V SA/Wa 1951/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009; Oddala skargę; Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: Dyrektor Oddziału) z dnia [...] marca 2012r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z siedzibą w O. (dalej: Kierownik Biura) z dnia [...] lutego 2010r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco; W dniu [...] kwietnia 2009r. skarżący L. M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR dla powiatu [...] z/s w O. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Ww. wniosek zadeklarował w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach realizowanego w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone 3 działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha położone na działce ewidencyjnej o numerze [...] . W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Kierownik Biura decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na rok 2009 w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach w wysokości [...] zł za powierzchnię [...] ha. Ww. decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu [...] lutego 2010 r. Wobec niezłożenia środków zaskarżenia decyzja stała się prawomocna. W dniu [...] marca 2012 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił L. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z dnia [...] lutego 2010r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej. Organ poinformował jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w dniu [...] marca 2012r. Dyrektor Oddziału mocą decyzji Nr [...] stwierdził nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. wydanej przez Kierownika Biura w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał regulacje prawne określające tryb i warunki udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Wskazał, że Kierownik Biura przyznając płatność rolnośrodowiskową rażąco naruszył §9 ust.3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, który jednoznacznie wskazuje, że płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu 3 jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Wnioskodawca ubiegał się o przyznanie płatności w ramach pakietu 3 do uprawy - łąka trwała. Organ wyjaśnił, że w świetle przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, za "trwałe użytki zielone" uznaje się grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączonych do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że w wyniku weryfikacji wniosku, jak również w oparciu o posiadane przez ARiMR dokumenty oraz Bazę Danych ARiMR stwierdzono, że na działce ewidencyjnej nr [...] w latach 2006, 2007 i 2008 były deklarowane uprawy rolne: szparagi, rzepak, owies a także, krzewy ozdobne. Taki sposób użytkowania gruntów w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku w sposób bezpośredni wpływa na brak możliwości zaliczenia zadeklarowanych gruntów do grupy trwałych użytków zielonych, o których mowa w art. 2 Rozporządzenia 796/2009, co dyskwalifikuje grunty takie z prawa do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej w pakiecie 3. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Prezes ARiMR decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej "k.p.a.") organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Prezes ARiMR zauważył ponadto, że organ I instancji nieprawidłowo wskazał podstawę prawną wydania swojej decyzji podając Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, podczas gdy podstawę prawną normującą zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych w roku 2009 stanowiło Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że brzmienie § 9 ust.3 zarówno w Rozporządzeniu z dnia 28 lutego 2008r. jak w Rozporządzeniu z dnia 26 lutego 2009r. jest tożsame. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art.6, 7, 8 , 9 i art.11 k.p.a. - §9 ust.3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009r. Nr 33, poz. 262 – dalej Rozporządzenie rolnośrodowiskowe) ; - §2 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004; - art.2 Rozporządzenia 1120/2009; - art.39 Rozporządzenia Rady nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasady dwuinstancyjności, błędną ocenę materiału dowodowego a w konsekwencji wyprowadzenie wniosków nie mających uzasadnienia ani w stanie faktycznym ani w obowiązujących przepisach prawa. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie wyjaśniły przyczyn zmiany stanowiska w zakresie interpretacji przepisów Rozporządzenia rolnośrodowiskowego dotyczących wymogu odpowiedniego użytkowania zadeklarowanych do płatności gruntów przez okres 5 lat przed złożeniem wniosku. Organ nie wykazał również rażącego naruszenia prawa. Skarżący w motywach skargi zarzucił ponadto brak powiadomienia go wszczęciu postępowania administracyjnego, a także wydanie rozstrzygnięć na podstawie nieobowiązującego aktu normatywnego poprzedzającego Rozporządzenie rolnośrodowiskowe. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując kontroli decyzji administracyjnej ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, jak również decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że są one prawidłowe, wydane zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola decyzji uznającej określone rozstrzygnięcie za rażąco naruszające prawo dotyczy wyłącznie prawidłowości zastosowania przewidzianej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. instytucji procesowej. Oznacza to, że rolą sądu administracyjnego jest ocena, czy konkretna decyzja rzeczywiście na tyle narusza określony przepis obowiązującego prawa, że uzasadnione i konieczne jest odstąpienie od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji i wyeliminowanie takiego rażąco wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 902/09). Kontrola sądowa decyzji wydanej w trybie nieważnościowym stanowi kontrolę decyzji eliminowanej jednak w ograniczonym zakresie, bowiem wyłącznie pod kątem przepisów uznanych za naruszone w sposób rażący. Mowa jest tu oczywiście nie tyle o przepisach wskazanych w podstawie prawnej decyzji, ile o przepisach przede wszystkim prawa materialnego tudzież ustrojowego i procesowego tworzących stan prawny właściwy dla rozstrzygania danej sprawy w jej aspekcie podmiotowym i przedmiotowym (vide: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 11, C.H.Beck, str. 630 ). O rażącym tzw. kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Powoływanie się przez organ na zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa, skutkuje koniecznością wykazania, iż stwierdzone uchybienie rzeczywiście takie cechy posiada. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy na przepisy stanowiące podstawę udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" na rok 2009. Zasady przyznawania przedmiotowej pomocy zostały określone: - w przepisach prawa krajowego, tj. w ustawie z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64 poz. 427 z późn.zm., dalej "ustawa PROW"), w przepisach wykonawczych do tejże ustawy, w tym w Rozporządzeniu rolnośrodowiskowym z dnia 26 lutego 2009r.; - w przepisach unijnych, tj. Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.),; - Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r.; - Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 15, z późn. zm.); - Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, z późn. zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. Rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a Rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej " rolnikiem ", jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisowo krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z zarejestrowanym w systemie teleinformatycznym, administrowanym przez Centrum Doradztwa Rolniczego z siedzibą w Brwinowie, planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej; spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Pięcioletnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 obejmuje jedynie te zobowiązania, które wykraczają poza odpowiednie normy obowiązkowe ustanowione zgodnie z art. 4 i 5 oraz załącznikami III i IV Rozporządzenia Rady(WE) nr 1782/2003, jak również minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione ustawodawstwem krajowymi określone w programie przez okres co najmniej 5 lat. Zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej jednego z następujących pakietów: Pakiet 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone (§4 ust.1 pkt 3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Stosownie do dyspozycji zawartej w § 9 ust. 3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w przypadku ww. pakietu, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Zgodnie z art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 pojęcie "trwałe użytki zielone" oznacza grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami ugorowania zgodnie z art. 6 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/199, gruntu objętego systemami ugorowania zgodnie z art. 54 ust. 2 i art. 107 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, obszarów ugorowanych zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 2078/92 oraz obszarów ugorowanych zgodnie z art. 22-24 Rozporządzenia rady (WE) nr 1257/1999. Z powyższego wynika zatem, że trwały użytek zielony stanowi grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych) niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez okres minimum pięciu lat. Powyższa definicja jest jednoznaczna i nie pozostawia pola do interpretacji. Odnosząc przytoczone wyżej przepisy do rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że, jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, deklaracja sposobu użytkowania działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr [...] dokonana przez Stronę w złożonym w dniu [...] kwietnia 2009 r. wniosku, nie odpowiadała definicji trwałego użytku zielonego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że w roku 2006, tj. w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009, składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, L.M. zadeklarował na ww. działce ewidencyjnej nr [...] uprawę: rzepaku (o pow. [...] ha), szparagów (o pow. [...] ha), krzewów ozdobnych (o pow. [...] ha). Trafnie organ zauważył również, że deklaracja upraw we wnioskach skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego złożonych na lata 2007-2008 również nie stanowiła trwałego użytku zielonego, bowiem na ww. działce ewidencyjnej zadeklarowano grupę upraw UPO. Zgodnie zaś z treścią § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw są objęte następujące rodzaje roślin uprawiane w plonie głównym: zboża, rośliny oleiste - rzepak, rzepik, słonecznik i soja, rośliny wysokobiałkowe - bób, bobik, łubin słodki i groch siewny, rośliny strączkowe - wyka siewna, soczewica jadalna i ciecierzyca pospolita, rośliny strączkowe pastewne, len włóknisty i oleisty, konopie na włókno, rośliny przeznaczone na materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia, rośliny motylkowate drobnonasienne, rośliny okopowe pastewne, z wyłączeniem ziemniaków pastewnych, trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy, mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami na gruntach rolnych innych niż trwałe użytki zielone. Tym samym należy wskazać, że działki rolne położone na działce ewidencyjnej nr [...], zadeklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009 jako trwałe użytki zielone, były objęte płodozmianem w okresie trzech lat przez złożeniem wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009, co oznacza, że powierzchnia gruntów rolnych deklarowana na ww. działkach nie stanowi trwałego użytku zielonego w rozumieniu ww. art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Zasadnie zatem organ stwierdził, że decyzja Kierownika Biura o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej rażąco narusza §9 ust.3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, bowiem przyznano przedmiotową płatność do powierzchni nie spełniającej warunku przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone. Treść § 9 ust. 3 Rozporządzenia rolnorodowiskowego jednoznacznie wskazuje, iż płatność rolnośrodowiskową w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone przysługuje do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Natomiast art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 stanowi o definicji trwałego użytku zielonego. Z powyższego wynika zatem, że płatność rolnośrodowiskową w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone można przyznać wyłącznie do działek rolnych stanowiących trwały użytek zielony w rozumieniu art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, co oznacza, że deklaracja gruntu rolnego jako trwałego użytku zielonego dokonana we wniosku o przyznanie płatności złożonym w danym roku nie odpowiada ww. przepisom, jeśli ten grunt został włączony do płodozmianu w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku o płatność. Jak już wyżej wskazano, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem organ stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009, jako naruszającej w sposób rażący §9 ust.3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Końcowo należy nadmienić, że w aktach administracyjnych znajduje się (k 7) zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2010r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. – stąd też zarzut zawarty w uzasadnieniu skargi należy uznać za bezzasadny. Należy też wskazać, że prawidłowo uznano, że jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest naruszenie § 9 ust.3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zostało ono błędnie oznaczone w decyzji organu I instancji, zaś brak ten sanowano w motywach rozstrzygnięcia organu II instancji. A zatem również sformułowany w uzasadnieniu skargi zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że rozstrzygnięcie zapadło na podstawie nieobowiązującego Rozporządzenia rolnośrodowiskowego należy uznać za niezasadny. Nie można zatem uznać, iż w sprawie dopuszczono się – jak tego chce skarżący – obrazy norm prawa materialnego jak też procesowego, zwłaszcza art.6-9 i 11 k.p.a. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.