V SA/Wa 630/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. K. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy do plantacji trwałych; skargę oddala Przedmiotem skargi z dnia 16 lutego 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) złożonej przez A. D. zwana dalej skarżącą jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] wydaną przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego, o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych A. D.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 28 września 2009 r., Nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] przyznał A. D. pomocy do plantacji trwałych. Dyrektor OT ARR w [...] na podstawie otrzymanej z ARiMR informacji o nieprzyznaniu Wnioskodawcy płatności do upraw roślin energetycznych za rok 2009 oraz ponownej weryfikacji przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, stwierdził, że Wnioskodawca nie wystąpił o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych do działki nr [...] za rok, w którym plantacja trwała została założona. W 2009 r. powyższa działka została zgłoszona jedynie w związku z ubieganiem się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (1 ha) oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw podstawowych (3 ha). Prezes Agencji Rynku Rolnego po otrzymaniu informacji od Dyrektora OT ARR w [...] o wadliwości przedmiotowej decyzji, wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] stwierdził nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych A. D.. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.) jednym z warunków przyznania pomocy było objęcie danej plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Powyższy przepis został uchylony z dniem 15 marca 2010 r., na mocy ustawy z dnia 17 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 36, poz. 197). Jednakże, zgodnie z art. 4 ust. 2 wymienionej ustawy do płatności do upraw roślin energetycznych pomocy do rzepaku i pomocy do plantacji trwałych, o których mowa w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przyznanych przed dniem wejścia w życie nowelizacji, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem organu I instancji, w przedmiotowej sprawie oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Nr [...] Dyrektora OT ARR w [...] z dnia [...] września 2009 r., stanowi rażące naruszenie prawa przez organ niższego stopnia, które uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obarczonej taką wadą. Organ I instancji podkreślił, iż dokonał oceny spełnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania, co pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, przedstawionym w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Wskazał także, iż ze względu na treść art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw, nowelizacja ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, która weszła w życie 15 marca 2010 r., nie miała wpływu na wadliwość decyzji Nr [...] oraz wydanie niniejszego rozstrzygnięcia. Nowelizacja powyższej ustawy, w stosunku do sytuacji prawnej Wnioskodawcy, skutkowała jedynie wyłączeniem możliwości ubiegania się o płatność do upraw roślin energetycznych i tym samym pomocy do plantacji trwałych w 2010 r. Ww. organ podniósł, iż w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Wnioskodawca stwierdził, że w 2009 r. nie zadeklarował plantacji do płatności do upraw roślin energetycznych, ponieważ miał na to czas w 2010 r. i miał tego dokonać. Organ odnosząc się do tej deklaracji wnioskodawcy stwierdził, iż w świetle przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego takie zachowanie było niemożliwe nie tylko ze względu na nowelizację tej ustawy i związane z tym zakończenie przyznawania pomocy do plantacji trwałych. Podkreślił, iż na podstawie art. 18 ust. 2 ww. ustawy wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin ten nie podlega przywróceniu. Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek o przyznanie pomocy do plantacji trwałych powinien zostać złożony w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 tego przepisu. Przepis art. 29a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że pomoc do plantacji była przyznawana pod warunkiem, że plantacja była objęta wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Zdaniem organu I instancji wniosek o przyznanie pomocy powinien zostać złożony w OT ARR w tym samym roku (w stosownym terminie), w którym złożono w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Wskazał również, że wnioski te mogły zostać złożone w roku, w którym plantacja została założona, lub w roku następujący po roku założenia plantacji. Organ podkreślił, iż przewidziane w art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunki przyznania pomocy powinny zostać wykazane przez Wnioskodawcę w chwili złożenia wniosku o jej przyznanie, tj, w dniu 10 lipca 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpoznaniu odwołania K. D. decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż zasady przyznawania pomocy do plantacji trwałych w kampanii 2009 r. zostały uregulowane w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 29a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy jednym z warunków przyznania pomocy było objęcie danej plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Ponadto art. 29a ust. 8 ww. ustawy stanowi, że wniosek o przyznanie pomocy do plantacji trwałych składa się na piśmie, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję Rynku Rolnego, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Natomiast w myśl art. 29a ust. 9 ww. ustawy do wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych dołącza się kopię wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ II instancji podkreślił, iż wniosek o przyznanie pomocy powinien zostać złożony do Dyrektora OT ARR w tym samym roku (nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych), w którym złożono w biurze powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Wskazał także, że przewidziane w art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunki przyznania pomocy powinny zostać spełnione przez Wnioskodawcę najpóźniej w chwili złożenia wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych. Minister podniósł, iż Dyrektor OT ARR w [...] w chwili wydawania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych posiadał informację, że A. D. nie złożyła wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych na rok 2009 (kopia wniosku z dnia 29 kwietnia 2009 r. o przyznanie płatności na rok 2009 złożonego do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]). W związku z tym zadaniem organu odwoławczego decyzja Dyrektora OT ARR w [...] nr z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] przyznająca pomoc do plantacji trwałych A. D. została wydana z naruszeniem art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ww. organ wskazał, że w art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego został określony katalog warunków, których jedynie łączne spełnienie daje podstawę do wydania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych. Organ II instancji stwierdził, iż przyznanie pomocy w przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia choćby jednego z tych warunków stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutki nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę jej legalności. Podniósł, iż uzasadnienie to zawiera argumenty i przesłanki, którymi kierował się Prezes ARR wydając swoją decyzję. Organ zauważył, że podjęta w odwołaniu przez Anitę Dziób polemika z zaskarżoną decyzją nie wskazuje aby strona miała trudności w zrozumieniu przesłanek, którymi kierował się Prezes ARR, wydając zaskarżoną decyzję, dlatego też podnoszony przez storę zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. uznał za bezzasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Anita Dziób wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wg norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. poprzez zastosowanie nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji w oparciu o zarzut rażącego naruszenia prawa do decyzji wydanej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa; - naruszenie art. 16 k.p.a. tj. zasady trwałości decyzji ostatecznych poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji zgodnej z prawem; - naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez zredagowanie uzasadnienia decyzji w sposób, który uniemożliwia poznanie przesłanek, którymi kierował się organ eliminując decyzję z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymując swoje stanowisko zawartę w zasakrzonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podzielił poglądy organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Prawidłowe jest twierdzenie, że postępowanie wszczęte w trybie art. 156 § 1 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym. Do przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanymi w/w przepisem należy: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) jeżeli decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) jeżeli decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) wykonanie decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, Dlatego niezwykle istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy było ustalenie, czy z któraś z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. została spełniona. Zasady przyznawania pomocy do plantacji trwałych w kampanii 2009 r. zostały uregulowane w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 29a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, jedynym z warunków przyznania pomocy było objęcie danej plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Dodatkowo art. 29a ust. 8 ww. ustawy stanowi, że wniosek o przyznanie pomocy do plantacji trwałych składa się na piśmie, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję Rynku Rolnego, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 9 ww. ustawy do wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych dołącza się kopię wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że wniosek o przyznanie pomocy powinien być złożony do Dyrektora OT ARR w tym samym roku (nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych), w którym złożono w biurze powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Określone art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunki przyznania pomocy powinny być spełnione przez skarżącą najpóźniej w chwili złożenia wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor OT ARR w [...] w chwili wydania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych miał informację, że A. D. nie objęła plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych na rok 2009. Zatem decyzja z dnia [...] września 2009 r. Dyrektora OT ARR w [...], Nr [...] przyznająca pomoc do plantacji trwałych Anicie Dziób została wydana z naruszeniem art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych, płatności cukrowej, płatności do pomiarów, pomocy do rzepaku i zgody, o której mowa w art. 28 ust. 1, na formularzach opracowanych i udostępnionych przez ARiMR. Szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać ww. wnioski, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 269). Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia wnioski o przyznanie płatności bezpośredniej powinny zawierać m.in. oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych, z podaniem w szczególności: a) oznaczenia działki rolnej, b) grupy upraw lub obszaru, ze względu na który wyodrębnienia się działkę rolną, c) powierzchni działki rolnej, d) numeru działki ewidencyjnej, na której jest położona działka rolna, e) powierzchni działki rolnej położonej w granicach działki ewidencyjnej, Istotne jest zatem, że w części XII formularza wniosku wprost wskazano, że wypełniając część VIII wniosku (oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych) w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, grupę upraw do której rolnik ubiega się o przyznanie tej płatności należy oznaczyć jako "RE". Wynika to z regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 co do zasady wzajemnej zgodność, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w tym oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 co do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wspierania ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L 316 z 02.12.2009 r. str. 65, z późn. zm.) zgodnie z którą pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności: a) tożsamość rolnika; b) system lub systemy pomocy, których dotyczy wniosek; c) identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 do celów systemu płatności jednolitej; d) szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i w stosownych przypadkach, ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana; e) oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy. Jednocześnie zgodnie z art. 12 ust. 3 in fine ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 rolnik we wniosku wskazuje położenie każdej działki rolnej. Dopiero takie oznaczenie danej uprawy dałoby podstawę do stwierdzenia, że skarżąca ubiegała się o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Tymczasem A. D. w części VIII wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 dla działki rolnej [...] w granicach działki ewidencyjnej nr [...] wskazała jedynie grupę upraw JPO (Jednolita Płatność Obszarowa). Z materiału graficznego, stanowiącego integralną część wniosku o przyznanie płatności, także nie wynikało, że na działce ewidencyjnej nr [...] została wskazana grupa upraw "RE". Tym samym twierdzenie pełnomocnika strony, że zaznaczenie na pierwszej stronie wniosku pola "wnioskuję o przyznanie płatności bezpośredniej" skutkuje złożeniem wniosku o wszystkie rodzaje płatności mieszczących się w definicji "płatności bezpośredniej", nie może być przyjęte jako zasadne. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, skarżąca nie kwestionowała ustaleń dotyczących spełnienia warunku, z art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. skierowanym do Prezesa ARR jak i w odwołaniu wniesionym do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jednoznacznie stwierdziła, że nie objęta plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych na rok 2009, gdyż mogła tego dokonać we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego składanym w roku następnym tj. w roku 2010. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie z powodu rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja (patrz wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyroku NSA z 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA/Wa 535/94, ONSA 1995, z. 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa stwierdza się poprzez sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Rażąco może zostać naruszony tylko przepis, który może być stosowany w bezpośrednio, to znaczy w taki sposób który nie wymaga wykładni prawa. Sąd podzielił, pogląd że zgodnie z art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego został określony katalog warunków, których jedynie łączne spełnienie daje podstawę do wydania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych. Przyznanie zaś pomocy w przypadku gdy rolnik nie spełnia choćby jednego z tych warunków stanowi rażące naruszenie prawa. Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez napisanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób, który uniemożliwia poznanie przesłanek, którymi kierował się organ eliminując decyzję organu niższego stopnia z obrotu prawnego należy podkreślić, że art. 107 § 1 k.p.a. wprost stanowi, że decyzja powinna zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo co ma zawierać uzasadnienie decyzji, określa art. 107 § 3 k.p.a., a mianowicie z jej treści musi wynikać, dlaczego została wydana. Umożliwia to zarówno kontrolę jej legalności przez organ drugiej instancji, a także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo w sposób umożliwiający jej kontrolę. Zawiera argumenty i przesłanki którymi kierował się organ wydając decyzję dlatego też zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. należy uznać za niezasadny. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjętą decyzję. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.