IV SA/Gl 385/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły Technicznej w K. z dnia [...] w przedmiocie spraw studentów- skreślenia z listy studentów oddala skargę. Dziekan Wyższej Szkoły Technicznej w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 64, poz. 1356 ze zm.) skreślił M. L. z listy studentów Wyższej Szkoły Technicznej w K. na kierunku grafika. W uzasadnieniu decyzji podał, że rozstrzygnięcie zapadło na wniosek studenta. Odwołanie od powyższej decyzji do Rektora Wyższej Szkoły Technicznej w K. pismem z dnia 28 listopada 2011 r. wniósł pełnomocnik M. L. A. K. W odwołaniu tym wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji i zarzucił jej naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że M. L. wydał oświadczenie o rezygnacji ze studiów, podczas gdy w rzeczywistości nie uczestniczył on w żadnych zajęciach prowadzonych przez Szkołę. Nadto zarzucił naruszenie art. 8 tego Kodeksu poprzez niezastosowanie i uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie oficjalności postępowania, zasadzie swobodnej ocenie dowodów, ponieważ kwestionowane rozstrzygnięcie oparte było na dowolnych ustaleniach faktycznych, gdyż organ nie podjął jakichkolwiek kroków mogących przyczynić się do wyjaśnienia czy M. L. uczęszczał na jakiekolwiek zajęcia od momentu rozpoczęcia roku akademickiego. Przedmiotowej decyzji zarzucono również naruszenie art. 6, art. 7, w związku z art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 powyższego Kodeksu polegające na niezastosowaniu i wadliwym sformułowaniu podstawy prawnej decyzji, co uniemożliwia stronie zapoznanie się z racjami i tokiem rozumowania organu pierwszego stopnia oraz kontrolę tej decyzji. Dodatkowo wskazano, że naruszenie tych przepisów spowodowane zostało brakiem sporządzenia uzasadnienia decyzji i nie omówienia okoliczności faktycznych, które legły u podstaw jej wydania. W motywach odwołania rozwinięto argumentację postawionych kwestionowanej decyzji zarzutów. W szczególności zwrócono uwagę na fakt, że M. L. nie podjął nauki w Wyższej Szkole Technicznej w K., ponieważ nie uczestniczył w żadnych zajęciach przez nią prowadzonych. W tej części odwołania zamieszczono rozbudowaną analizę postanowień art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i zamieszczono konstatację, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja polegająca na faktycznym nie podjęciu studiów, a nie na rezygnacji z nich. Nadto rozwinięto zarzuty stawiane przedmiotowej decyzji w zakresie wad podstawy prawnej, ponieważ w oparciu o sformułowania zamieszczone w decyzji nie można zidentyfikować normy prawnej stanowiącej podstawę jej wydania, jak również zawiera wadę w zakresie uzasadnienia, ponieważ nie zawiera wskazania jakie przepisy legły u podstaw jej wydania, a także brak jest odniesienia do okoliczności faktycznych, które doprowadziły organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. pełnomocnik M. L. A. K. odniósł się do wezwania szkoły do zapłaty z dnia 9 listopada 2011 r. W piśmie tym podtrzymał argumenty prezentowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również polemizował z ustaleniami dotyczącymi uiszczenia opłat nałożonych na jego mocodawcę. Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. M. L. reprezentowany przez pełnomocnika A. K. wezwał Rektora Wyższej Szkoły Technicznej w K. do usunięcia naruszenia prawa polegające na nie rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji Dziekania Wydziału Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych z dnia [...]. Rektor Wyższej Szkoły Technicznej w K. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten stwierdził, że M. L. zawarł w dniu 13 lipca 2011 r. z Uczelnią umowę, na mocy której Dziekan Wydziału Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych Wyższej Szkoły Technicznej w K. wydał decyzję z [...] o przyjęciu wyżej wymienionego na studia. Decyzja ta stała się ostateczną, ponieważ nie wniesiono od niej odwołania. Nadto zaznaczono, że dopiero w trakcie trwania semestru M. L. złożył pismo z dnia 25 października 2011 r., z którego wynika, że nie zamierza podejmować nauki. Zdaniem organu odwoławczego pismo to otrzymano w trakcie trwania semestru od osoby posiadającej status studenta Uczelni, zatem musiało być potraktowane jako rezygnację ze studiów. W świetle powyższego decyzja organu pierwszej instancji podjęta została na podstawie § 30 ust. 5 pkt 8 Statutu Uczelni i jest prawidłowa. Dodatkowo w decyzji tej zamieszczono informację, że w przypadku trudnej sytuacji finansowej studenta może on złożyć podanie o umorzenie częściowe lub całości naliczonych opłat. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł M. L. reprezentowany przez A. L. wnosząc o jej uchylenie względnie o stwierdzenie jej nieważności. Decyzji tej zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 190 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, polegające na podciągnięciu zaistniałego stanu faktycznego pod hipotezę rzeczonego przepisu, gdyż skarżący nie zrezygnował ze studiów, lecz w rzeczywistości skarżący ich w ogóle nie podjął. Nadto zarzucono jej niezastosowanie art. 190 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, wynikające z błędnego przeświadczenia, że wydanie decyzji o przyjęciu w poczet studentów tożsame jest z podjęciem studiów, podczas, gdy podjęcie studiów następuje z chwilą poddania się studenta przewidzianemu planem studiów programowi nauczania. Powyższej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niezastosowanie art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie oficjalności postępowania, zasadzie swobodnej oceny dowodów, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w każdym postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji. Zdaniem skarżącego powyższa decyzja oparta została na dowolnych ustaleniach faktycznych, gdyż organ nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia czy skarżący w rzeczywistości podjął się studiów. Dodatkowo przedmiotowej decyzji zarzucono niewłaściwe zastosowanie art. 6 w związku z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym polegające na wadliwym sformułowaniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, co w znacznym stopniu utrudniło możliwość zapoznania się z racjami i przyjętym tokiem rozumowania organu, a przede wszystkim uniemożliwiło kontrolę prawidłowości wydanej decyzji. W motywach skargi rozbudowano argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów i w tym zakresie odwołano się do literatury oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wypowiadających się w przedmiocie objętym zakresem tego postępowania. Ponownie podkreślono, że w przedmiotowej sprawie nie występuje rezygnacja ze studiów, lecz ich faktyczne niepodjęcie, a stwierdzone uchybienia o charakterze procesowym uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły Technicznej w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że sąd administracyjny uwzględnia wniesioną do niego skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z takiej treści przepisu wynika, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego będzie stanowiło podstawę uwzględnienia wniesionej skargi, a jedynie takie, które będzie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które będzie rzutowało na końcowy wynik sprawy będzie dawało podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dostrzegł takich uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie ustalić stan normatywny mający znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Rektora Wyższej Szkoły Technicznej w K. W pierwszej kolejności przyjdzie ustalić status skarżącego w niniejszej sprawie. Po myśli art. 169 ust. 11 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym decyzje w sprawie przyjęcia na studia podejmuje w przypadku nie powołania komisji rekrutacyjnej, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni lub inny organ wskazany w statucie. Natomiast zgodnie z art. 170 tej ustawy osoba przyjęta na studia nabywa prawa studenta z chwilą immatrykulacji i złożenia ślubowania, którego treść określa statut uczelni. Stosownie natomiast do postanowień § 30 ust. 5 pkt 8 Statutu Wyższej Szkoły Technicznej w K. do kompetencji dziekana należy podejmowanie decyzji w sprawach studenckich nie zastrzeżonych do kompetencji innych organów. Z kolei po myśli art. 190 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku: niepodjęcia studiów, rezygnacji ze studiów, niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego oraz ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. Jednocześnie w ust. 2 tego przepisu wymienione zostały przesłanki, w przypadku wystąpienia których kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów. Z treści przytoczonych unormowań prawnych wynika, że osoba uzyskuje status studenta po spełnieniu następujących wymogów, a mianowicie wydana zostanie przez uprawniony organ decyzja przyjmująca na pierwszy rok studiów, złożenie ślubowania oraz dokonany zostanie akt immatrykulacji. Podkreślić należy, że decyzja przyjmująca na pierwszy rok studiów musi legitymować się statusem decyzji ostatecznej, kandydat na studenta złoży akt ślubowania i odbędzie się uroczysty akt immatrykulacji. Po wypełnieniu tych wszystkich elementów osoba staje się studentem, co w praktyce oznacza, że staje się użytkownikiem określonego zakładu administracyjnego. Równocześnie przywołane powyżej przepisy określiły sytuację, kiedy uprawnione organy skreślają studenta z listy studentów. Zauważyć należy, że w przypadku wystąpienia przesłanek przewidzianych treścią art. 190 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym obowiązany jest wydać taką decyzję, natomiast zaistnienie sytuacji przewidzianej art. 190 ust. 2 tej ustawy daje możliwość organowi szkoły wyższej na podjęcie takiej decyzji, jednakże nie nakazuje. Przedstawienie stanu normatywnego w rozpatrywanej sprawie jest niezbędne, ponieważ w tym zakresie między stronami postępowania występują rozbieżności, które rzutują na ocenę prawidłowości poddanej kontroli decyzji. Podkreślić należy, że przedłożone przez organy Wyższej Szkoły Technicznej w K. akta administracyjne stanowią wystarczającą podstawę dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, a tym samym skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zarzutów formułowanych w skardze jak również na wcześniejszych etapach prowadzonego postępowania administracyjnego o wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego. Z przedłożonych akt wynika, że Dziekan Wydziału Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych Wyższej Szkoły Technicznej w K. decyzją z dnia [...] przyjął M. L. na pierwszy rok studiów jednolitych magisterskich na kierunku grafika w systemie studiów niestacjonarnych. Decyzja ta została stronie doręczona w dniu 8 sierpnia 2011 r. i od niej nikt nie wnosił odwołania, zatem zyskała status decyzji ostatecznej. Nadto podkreślić należy, że w dniu 13 lipca 2011 r. M. L. podpisał umowę z Rektorem i Kanclerzem Wyższej Szkoły Technicznej w K. normującej zasady odpłatności za studia w tej Szkole, przy czym podkreślić należy, iż umowa ta nie posiada prawnego znaczenia dla oceny prawidłowości działań podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, a jej przywołanie posiada jedynie charakter uzupełniający i pozwalający odnieść się do argumentów podnoszonych w pismach procesowych. Podkreślić również należy, że w aktach administracyjnych przekazanych przez organ administracji znajduje się akt ślubowania podpisany przez M. L. Zauważyć należy, że na dokumencie tym brak jest daty pozwalającej ustalić, kiedy dany dokument został podpisany, jednakże z wyjaśnień skarżącego zamieszczonych w pismach procesowych wynika, że dokument ten został podpisany w okresie podpisania przywoływanej powyżej umowy, ponieważ w okresie późniejszym skarżący już nie kontaktował się z przedmiotową Uczelnią. W przedłożonych aktach brak jest informacji o tym, w którym dniu miał miejsce akt immatrykulacji studentów pierwszego roku Wyższej Szkoły Technicznej w K., podkreślić jednakże należy, że akt taki dokonywany jest w trakcie uroczystej inauguracji roku akademickiego, która w Szkole tej miała miejsce w dniu 3 października 2011 r., przy czym data tej uroczystości możliwa jest do ustalenia na podstawie informacji zamieszczonych na stronach powyższej Szkoły. Przedstawione powyżej informacje w zestawieniu z przywołanymi normami prawnymi pozwalają uznać, że z dniem 3 października 2011 r., czyli z dniem przeprowadzenia uroczystej immatrykulacji studentów pierwszego roku w Wyższej Szkole Technicznej w K. M. L. uzyskał status studenta tej uczelni, a tym samym nabył wszystkie prawa przewidziane dla użytkownika tego zakładu administracyjnego, jak również od tego dnia ciążyły na nim wszelkie obowiązki z tego faktu wynikające. W skardze oraz we wcześniejszych pismach procesowych skarżący i jego pełnomocnicy akcentowali, iż nigdy nie był studentem tej Uczelni, ponieważ nie brał udziału w żadnych zajęciach przez nią prowadzonych. Stanowisko prezentowane przez skarżącego nie może być uwzględnione, ponieważ jak zostało to powyżej wykazane i wynika to z przywołanych norm prawnych status studenta nabywa się nie w następstwie uczestnictwa bądź nie w zajęciach prowadzonych przez daną uczelnię. Argumenty podnoszone przez skarżącego w świetle przytoczonych unormowań prawnych nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ status studenta nabywa się po spełnieniu określonych wymogów przewidzianych prawem. Przeprowadzone powyżej rozważania posiadają istotne znaczenie dla oceny sytuacji prawnej skarżącego w ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją administracyjną. Skoro skarżący z dniem 3 października 2011 r. uzyskał status studenta Wyższej Szkoły Technicznej w K. tym samym w następstwie jego pisma z dnia 25 października 2011 r. uprawnione organy tej Szkoły zobowiązane były przeprowadzić stosowne postępowanie administracyjne. Zauważyć należy, że we wskazanym piśmie M. L. stwierdził, że do 25 października 2011 r. nie podjął i nie zamierza podejmować nauki w Wyższej Szkole Technicznej w K. Następstwem złożonego przez skarżącego oświadczenia stała się decyzja Dziekana Wydziału Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych z [...]o skreśleniu skarżącego z listy studentów przedmiotowej Szkoły, a w uzasadnieniu wskazano, że nastąpiło to na wniosek studenta. Skarżący w odwołaniu jak również w skardze do tutejszego Sądu akcentuje, że w sprawie tej nie ma miejsce skreślenie z powodu rezygnacji studenta lecz to, że studia takie nie zostały nigdy podjęte z uwagi na nieuczestniczenie w zajęciach prowadzonych przez tę Uczelnię. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na treść art. 190 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepis ten zawiera przesłanki nakazujące organowi szkoły na podjęcie decyzji o skreśleniu studenta z listy studentów. W tym zakresie organ podejmuje decyzję związaną, co oznacza, że wystąpienie wskazanej w nim przesłanki przesądza o treści podejmowanego rozstrzygnięcia. We wskazanym przepisie wśród przesłanek nakazujących skreślenie studenta z listy studentów wymienia się dwie: nie podjęcie studiów oraz rezygnację ze studiów przez studenta. Na wstępie przyjdzie podkreślić, że wystąpienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek skutkuje niezbędnością wydania identycznego rozstrzygnięcia, a mianowicie skreślenia z listy studentów. Oznacza to, że fakt obiektywnego występowania takiej przesłanki nakazuje podjęcie prawem określonego rozstrzygnięcia, a tym samym przywołanie w podstawie prawnej takiej decyzji prawidłowego przepisu jak również zamieszczenie w uzasadnieniu właściwego uzasadnienia schodzi na drugi plan, ponieważ kluczową rolę odgrywa tu ustalenie występowania jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji o skreśleniu studenta z listy studentów. Tym samym ewentualne uchybienia w tym zakresie nie wpływają na prawidłowość samej decyzji. Jak zostało powyżej zaznaczone podstawą skreślenia studenta z listy studentów jest nie podjęcie studiów i rezygnacja ze studiów. Sytuacja z rezygnacją ze studiów wydaje się być jasna i klarowna, ponieważ zakłada ona wyrażenie woli przez studenta o zakończeniu studiów, natomiast zadaniem uprawnionych organów szkoły wyższej jest zwerbalizować to stanowisko w formie określonego rozstrzygnięcia potwierdzającego oczekiwania studenta. Pewne komplikacje rodzą się w sytuacji nie podjęcia studiów, ponieważ w tym przypadku student również wyraża swoją wolę, jednakże wyrażenie to nie polega na werbalizacji deklarowanego zachowania, lecz uprawniony organ szkoły wyższej dostrzega takie zachowanie i uruchamia z tego powodu postępowanie zmierzające do skreślenia studenta z listy studentów. Zatem można powiedzieć, że wystąpienie przesłanki "nie podjęcia studiów" nakłada na organy szkoły wyższej obowiązek uruchomienia postępowania zmierzającego do skreślenia studenta z listy studentów. W tej sytuacji postawić należy pytanie czy student może zgłosić chęć nie podejmowania studiów, a tym samym uruchomić przewidziane prawem postępowanie. Zdaniem składu orzekającego takiej sytuacji nie da się wykluczyć, jednakże stanowisko takie powinno być wyrażone przed uruchomieniem przez organy szkoły wyższej postępowania zmierzającego do skreślenia studenta z listy studentów. Powyższe rozważania są niezbędne, ponieważ jak wynika z akt administracyjnych skarżący swoje pismo z dnia 25 października 2011 r. sporządził w następstwie wezwania do zapłaty skierowanego do niego ze strony Wyższej Szkoły Technicznej w K. z 20 października 2011 r. W przywołanym piśmie z dnia 25 października 2011 r. skarżący posługuje się różnymi terminami i pojęciami, ponieważ z jednej strony deklaruje, że nie podjął i nie zamierza podejmować nauki, a w innym miejscu stanowi, iż rezygnuje z usług edukacyjnych szkoły. Dysponując takim dokumentem Dziekan Wydziału Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych przedmiotowej Szkoły uznał, że skarżący zrezygnował ze studiów, natomiast skarżący w dalszych swoich pismach deklaruje, że jego wolą było uznanie, że nie podjął nauki, a nie że zrezygnował ze studiów. W tym miejscu uwagę należy zwrócić na fakt, iż z treści pism skarżącego można wywnioskować, iż posługuje się w nich potocznym pojęciem "nie podjęcia studiów", ponieważ okoliczność tę utożsamia z uczestnictwem w zajęciach prowadzonych przez daną uczelnię. Takie rozumienie wskazanego pojęcia jest nieprawidłowe i nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Podkreślić bowiem należy, że występujące w art. 190 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym pojęcie "nie podjęcia studiów" posiada charakter normatywny i odnosi się do osoby legitymującej się statusem studenta. W przypadku przyjęcia interpretacji wskazywanej przez skarżącego to on nigdy nie stał się studentem Wyższej Szkoły Technicznej w K., a tym samym nie ma do niego zastosowanie norma prawna przewidziana treścią art. 190 wyżej wymienionej ustawy, ponieważ nie da się skreślić kogoś z listy studentów, kto takim studentem nie jest. Ponownie przyjdzie podkreślić, że sposób rozumienia przedmiotowego unormowania przez skarżącego, w stanie faktycznym występującym w rozpatrywanej sprawie, nie jest trafny i nie może zostać uwzględniony, ponieważ jak zostało powyżej wykazane M. L. z dniem 3 października 2011 r. stał się formalnie studentem Wyższej Szkoły Technicznej w K., a tym samym organy tej Uczelni w związku z pismem z dnia 25 października 2011 r. obowiązane były wydać stosowne rozstrzygnięcie – skreślenie z listy studentów. Zauważyć trzeba, że organy te w sprawie tej mogły wykorzystać jedną z dwóch przesłanek wymienionych w art. 190 ust. 1, ponieważ treść przywoływanego przez skarżącego pisma na to zezwalała. Organy Uczelni uznały, że wskazane pismo posiada charakter rezygnacji ze studiów w tej Uczelni i wykorzystały normę prawną zamieszczoną w art. 190 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Skarżący z takim ujęciem nie godzi się, przy czym uznaje, że nie podjął on we wskazanej Szkole studiów, jednakże jak zostało to zaznaczone pojęcie to rozumie w sposób potoczny, a tym samym nie nadaje mu znaczenia normatywnego. W tym miejscu podkreślić należy, że z punktu widzenia treści rozstrzygnięcia podejmowanego przez uprawnione organy szkoły motyw jest drugoplanowy, ponieważ kluczową rolę odgrywa sama treść wydawanej decyzji, a ta jest identyczna, a mianowicie – skreślenie z listy studentów. Takie ujęcie jest możliwe z tego powodu, że w przypadku wyczerpania przesłanek zawartych w art. 190 ust. 1 powyższej ustawy uprawniony organ szkoły wyższej podejmuje decyzję związaną, a zatem ustalenie określonego stanu faktycznego nakazuje mu podjęcie ściśle określonego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, że treść rozstrzygnięcia podjętego przez organy Wyższej Szkoły Technicznej w K. jest prawidłowa, natomiast uzasadnienie nawiązuje do oceny treści pisma skarżącego z 25 października 2011 r. i wyrażanej w niej deklaracji rezygnacji ze studiowania w tej Szkole. Jak było to powyżej sygnalizowane treść tego pisma można odczytywać w różny sposób, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tym samym zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mogą zostać uwzględnione. Drugą grupą zarzutów formułowanych przez skarżącego sprowadza się do naruszenia przez organy wypowiadające się w sprawie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Zdaniem składu orzekającego zarzuty takie w rozpatrywanej sprawie nie są zasadne. Skarżący akcentuje, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego na okoliczność nie podjęcia przez niego studiów. Zarzut ten nie jest zasadny, ponieważ uruchomienie przedmiotowego postępowania nastąpiło na wniosek skarżącego, a wydana decyzja w całości uwzględniała jego żądanie kierowane pod adresem organu administracji. Podkreślić należy, że podnoszone przez skarżącego zarzuty w zakresie braków w postępowaniu dowodowym wynikają z przyjęcia potocznego rozumienia pojęcia "nie podjęcie studiów", ponieważ w odwołaniu jak również w skardze akcentuje się, że organy wypowiadające się w sprawie nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia, czy skarżący podjął naukę w przedmiotowej szkole czy też takiej nauki nie podjął. Podniesiona argumentacja nie może być uwzględniona, ponieważ dla podjęcia stosownego rozstrzygnięcia w oparciu o postanowienia art. 190 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym. W końcowej części niniejszego uzasadnienia podzielić należy stanowisko skarżącego, że organy administracji podejmujące rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w sposób skromny przywoływały przepisy prawa leżące u podstaw wydawanych rozstrzygnięć. Uchybienie to, jednakże w świetle przeprowadzonej powyżej analizy stanu faktycznego i normatywnego nie miało wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie zostały wyczerpane przesłanki zamieszczone w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić. SW