedynie zastosowanie do tzw. oczywistej omyłki. Do błędów o charakterze oczywistym należą przede wszystkim błędy, które mogą zostać wykryte na podstawie informacji zawartej w złożonym wniosku pomocowym tzn. pomyłki wykryte na skutek kontroli spójności wniosku (wzajemnie wykluczające się dane) oraz błędy o czysto pisarskim charakterze (tzw. literówki), które wydają się oczywiste przy lekturze wniosku pomocowego. Sytuacja, w której oboje małżonkowie składają w tym samym roku j kalendarzowym dwa wnioski pomocowe, posługując się tym samym numerem identyfikacyjnym nie może być uznana jako oczywista omyłka i nie daje podstaw do zastosowania obecnie obowiązującego art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku. Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność jej wniesienia ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy określają tryb i terminy do wniesienia skargi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 54 §1p.p.s.a stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przedmiotowej sprawie odpis decyzji wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu [...]r., a więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...]r. (niedziela). Z uwagi na to, że ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi przypadał na niedzielę, termin do jej wniesienia upływał z dniem [...] r., tj. w następnym dniu po dniu wolnym od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Nadając na poczcie skargę w dniu [...] r. strona nie uchybiła terminowi do jej wniesienia. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Dlatego zarzut organu, że skarga jest spóźniona i wniosek o odrzucenie skargi na podstawie art.58 § 1ust.2 p.p.s.a., zdaniem Sądu, nie mogły być uwzględnione. Skargę należało rozpoznać przez Sąd merytorycznie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności Sąd dopatrzył się uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonych orzeczeń i uznał, iż decyzje będące przedmiotem skargi są nieprawidłowe. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozważenie możliwości przyznania płatności bezpośrednich, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rolnikowi nie posiadającemu numeru identyfikacyjnego nadawanego w trybie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, w sytuacji złożenia przez małżonków, z których jeden posiada numer identyfikacyjny, odrębnych wniosków o przyznanie płatności do zadeklarowanych, wydzielonych odrębnie działek rolnych, wchodzących w skład wspólnego gospodarstwa rolnego małżonków, prowadzonego wspólnie. Organ stanął na stanowisku, że skoro B. i J.M. są małżeństwem, a numer identyfikacyjny w roku 2004 uzyskał mąż, a skarżąca wyraziła zgodę na wpis męża do ewidencji producentów, to nie mogła wraz z mężem w tym samym roku kalendarzowym złożyć osobnych wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej, posługując się tym samym numerem identyfikacyjnym, gdyż takiej możliwości nie przewidują przepisy prawa. Zdaniem organu status producenta rolnego przysługuje mężowi skarżącej, ponieważ on wystąpił z wnioskiem o wpis do ewidencji producentów, uzyskał taki wpis, a wraz z nim numer identyfikacyjny. Skarżąca zgodziła się więc aby to jej mąż prowadził wszelkie sprawy w zakresie posiadanego gospodarstwa rolnego. Wpisanie do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego mężowi skarżącej za jej zgodą, w ocenie organu, uniemożliwiło jej samej ubieganie się o wpis i uzyskanie numeru identyfikacyjnego i w konsekwencji uzyskanie płatności bezpośredniej. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o płatnościach bezpośrednich wobec niespełnienia przesłanek dotyczących przyznania pomocy finansowej. Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) reguluje warunki przyznawania płatności do gruntów rolnych. Wedle art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1.posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2. wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek ,o przyznanie tej płatności; 3. został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisowo krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.2.Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa),- do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Zgodnie z ust. 4 pkt 1 artykułu wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. Należy też zauważyć, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się (pkt 4). Jak zaś wynika z art. 3 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stosownie do powyższego, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, wszczętej w dniu [...]r. r. wnioskiem skarżącej o przyznanie płatności na rok 2011, powinno było nastąpić z zastosowaniem przepisów k.p.a. przy uwzględnieniu zmian, które wynikają z przepisów prawa materialnego, tj. przywołanego art. 3 ust. 2 i ust. 3 ustawy o płatnościach. Postępowanie dowodowe prowadzone na potrzeby ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (także przez organ odwoławczy), choć uproszczone, albowiem ograniczone w stosunku do ogólnych reguł i sprowadzające się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (z uwagi na treść ww. art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach), powinno zatem prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą oraz wyczerpującego rozpatrzenia w tym celu całego pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma treść przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76, ze zm.). Przepis art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż producent podlega wpisowi do ewidencji producentów na podstawie wniosku złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy. W myśl art. 11 ust. tej ustawy wniosek o wpis do ewidencji producentów zawiera dane, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3-6. tj. imię i nazwisko albo nazwę producenta, określenie jego miejsca zamieszkania i adres albo określenie siedziby i adres, a w przypadku osoby fizycznej również numer PESEL; numer identyfikacyjny REGON, jeżeli numer taki został nadany; numer identyfikacji podatkowej NIP, jeżeli numer taki został nadany; imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji (...); numer rachunku bankowego producenta lub pełnomocnika. Treść art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ewidencji przewiduje, iż jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (art. 12 ust. 2). Wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny (art. 12 ust. 3). W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę (art. 12 ust. 4). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy Kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12. Przepis art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów obliguje do nadania numeru identyfikacyjnego jednemu ze współmałżonków, niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego współmałżonków. Zatem nawet posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego ze strony współmałżonka producenta rolnego, który wpisany jest do ewidencji producentów i legitymuje się numerem identyfikacyjnym, nie uprawnia współmałżonka ewentualnie posiadającego oddzielne gospodarstwo rolne, jako jego majątek osobisty, do ubiegania się o wpis do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 94/10). W rozpoznawanej sprawie nie kwestionowano, że mąż skarżącej w 2004 r. został zarejestrowany w Krajowym Systemie Ewidencji Producentów i został mu nadany numer identyfikacyjny. Skarżąca na ten wpis wyraziła swoją zgodę na piśmie w 2004r. Małżonkowie pozostają we wspólnocie małżeńskiej i prowadzą wspólnie gospodarstwo rolne. W dniu [...] roku Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję o odmowie wpisu skarżącej do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego w oparciu o art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Kierownik Biura Powiatowego decyzją z dnia [...] roku odmówił skarżącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011.wobec nie posiadania przez nią numeru identyfikacyjnego producenta rolnego. Organy przyjęły, że warunkiem przyznania wnioskowanej płatności zgodnie z art. 7 ustawy o płatnościach jest między innymi nadanie wnioskodawcy numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Trudno zaprzeczyć trafności tego wywodu. Jednak organy w obu instancjach potraktowały kwestie posiadania numeru ewidencyjnego tylko w kategoriach czysto technicznych, to jest przyjęły, że "posiadaczem numeru" identyfikacyjnego jest wyłącznie osoba do której nazwiska i imienia taki numer może być przypisany, uznając że w przypadku małżonków taki numer przysługiwać może tylko jednemu z nich. Takiego stanowiska zdaniem Sądu nie można podzielić. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy o ewidencji rolników producentem rolnym jest między innymi osoba będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego. Ta okoliczność co do skarżącej nie jest kwestionowana, jest więc ona producentem rolnym. Wpis producenta rolnego do ewidencji producentów następuje zgodnie z art. 11 ustawy o ewidencji rolników na wniosek producenta – jest poza sporem, że taki wniosek skarżąca składała i odmówiono wpisania jej do ewidencji, bo w ewidencji figuruje już jej mąż. Zgodnie z art. 12 ustawy o ewidencji rolników czynnością towarzysząca wpisaniu do ewidencji producentów jest nadanie numeru identyfikacyjnego, a z kolei zgodnie z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że w przypadku małżonków spełniających materialne przesłanki uznania ich za producentów rolnych podlegających wpisowi do ewidencji nadaje się tylko jeden numer przypisany do tego z nich, na którego oboje wyrazili pisemną zgodę. Zatem z takiego brzmienia przepisów ewidencyjnych, mających charakter czysto techniczny, porządkowy, należy wyprowadzić wniosek, że numer przypisany do imienia i nazwiska jednego z małżonków w trybie art. 12 ust. 4 ustawy o ewidencji rolników może być wspólnym numerem przysługującym obojgu małżonkom mającym status producenta rolnego. Płatności obszarowe nie przysługują numerom ewidencyjnym w ewidencji producentów rolnych, lecz rolnikom w rozumieniu przepisów art. 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (dalej: rozporządzenie Nr 73/2009) jako: osoba fizyczna lub prawna lub grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą / vide: wyrok WSA w Warszawie z 16 lutego 2012r. sygn. akt VIII SA/Wa 916/11/ .Bezspornym w sprawie było, że skarżąca wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo rolne. Jest rolnikiem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 16 września 2010 r. – sygn. akt II GSK 769/09, że nadanie jednego numeru identyfikacyjnego nie może prowadzić do pozbawienia małżonka, który wyraził zgodę na ten techniczny tryb, prawa do uzyskania płatności, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skoro zatem nie jest możliwym nadanie nowego numeru identyfikacyjnego producenta dla skarżącej wobec faktu posiadania takiego numeru przez jej męża, nie można przyjąć by nie posiadała ona żadnego numeru identyfikacyjnego, co tym samym uniemożliwia jej przyznanie wszystkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o które ubiegała się we wniosku na rok 2011, bowiem numer identyfikacyjny posiada jej mąż i rozliczenie wymienionych we wniosku skarżącej działek rolnych winno nastąpić w oparciu o nadany numer identyfikacyjny małżonka. Jak wynika z ustaleń organu, akt administracyjnych i oświadczenia na rozprawie, wniosek skarżącej o przyznanie płatności bezpośrednich JPO do 6 działek rolnych na rok 2011 wraz z załącznikami z podaniem numeru identyfikacyjnego jej męża złożony został do Biura Powiatowego Agencji w dniu [...] r. Jednocześnie w tym samym dniu do tego samego urzędu został złożony wniosek męża skarżącej o przyznanie płatności do innych działek rolnych gospodarstwa rolnego będącego w posiadaniu małżonków. Mężowi skarżącej przyznano płatności do zadeklarowanych działek. Natomiast skarżącej odmówiono przyznania płatności do deklarowanych działek uprawianych przez małżonków o powierzchni 61,95 ha z powodu braku numeru identyfikacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organy podniosły, iż grunty będące w posiadaniu obojga małżonków powinny być wpisane w jednym wniosku złożonym przez osobę posiadającą jeden numer identyfikacyjny, a przesłanki z art.7 ust.1 muszą wystąpić łącznie. Składając wniosek o przyznanie pomocy i podpisując oświadczenie woli i wiedzy o obowiązujących przepisach, za które ponosi odpowiedzialność, skarżąca miała świadomość, że nie była zobowiązana do uzyskania płatności, ale skorzystała z uprawnienia, które wynikało z przepisów prawa, a za wadliwe wypełnienie wniosku nie może przerzucać odpowiedzialności na organy. Z taką argumentacją organu nie można się zgodzić. Pomijając kwestię intencji złożenia jednocześnie przez małżonków dwóch, odrębnych wniosków, zarzutu działania pod wpływem błędu przez skarżącą, wywołanego niekompetencją urzędników, to w ocenie Sądu nie można rolnika obciążać negatywnymi skutkami pozbawienia przyznania płatności, o ile spełnione są materialne warunki przyznania płatności, gdyż stanowi to oczywiste naruszenie zasady praworządności zawartej w art. 7 k.p.a. i zasady zaufania zawartej w art. 8 k.p.a. Jeśli organ, dysponując przecież całą bazą Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli, dokonując weryfikacji składanych wniosków ustalił nieprawidłowości w złożeniu wniosków przez małżonków, nieprawidłowości w podaniu wszystkich gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego małżonków, braku numeru ewidencyjnego producenta, to zdaniem Sądu, powinien zgodnie z zasadami informowania (art. 9 K.p.a.) i zasadą wszechstronnego rozpoznania sprawy, poinformować o tym stronę, podjąć stosowne czynności zmierzające do naprawienia błędu i umożliwić stronie skorygowanie wniosku. Rzeczą organów było rozważyć zastosowanie instytucji połączenia sprawy do wspólnego rozpoznania, zastosowania trybu art.64§ 2 k.p.a., art.50 k.p.a., rozliczenia wymienionych we wniosku skarżącej działek rolnych w oparciu o nadany numer identyfikacyjny małżonka. Skoro w przedmiotowej sprawie organy tego nie uczyniły, zatem naruszyły wskazane przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędnie też zinterpretowały przepisy art. 12 ustawy o ewidencji rolników przyjmując, że małżonka można uznać za posiadającego numer identyfikacyjny nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów tylko wtedy, gdy ten numer został przypisany do jego imienia i nazwiska. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit lit a i c p.p.s.a. należało uchylić zaskarżona decyzję, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. również decyzję pierwszoinstancyjną jako dotkniętą taką samą wadliwością. Mając na względzie powyższe okoliczności sprawy, organ administracyjny kierując się treścią art. 12 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz mając na uwadze, że małżonkom nadany został numer identyfikacyjny producenta rolnego, powinien ponownie rozpoznać niniejszą sprawę. Organ nie może bowiem pominąć istotnej kwestii, że skarżącej posiadającej już numer identyfikacyjny producenta rolnego (wspólnego dla małżonków), stosownie do treści wskazanego wyżej przepisu art. 12 ust. 1 kolejny numer producenta rolnego nie może być nadany. Okoliczność powyższa, zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w istocie stanowiła przyczynę odmowy wnioskowanego przez skarżącą wsparcia. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji winien przede wszystkim zastosować powołane wyżej zasady wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz przyjąć przedstawioną przez Sąd interpretację przepisu art. 12 ustawy o ewidencji rolników co do możliwości przysługiwania numeru ewidencyjnego producenta obojgu małżonkom wtedy, gdy przypisany jest ten numer tylko do imienia i nazwiska jednego z nich. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić powyższe uwagi. Ponieważ wszczęte skargą na decyzję postępowanie sądowe wykazało naruszenie prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił w punkcie II wyroku na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata. Orzeczenie w punkcie III wyroku oparto na mocy art.152 p.p.s.a.