II FZ 985/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 474/12 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 5 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zarządzeniem z dnia 18 lipca 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 474/12, pozostawił wniosek J. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym bez rozpoznania. Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że Skarżący w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zarządzeniem z dnia 22 maja 2012 r. sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na nie uzupełnienie wspomnianego braku, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżący wniósł na powyższe zarządzenie zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ przed wydaniem zarządzenia Skarżący złożył podpisany formularz PPF. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z dyspozycją art. 243 § 1 P.p.s.a. postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony, jednak to art. 252 P.p.s.a. precyzuje treść oraz formę tego wniosku. Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, który stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. powinien zawierać podpis strony. Nie podpisanie wniosku stanowi brak formalny pisma podlegający uzupełnieniu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 257 P.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie zakreślonym braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje pozostawienie tegoż wniosku bez rozpoznania. Wracając na grunt sprawy wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że Skarżącego wezwano do uzupełnienia urzędowego formularza PPF. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wezwanie. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że w sytuacji, gdy – mimo wezwania – Skarżący nie przekazuje sądowi podpisanego formularza PPF, złożony przez niego wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Twierdzenia Skarżącego podniesione w zażaleniu o złożeniu przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia podpisanego formularza PPF nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżący faktycznie złożył podpisany formularza, jednakże uczynił to w dniu 13 sierpnia 2012 r., podczas gdy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma upłynął w dniu 18 czerwca 2012 r. W świetle powyższego brakuje podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.