II OZ 408/13

Dnia 6 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 597/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2012 roku nr [...] w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił P.K. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na zakończenie inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w [...]. W skardze na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na występujące zagrożenie oraz uzasadnioną możliwość spowodowania nieodwracalnych skutków. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z "zapisami" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, układ wysokościowy budynku stwarza zdaniem skarżącego zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, naruszając wprost przepisy dotyczące lokalizacji kominów i otworów wentylacyjnych. Skarżący podkreślił, że zatwierdzona przez organ dokumentacja projektowana w zakresie lokalizacji kominów i otworów wentylacyjnych została oparta na inwentaryzacji sprzecznej ze stanem faktycznym. Podał, że w okresie grzewczym może nastąpić szczególna eskalacja zagrożenia ogniowego i dymowego, co uzasadnia niezwłoczne podjęcie czynności w celu wyeliminowania zagrożenia. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody o znacznej wartości lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie uwiarygodnił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowodowało bezpośrednio jakąkolwiek szkodę w jego majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Wprawdzie skarżący wskazuje na nieprawidłowości w dokumentacji projektowej związane z instalacją kominową przedmiotowej inwestycji, które – w jego ocenie stanowią o zagrożeniu dla życia i zdrowia sąsiadów, jednak okoliczności tych w żaden sposób – poza gołosłownym powołaniem – nie uprawdopodabnia. Zdaniem Sądu I instancji, w takiej sytuacji zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, która ma charakter wyjątku od reguły wykonalności decyzji ostatecznej, byłoby nieuzasadnionym jej nadużyciem. Sąd I instancji wskazał przy tym, że okoliczności związane z ewentualnymi nieprawidłowościami w dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji podlegać będą ocenie w toku postępowania sądowoadministracyjnego w ramach oceny zasadności skargi. Nie stanowią one natomiast przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowodowało bezpośrednio jakąś szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Argumenty skarżącego sprowadzają się w istocie do polemiki z ustaleniami zaskarżonej decyzji w zakresie instalacji kominowej. W tym zakresie argumenty te nie mogły zostać uwzględnione, bowiem na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania zasadności samej decyzji, co oznacza, że zarzuty dotyczące merytorycznej prawidłowości decyzji objętej wnioskiem nie mogą uzasadniać ochrony tymczasowej udzielanej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podnosi także, że realizacja inwestycji może narazić na ryzyko pożaru bądź zatrucia mieszkańców nieruchomości. Argument ten nie został jednak w żaden sposób uzasadniony, bowiem opiera się wyłącznie na wskazanych wyżej zarzutach wobec dokumentacji projektowej, bez jednak wyjaśnienia jakie są skutki podnoszonych niezgodności. Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.